ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ: ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ- Ο ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 09 Μαΐου 2008 03:00
- Εμφανίσεις: 916
Καθώς διαβαίνουμε την περίοδο του Πάσχα και η Εκκλησία μας διαρκώς υπενθυμίζει την ανάγκη να τρεφόμαστε από το Σταυρωμένο και Αναστημένο σώμα του Χριστού, την Θεία Κοινωνία, αισθανόμαστε κι εμείς επιτακτική την ευθύνη να υπενθυμίσουμε κάτι ουσιαστικό για την ζωηφόρα αυτή δωρεά του Χριστού.
Είναι σίγουρα συγκλονιστικά μεγάλη η δωρεά της αγάπης του Θεού. Το Σώμα και το Αίμα του Αναστημένου γίνονται τροφή του αδύναμου και πολύμορφα αιχμάλωτου ανθρώπου. Έτσι πετυχαίνεται η διοχέτευση της Αγάπης στα αποδυναμωμένα, από το εφιαλτικό μίσος και την ανάδελφη λογική, κύτταρά του. O στόχος αυτής της θαυμαστής προσφοράς είναι ο αγιασμός, η σωτηρία, η εμψυχωτική δύναμη της Αγάπης και το πλουτοφόρο πέρασμα της Ζωής στην αποδυναμωμένη από χίλιες δύο αιτίες ύπαρξή του.
Αυτό το υπέροχο και θείο μυστήριο της Ζωής σήμερα αμφισβητείται. Ο άνθρωπος, που σύρεται στις ακέφαλες δαγκάνες της ασωτείας και υπηρετεί τις άστοχες προκλήσεις της καθημερινότητας, συχνά αμφισβητεί, αρνείται και υποτιμά την αιμοδοσία αυτής της Ζωής. Γονατισμένος από το φρόνιμα της σάρκας και αδύναμος να ξεπεράσει την πνιγηρή ορατότητα των εγκοσμίων, έντρομος από το βάρος των προκλητικών ενοχών του και ασυγκίνητος στο μέγεθος της πνευματικής του μειοδοσίας, ίσως προβληματισμένος για τα αδιέξοδα, που στο πέρασμα της ζωής του τεχνουργεί «εμπόδια» και συστηματικά οικοδομεί την αμφισβήτηση, απέναντι στο ζωηφόρο αυτό μυστήριο, υποκλίνεται επικίνδυνα στον ογκόλιθο τη αμφισβήτηση, και στο πελώριο λιθάρι της άρνησης στην καθαρή ουσία του μυστηρίου, για να συντριβή σαν ύπαρξη, να ευτελισθεί σαν αξία και να βυθισθεί στο αδιέξοδο σκοτάδι της αιχμαλωσίας.
Μιας οδυνηρής πραγματικότητας, που μέσα από υποτιμήσεις και ευτελισμούς, παράλογες και διεφθαρμένες πρακτικές εκτινάσσει τον άνθρωπο σε μια φτηνή ζωώδη κατάσταση.
Η Ανάσταση του Χριστού φωτίζει με το άδυτο Φως της τον άνθρωπο. Και η Θεία Κοινωνία προσφέρει την πνοή και την δύναμη της παρουσίας Του Αναστημένου Θεού της Αναστημένης Αγάπης σΆαυτόν τον βαθειά ταλαίπωρο και βαρειά πληγωμένο άνθρωπο. Τον διασώζει από την ασχήμια της αμαρτίας και την βαρβαρότητα του παραλογισμού. Τον φρονηματίζει και του προσφέρει την ευλογία της αγάπης, την δωρεά της ειρήνης, το αγαθό της προσωπικής ελευθερίας, την ιερή ανησυχία του πνευματικού αγώνα και το πολύτιμο κέρδος της ηθικής καθαρότητας, που είναι ατίμητα δώρα του Αναστημένου Χριστού.
