ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΕΤΟΥΤΟ: Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ -6-
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 30 Μαΐου 2008 03:00
- Εμφανίσεις: 1702
Και όμως! Αυτή η πρακτική ζωής, αυτή η συγκλονιστικά σκληρή στάση μιας αλλόκοτα ιδιόμορφης και φονικά πνιγηρής πρακτικής αθεΐας, που πυροδοτεί και δραστικοποιεί την πολύφερνη αστοχία, είναι συχνά ο κύριος και ουσιαστικός ρυθμιστικός παράγοντας, που εκτρέφει δυναμικά και ανυπότακτα τον ακέφαλο Μινώταυρο της μεγάλης αποστασίας του ανθρώπου από την αγκαλιά του Θεού. Και γεμίζει το κοινωνικό μας σώμα με απίθανα πνευματικά ? ηθικά προβλήματα, τα οποία χαρακτηρίζουμε «ασθενείς τη πίστη», «διαταραγμένες προσωπικότητες», «λαβωμένες συνειδήσεις». Δηλαδή ακρωτηριασμένες προσωπικότητες, στερημένες των ουσιαστικών «μελών» της πίστεως, της ελπίδος και της αγάπης. ΓιΆαυτό και είναι φθοροποιά, παθογόνα αιχμάλωτες.
Είναι, έτσι το θέλουν, «πιστοί» που ζουν την ανίερη φλόγωση της απιστίας με όλα τα συμπαραμαρτυρούντα οδυνηρά. Οι οποίοι κινούνται και εργάζονται, υπάρχουν μΆ ένα ανάπηρο και γιΆαυτό ψευδές πνεύμα δίχως Θεό, δίχως επίγνωση ή έστω κατανόηση της μεγάλης τους ευθύνης απέναντι στη φιλανθρωπία του Σταυρού και την ευλογία της Ανάστασης.
Σίγουρα η πίστη στο ιερό και ζωηφόρο μυστήριο του Θεανθρώπου, δεν είναι μια τυπική, έστω εσωτερική, πορεία ζωής, η οποία έχει την δύναμη και διαθέτει την δυνατότητα να δημιουργεί τον ευθύβολο και σωτήριο τρικυμισμό ενός ισχυρά τολμηρού και τολμηρά αληθινού προβληματισμού της λογικής. Δεν μπορεί να είναι ένας αιφνιδιασμός παράξενος και συγκλονιστικός, τον οποίο ζει ο ταλαίπωρος άνθρωπος ύστερα από μια αιφνιδιαστικά σεισμική παρέμβαση του Χριστού στην ζωή του. Αυτός ο αιφνιδιασμός συχνά λειτουργεί ? όπως το κύμα. Έρχεται στην ύπαρξη, σαν θρόισμα ελπίδος, βυθίζεται στην καρδιά, όπως το ρεύμα του νερού ύστερα από το άνοιγμα της στρόφιγγας, περνάει με κάποιο συγκλονισμό στην ύπαρξη και σιγά ? σιγά καταλαγιάζει η εκρηκτικότητά του μέχρι το τελικό του σβήσιμο. Και δεν αφήνει πια οιοδήποτε ερέθισμα.
Η πίστη, σαν ισχυρό και αδιαπραγμάτευτο πνευματικό σεισμικό ρεύμα, λειτουργεί μεταμορφωτικά και πλούσια ελευθερογόνα.
Αποθέττει στην ανθρώπινη ύπαρξη την αναστάσιμη δύναμη της μετάνοιας, η οποία λειτουργεί σαν μόνιμο διασωστικό σωσίβιο σωτηρίας. Το επισημαίνει και το υπογραμμίζει με τον ευθύ λόγο και την γενναία Εκκλησιολογικά σκέψη του ο πολύς Φρ. Ντοστογιέφσκυ.
«Τίποτα, μη φοβάσαι, ποτέ μη φοβάσαι και μη θλίβεσαι. Μια και μετανοείς, όλα θα στα συγχωρέσει ο Θεός. Κι ούτε μπορεί ο άνθρωπος να κάνει ένα τόσο μεγάλο αμάρτημα, που θα μπορούσε να εξαντλήσει την αστείρευτη αγάπη του Θεού?Φρόντιζε μονάχα για τη μετάνοια, για την αδιάκοπη μετάνοια, κι όσο για τον φόβο, διώξε τον εντελώς από την καρδιά σου. Πίστεψε πως ο Θεός σε αγαπά τόσο πολύ, που εσύ ούτε και να το φανταστείς δεν μπορείς. ΣΆαγαπάει παρόλο που αμάρτησες. ΣΆαγαπάει μέσα στην αμαρτία σου. Για ένα μετανοούντα στον ουρανό χαίρονται περισσότερο παρά για χίλιους αναμάρτητους είπεν ο Χριστός?».
Για να λειτουργεί αυτή η αναστάσιμη μετάνοια απαιτείται τίμια «πρόσδεση» του καθενός μας στην ελευθεροποιό παρουσία της αγάπης του Χριστού. Δίχως εν Χριστώ ζωή δεν υπάρχει μετάνοια, γιατί αυτή συντρίβεται στον αδηφάγο σκόπελο της κίβδηλης, νοσογόνου πίστεως.
Η πίστη της Εκκλησίας είναι ο ίδιος ο Χριστός, που με την Χάρη και την πνοή του Αγίου Πνεύματος ενισχύει, εμπλουτίζει, φωτίζει και ανασταίνει υπάρξεις, καρδιές και συνειδήσεις.
«Η αληθινή και τέλεια πίστη είναι ο Ιησούς Χριστός» παρατηρεί ο Θεοφόρος Ιγνάτιος. Και ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, με την γνωστή ακροβασία της θεολογικής του προβληματικής θα τονίσει: «Και ισχυριζόμαστε και κηρύσσουμε ότι ο Χριστός είναι η ενυπόστατη πίστη μας δηλαδή η σαρκωμένη αλήθεια».
«Είπε κάποιος Γέροντας, αναφέρει το Μέγα Γεροντικό: «¶νθρωπε μου, για σένα γεννήθηκε ο Χριστός, γιΆαυτό ήρθε ο Υιός του Θεού, για να σωθείς εσύ. Και έγινε παιδί, και μεγάλωσε ως άνθρωπος, ενώ ήταν Θεός. Κάποια φορά έκανε τον ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ, πήρε το ιερό βιβλίο μες στη συναγωγή και διάβασε: «Το Πνεύμα του Κυρίου είναι και μένει σε μένα, γιατί μΆαυτό μΆέχρισε» (Ησ.ξαΆ1)
¶λλη φορά ως ΥΠΟΔΙΑΚΟΝΟΣ έκαμε φραγγέλιο από σχοινί και τους έβγαλε όλους έξω από το ιερό και τα πρόβατα και τα βόδια και όλα τα άλλα. ¶λλοτε πάλι ως ΔΙΑΚΟΝΟΣ, ζώστηκε την πετσέτα και έπλυνε τα πόδια των μαθητών του, δίνοντας εντολή να πλένουν κι αυτοί των αδελφών τους, ως ΙΕΡΕΑΣ κάθησε ανάμεσα στους ιερείς και δίδασκε τον λαό. Κι άλλη φορά ως ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ πήρε άρτο, τον ευλόγησε και τον έδωσε στους μαθητές του.
Μαστιγώθηκε εξαιτίας σου και γιΆαυτόν δεν σηκώνεις ούτε μια προσβολή, ενταφιάστηκε κι αναστήθηκε ως Θεός. Όλα για μας με τη σειρά, το ένα κατόπιν του άλλου τα υπέστη, για να μας σώσει. Ας είμαστε λοιπόν νηφάλιοι, ας είμαστε άγρυπνοι, ας περνούμε τον καιρό μας προσευχόμενοι, ας κάνουμε όσα είναι ευάρεστα σΆΑυτόν». Aς πιστεύουμε ταπεινά και αληθινά σΆ Aυτόν, που η αγάπη Tου προστατεύει την δημιουργία ολόκληρη.
Ακριβώς διότι στο πρόσωπο του Χριστού «κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (εντός αυτού κατοικεί ολόκληρη η θεότητα στην πληρότητα της όχι ασωμάτως, όπως πριν από την ενανθρώπηση, αλλά μέσα στο σώμα και την ανθρώπινη φύση που προσέλαβε με τη σάρκωση του) (Κολ.βΆ9), μπορούμε χωρίς ενδοιασμούς αλλΆευθαρσώς, να πούμε στον κόσμο μαζί με τον π. Ιουστίνο Πόποβιτς: «Σταθείτε όλα τα σύμπαντα, όλοι οι υπάρχοντες κόσμοι, και όλα τα όντα! Κάτω όλαι αι καρδίαι, όλοι οι νόες, όλαι αι ζωαί, όλαι αι αθανασίαι, όλαι οι αιωνιότητες! Διότι, όλα αυτά άνευ του Χριστού είναι διΆεμέ κόλασις, η μία κόλασις δίπλα εις την άλλην κόλασιν, όλα είναι αναρίθμητοι και ατελεύτητοι κολάσεις και εις το ύψος και εις το βάθος και εις το πλάτος. Η ζωή άνευ του Χριστού, ο θάνατος άνευ του Χριστού, η αλήθεια άνευ του Χριστού, ο ήλιος άνευ του Χριστού και τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν, όλα είναι τρομερά ανοησία, ανυπόφορον μαρτύριον, σισύφειον βάσανον κόλασις!». Αυτή είναι η πίστη μας!. (Αρχιμ. Θεόκλητος Αθανασόπουλος, Επί πτερύγων ¶μβωνος).
Πρωτοπρεσβύτερος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΖΑΜΠΕΛΗΣ








