ΚΥΡΙΑΚΗ ΘΆ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 07 Αυγούστου 2009 03:00
- Εμφανίσεις: 505
ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΙΣΧΥΡΗ
«?έκαστος βλεπέτω πως οικοδομεί?» (Α? Κορ. Γ?, 10)
Ο λόγος του Αποστόλου Παύλου διαθέτει μία καταπληκτική δύναμη, με την οποία προσεγγίζει τις ανθρώπινες καρδιές και υπάρξεις κάθε εποχής. Έχει συγκλονιστικά ισχυρή επικαιρότητα. Σαν αρρύπωτος λόγος αγάπης και μεταμορφωτικής αναπνοής εκταμιεύεται από την φιλόθεη και φιλάδελφη καρδιά του μεγάλου των εθνών Αποστόλου και αποταμιεύεται, ήρεμα? ήσυχα και μεταμορφωτικά, στις υπάρξεις «των ζητούντων τον Κύριο».
Έτσι προσγειώνει τον αγωνιώντα άνθρωπο στις ήρεμες ή εκρηκτικές παρυφές της πνευματικής ανάγκης? τον διασώζει από τον μέγιστο κίνδυνο του εκτροχιασμού, που οδηγεί σε πληθωρικές πνευματικές περιπέτειες και τελικά τον αιχμαλωτίζει στον ασυγκράτητο κυματισμό των πληθωρικών παθών και των αδίστακτων λαθών? τον προσγειώνει στην ελπιδοφόρα αγωνία του αυτοσεβασμού και της κατά Χριστόν πνευματικής θωράκισης προκειμένου να κινείται? να υπάρχει και να γεύεται την Χάρη και την χαρά του Χριστού.
Και σήμερα, εποχή των φτηνών και «τελείων μέσων», αλλά και «των συγκεχυμένων σκοπών», ο λόγος του ταπεινού γίγαντα Παύλου οριοθετεί την ζωή? αποδυναμώνει τις πιεστικές και διχαστικές προκλήσεις της αδηφάγου αγωνίας και δείχνει, σταθερά και με απόλυτη βεβαιότητα, πως μπορούμε να διασωθούμε από την εξαγρίωση? τον πνευματικό ? ηθικό μολυσμό και την υπαρξιακή αιχμαλωσία. Οικοδομώντας ταυτόχρονα την ύπαρξη και την ζωή μας πάνω στο ακλόνητα ισχυρό και ισχυρά προοδευτικό αγκωνάρι, που ονομάζεται Χριστός.
Α?
Απλός στην διατύπωσή του? δυνατός στην εσωτερική τον πλοκή? απόλυτα προσγειωμένος στην θεμελιώδη ανάγκη κάθε ανθρώπινης ύπαρξης για ανάπτυξη εσωτερικής και ? κυρίως ? πνευματικής απελευθέρωσης? ιδιαίτερα εκφραστικός και αναπαυτικός στην προσωπική παρόρμηση του κάθε ανθρώπου για την ανάπαυση του στα χέρια του Θεού, ο λόγος του Αποστόλου. Υπενθυμίζει με συγκλονιστική προσγείωση στις παρορμητικές κινήσεις των ψυχών. Διαχέει στον κάθε άνθρωπο την ελπίδα της παρουσίας του Θεού και της αμάραντης ευλογίας της Χάριτός του σε Κείνον, που θα στηρίζεται στην δύναμη της Θείας Αγάπης και δημιουργικά θα προχωρεί. Έτσι γίνεται αυτός ο λόγος ελευθερογόνα επίκαιρος και επίκαιρα διαχρονικός. Προχωρεί ανασταίνοντας τις συνειδήσεις? ενεργοποιώντας τα εσωτερικά του καθενός χαρίσματα και εμπλουτίζοντας την αδύναμη, την εξασθενημένη θέληση με την πλουτοφόρο δυναμική του πνευματικού αγώνα.
Κοιτάξτε, αδελφοί, την εικόνα που μας φέρει ενώπιον μας ο άγιος του Θεού. Μιας, οποιασδήποτε, οικοδομής. Και ταυτόχρονα μας προκαλεί να μεταφέρουμε αυτή την απλή εικόνα, απέναντι στην οποία ο άνθρωπος βρίσκεται καθημερινά, στην πνευματική μας διάσταση. Δίχως Χριστό η ανθρώπινη οικοδομή, ο άνθρωπος κινδυνεύει. Οι δυνάμεις, ποικίλες? ακέφαλες? σκληρές και διαλυτικές, της φθοράς θα ροκανίζουν επικίνδυνα τα νεύρα της αντοχής μας? θα μολύνουν τον υπαρξιακό μας χώρο και θα λειτουργούν διαβρώνοντας, ερειπώνοντας και ισοπεδώνοντας το θείο οικοδόμημα της ψυχής μας.
Σίγουρα όμως ο ιδιόμορφος μολυσμός οδηγεί στην φρίκη της εξαγρίωσης? στον μαρασμό της ασωτείας? στην αποθάρρυνση την πνευματική ? ηθική και την ολοκληρωτική αλλοτρίωση. Ο άνθρωπος δεν αισθάνεται την ανάγκη του υπαρξιακού αγώνα μέσα στην Χάρη του Χριστού. Τα ιερά μυστήρια, μέσα από τα οποία φανερώνεται ο φιλάνθρωπος Θεός, όπως διδακτικά παρατηρεί ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας, δεν προσεγγίζονται από τον τραγικό άνθρωπο. Κι αυτός «αμέθυστος», ακοινώνητος και ταλαιπωρημένος χάνεται στους πνιγηρούς ατμούς του πολύμορφα διαλυτικού παραλογισμού? βυθίζεται σε αδηφάγα τέλματα απελπισμού. Ένα πυκνό και πνιχτό σκοτάδι περιζώνει την ύπαρξή του και δίχως εσωτερική αντοχή? θεμέλια ισχυρά καταποντίζεται στον ωκεανό της καθημερινότητος. Καταντά σαν «τα πιθάρια που, ενώ κρασί χιλιόχρονο κυλάει μέσα τους αυτά μένουν αμέθυστα». Η Χάρη των αγίων μυστηρίων δεν τρέφει, ούτε γλυκαίνει, μα ούτε νοηματοδοτεί την ύπαρξή του.
Το χτίσιμο μιας οικοδομής προϋποθέτει βάσεις ισχυρές, που θα αντέχουν στις δοκιμασίες των καιρών. Απαιτεί θωράκιση δυνατή. Το ίδιο και η πνευματική θεμελίωση του ανθρώπου. Προϋποθέτει ταπείνωση, αγώνισμα, καθαρότητα ζωής, συμμόρφωση στο θέλημα του Θεού και εξαγιασμό από την χάρη των Αγίων μυστηρίων.
Σημειώνει ο π. Μάξιμος Ελκέρ: «Παραμένεις το ίδιο κούτσουρο μετά τη θεία κοινωνία?» με ρώτησε κάποτε ένας αγιορείτης μοναχός, θέλοντας να με πειράξει. «Τα μυστήρια δεν είναι μαγεία. Το αποτέλεσμά τους δεν είναι αυτόματο. Η χάρη που μας κοινωνούν, μεταμορφώνει την ύπαρξη και το είναι μας στο μέτρο που την αφομοιώνουμε και την κάνουμε να καρποφορήσει. Αυτό απαιτεί προσπάθεια, διότι μέσα στη σαρκική μας κατάσταση, σημαδεμένοι από τις συνέπειες της πτώσης, αδυνατούμε να διατηρήσουμε συνεχή μέσα μας τη χάρη του Αγίου Πνεύματος ? τα πάθη και η δολιότητα του Εχθρού αναγεννούν συνεχώς εντός μας την υπερηφάνεια και τις πνευματικές ψευδαισθήσεις. Απ? τη στιγμή που είμαστε σώμα, ψυχή και νους, οφείλουμε να διεξάγουμε αυτή τη μάχη συγχρόνως και στα τρία αυτά μέτωπα που απαρτίζουν αδιάσπαστα το είναι μας. Ο άνθρωπος, για να διαφυλάξει τη χάρη, πρέπει να εγκρατεύεται σε όλα: πράξεις, λόγια, οράσεις, σκέψεις και διατροφή».
Β?
Διερωτώμαστε, πονεμένα και εναγώνια, πολλές φορές, γιατί τόσα συντρίμμια υπάρξεων μακάβρια «στολίζουν» τις κοινωνίες μας και μας φορτίζουν με τρόμο, αγωνία και φόβο? Πως στην εποχή μας, που τόσο την διαφημίσαμε σαν πολύμορφης πολιτιστικής έκρηξης εποχή, τόσα δράματα ανθρώπινα προβάλλονται από την επικαιρότητα?
Η απάντηση, αιώνες πια, επισημαίνεται από την Εκκλησία μας. Ο άνθρωπος έχασε την σχέση ελευθερίας με τον Χριστό και χάνεται. Κατήντησε «ένα τραγικό μηδενικό που σύρεται πίσω από ψευδαισθήσεις». Δεν διαθέτει τα απαραίτητα και ισχυρά θεμέλια, τα οποία θα τον διέσωζαν από την κατάρα της αστοχίας και την φθορά της αμαρτίας. Είναι εύκολο θύμα ? λάφυρο «του ανέμου της εποχής». Ο λόγος του θείου Παύλου για θεμελίωση της ζωής στο ακλόνητο ρίζωμα των αρετών δεν ακούγεται. Τον χρωματίζει ένα καταλυτικό πείσμα αντίδρασης κι ένα φθοροποιό πάθος αντίστασης στο λόγο του Θεού τον σωτήριο και ελευθεροποιό. Με μαραμένες τις ψυχικές δυνάμεις? εκφυλισμένο το ηθικό σθένος? ευτελισμένη την πνευματική του ικμάδα είναι ένας εξασθενημένος οργανισμός παραδωμένος στην λεηλασία της φθοράς και του θανάτου. Τα καθημερινά γεγονότα με έμφαση υπογραμμίζουν τις παρατηρήσεις μας.
Φθάσαμε, λοιπόν, στην οριακή στιγμή της διάλυσής μας και αρχίσαμε να χανόμαστε κάτω από τα εξασθενημένα και ψεύτικα θεμέλιά μας? Σίγουρα όχι. Η Χάρη του Χριστού υπομονετικά, σταθερά και ανεξάντλητα περιμένει να μας θωρακίσει. Να μας προσφέρει θεμέλια αντοχής, ανάπτυξης και αναγέννησης. Από την δική μας θέληση εξαρτάται η δική μας ευλογημένη μεταμορφωτική πορεία.
Τα θεμέλια δεν βρίσκονται στην επιπόλαιη και εξασθενημένη αγωνία της γης, αλλά στην ματωμένη και φιλάνθρωπη αγκαλιά του Χριστού. Η Εκκλησία με την μυστηριακή της αγωγή δείχνει τον δρόμο. Και «γεμίζει» τις εσωτερικές μας μπαταρίες. Δρόμο πνευματικού αγώνα? ηθικής ασφάλειας? βαθειάς και συνειδητής ταπείνωσης? λυτρωτικής μετάνοιας και απλόχερης παράδοσης στη Χάρη του Χριστού. Όλο δε τον αγώνα θα τον ενισχύει το ιερό λιπαντικό της ελπίδος ? της σύνεσης και της υπομονής. «Χωρίς πίστεως αδύνατον ευαρεστήσαι? πιστεύσαι γαρ δει τον προσερχόμενον τω Θεώ?» (Εβρ. 11,6) λέγει σε άλλο σημείο ο Απόστολος Παύλος. Και όλα θα γίνουν με την αναστάσιμη δύναμη της υπομονής (Λουκ.2,19) που είναι ο αγωγός του οξυγόνου της ψυχής, αλλά και ολόκληρης της ύπαρξης.
Με παραστατικό τρόπο ο Όσιος γέροντας Παϊσιος διδάσκει και προβληματίζει: «Τα έργα μας είναι μηδέν και οι αρετές μας είναι μια συνέχεια από μηδενικά. Εμείς θα προσπαθούμε να προσθέτουμε συνέχεια μηδενικά και να παρακαλούμε τον Χριστό να βάλει την μονάδα στην αρχή, για να γίνουμε πλούσιοι. Εάν δεν βάλει την μονάδα ο Χριστός στην αρχή, χαμένος ο κόπος μας».
Να σοβαρευτούμε πρέπει. Το πρώτιστα σημαντικό και σημαντικά σωτήριο προσωπικό μας έργο είναι η θεμελίωση του σπιτιού της ψυχής μας πάνω στον ασάλευτο βράχο, που ονομάζεται Χριστός με την Χαριτόβρυτη δύναμη των Ιερών Μυστηρίων. Εργαλεία μας η ταπείνωση, η απλότητα, η μετάνοια, η προσευχή και η άδυτη φλόγα της ελπίδος στην Αγάπη του Χριστού. Τότε θα διασωθούμε από τους κινδύνους και θα κερδίσουμε την πολυπόθητη ευτυχία.