Αυτά πίστευε ολοκάρδια και δεχόταν ολόψυχα ο σεμνός ποιητής Γεωρ. Βερίτης και τολμηρά σημείωνε: «Πάσχα θα κάνω πάλι σήμερα
κι ην η λαχτάρα μου μεγάλη
Πάσχα θα κάνω πάλι σήμερα
γιατί θα κοινωνήσω πάλι».
Με τέτοιες αλήθειες ανατράφηκαν στο παρελθόν σπουδαίες πνευματικές συνειδήσεις κι έγιναν ταπεινοί οδοδείκτες, άδυτοι φάροι, τίμιοι πλοηγοί και αξεπέραστοι δάσκαλοι. Ζυμώθηκαν μέσα στο ιερό προζύμι της Αλήθειας της Εκκλησίας κι έγιναν στυλοβάτες και οδηγοί των ανθρώπων «προς τα άνω προς τον Θεό». Έτσι γλύτωσαν το κοινωνικό σώμα από εξαγρίωση, την αθλιότητα και την φθορά.
Η Θεία Κοινωνία είναι ο ζωντανός Αναστημένος Χριστός. Αυτή η πίστη αποτελεί την μοναδική βεβαιότητα της ιστορίας. Μια βεβαιότητα διαχρονικής αξίας και προοπτικής. Η οποία διασώζοντας τον άνθρωπο, τον ευλογεί, ευλογώντας τον, τον αγιάζει, αγιάζοντας τον, τον ελευθερώνει. Του διασφαλίζει την ανθρωπιά με την Θεανθρώπινη κοινωνία.
Η παρακάτω ιστορία, αληθινή και διδακτική, αξίζει να μας βάλει όλους μας σε προβληματισμούς ελπίδος:
«Σε έναν μοναχό που είχε λογισμούς αμφιβολίας, αν τα τίμια Δώρα είναι πραγματικά Σώμα και Αίμα Χριστού, έδειξε ο Θεός με θαύμα την αλήθεια. Διηγείται ο αδελφός: Κατά την θεία Λειτουργία είδα νΆανοίγει η στέγη του Ναού, να σχίζονται οι ουρανοί και να κατεβαίνει φωτιά πάνω στα τίμια Δώρα. Ύστερα παρουσιάσθηκε πλήθος Αγγέλων, που στάθηκε κυκλικά γύρω από την αγία Τράπεζα και ένα Βρέφος ενθρονισμένο πάνω σΆαυτήν?
Στο «Μετά φόβου» στους αδελφούς που πλησίαζαν, προσφέρονταν κομμάτια από σάρκα. Μόλις όμως έλεγαν Αμήν, γινόταν άρτος. Όταν πλησίασα κι εγώ, μου δόθηκε σάρκα και δεν μπορούσα να μεταλάβω. Τότε ένιωσα μια φωνή να ψιθυρίζει στο αυτί μου:
- ¶νθρωπε, γιατί δεν καταλαβαίνεις; Δε σου προσφέρεται αυτό ακριβώς που ζήτησες;
- Λυπήσου με, Κύριε. Δεν μπορώ να μεταλάβω σάρκα.
- Μάθε λοιπόν πως, αν μπορούσε ο άνθρωπος να μεταλάβει καθαρή σάρκα, τότε μέσα στο άγιο Ποτήριο θα υπήρχε σάρκα, όπως την είδες εσύ. Επειδή όμως δεν μπορεί να μεταλάβει κάτι τέτοιο, όρισε ο Θεός τους άρτους της Προθέσεως. Αν λοιπόν πίστεψες ότι ο αγιασμένος αυτός ¶ρτος είναι το ίδιο το Σώμα του Χριστού, πρόσελθε να μεταλάβεις!
- Πιστεύω, Κύριε, απάντησα τότε συντετριμμένος.
Αμέσως η σάρκα που κρατούσα έγινε πάλι άρτος. Ευχαρίστησα τον Θεό και κοινώνησα».
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ








