ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒΆ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΑΆ Κορ. ΙΕ 1-11Ο
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009 03:00
- Εμφανίσεις: 457
Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ «Χριστός εγήγερται τη Τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς»
(Α? Κορ. 15,4)
Καθώς η ανθρωπότητα σήμερα διέρχεται τον ισχυρότερο πνευματικό της κλονισμό και οι ανθρώπινες υπάρξεις, αγγιστρωμένες σε υλιστικά μουράγια που τις πνίγουν, αφού ψυχονευρωτικά τις γονατίσουν, η Εκκλησία μας ? αυτή η ατίμητη «μάνα και τροφός» - μας υπενθυμίζει την τρισμέγιστα αληθινή και αληθινά σώζουσα πραγματικότητα της Ανάστασης του Χριστού. Ένα συγκλονιστικά υψηλοθώρητο γεγονός, που εκταμιεύει διαρκώς ελπίδα από τον ζωντανό Χριστό? προσγειώνει σε χώρους αμάραντης ζωής και διασώζει από τον διχαστικό λαβύρινθο του διχασμού και της αστοχίας. Ενώ ταυτόχρονα ηρεμεί τον αγωνιώνα άνθρωπο στα κακοτράχαλα και ερειπώδη? άφιλα και αφιλόξενα ριζιμιά της αστοχίας και του πνευματικού θανάτου.
Και είναι αυτό το θαυμαστό γεγονός της Ανάστασης η σπονδυλική στήλη πάνω στην οποία μπορεί να ακουμπάει προστατευτικά ο άνθρωπος και ολόκληρη η δημιουργία προκειμένου διαρκώς να ανανεώνουν τα ζωηφόρα κύτταρά τους και να διασώζονται από το ασίγαστο και βέβηλο ροκάνισμα της φθοράς? από την θλιβερή και αδιέξοδη αγριότητα της λογικής?από τον τρομακτικό σεισμό του πολυδύναμου παραλογισμού.
Ο Απόστολος Παύλος, επιχειρώντας να διασφαλίσει την ελευθερία στον άνθρωπο και προτιμώντας την διδαχή της αλήθειας και πάλι αναφέρεται στην Ανάσταση, προβάλλοντας το αγέραστα διαχρονικό της μεγαλείο και την μεταμορφωτική της δυναμική.
Επιθυμεί έτσι, τώρα που αντιλαμβάνεται τις επικίνδυνες πολυμέτωπες και συχνά σκληρές αιχμαλωσίες, οι οποίες έρχονται μέσα από το εξαγριωτικό κανάλι των αμφισβητήσεων, να υπενθυμίσει την αλήθεια? να στηρίξει τον άνθρωπο στην κρίσιμη διχαστική του περιπέτεια και να τον κρατήσει ελεύθερο στην αγκαλιά του Αναστάντος.
Αυτό το δυνατό και ρωμαλέο μήνυμα επαναλαμβάνει και προσφέρει στις αδύναμες και πνυκτικές αντοχές μας, «πάλιν και πολλάκις», η Εκκλησία μας.
Α?
Ο άνθρωπος είναι «δέσμη αδυναμιών». Ένα αδύναμο «καλάμι που σείεται από τον άνεμο» της καθημερινότητος. Αυτή η αδυναμία ? πολύμορφη? πολυμέτωπη? πνευματικά άγονη και ηθικά αβαρύς ? τον εμβολιάζει με περίσσεια ανησυχίας. Τον αιχμαλωτίζει σε δόκανα ψευδαισθήσεων. Τον εμποτίζει με άστατο και άστοχο κυματισμό υλιστικών αναζητήσεων. Τον «δένει» υπαρξιακά στον «βράχο» του «εδώ και τώρα». Δεν του επιτρέπει να οραμαζίζεται? να ονειρεύεται? να κινείται πέρα από το ριζιμιό της λογικής. Έτσι τον παγιδεύει σε δυνάμεις εγκόσμιες και δεν μπορεί να ανασάνει πνευματικά.
Κινείται θολωμένος? βαδίζει προβληματισμένος? «εισπράττει» κάθε τι που κυοφορεί ή αντιμετωπίζει η στεγνή και στενή λογική του. Η μεταφυσική πραγματικότητα αποτελεί εφιαλτικό «όνειρο θερινής νυκτός». Πιστεύει περισσότερο στο λόγο του τραγικού συγγραφέα πως «θεός είναι να κυνηγάς Θεό στον άδειο αγέρα». Το «άδειο» και το «κενό» της καρδιάς του δεν γεμίζει με την ελπίδα στην αγάπη του Αναστημένου Χριστού, αλλά με αγωνία? τρόμο? θλίψη και αβεβαιότητα. «Ένα κενό παντού μαζί» του υπάρχει και τον βασανίζει. Στο τέλος δραματικά αποκαμωμένος και διχαστικά ταλαιπωρημένος αφήνεται στην λυματογόνο αγκαλιά της άρνησης.
Η δυναμική της καρδιάς και η αντοχή της λογικής είναι πια μικρές. Έτσι ακουμπάει στην άρνηση για να κρατηθεί και να επιβιώσει. Δεν τολμάει να ζήσει. Γιατί η ζωή είναι δώρο του Αναστάντος Χριστού και αυτός προτιμάει να Τον αρνείται.
Από την πρώτη στιγμή ο άνθρωπος θέλησε να αρνηθεί την Ανάσταση. Το υπέρλογο αυτό θαύμα, που ζωοποιώντας μεταμορφώνει, τον τρόμαζε. Γιατί κινείται και υπάρχει σε ορίζοντες πέρα από τα ανθρώπινα. Εκεί που κυριαρχικά προσφέρεται η αγάπη και η ελευθερία. Και πως είναι δυνατόν ο αφελής και παρασυρμένος δραπέτης του Παραδείσου να αφεθεί στην αγκαλιά του Παραδείσου? Πως μπορεί εκείνος που αρέσκεται στα «αγαθά της γης»? τις δυνάμεις του «εδώ και τώρα», να συμμαχήσει με την πραγματικότητα της αγάπης και να αρνηθεί την τραγικότητα της εγκόσμιας αιχμαλωσίας, αφού η εφήμερη χαρά άφθονη και ικανοποιητική του προσφέρεται? Έτσι επιμένει, φθοροποιά και ανίερα? απάνθρωπα και βέβηλα, να αρνείται το θαύμα της ζωής, την Ανάσταση του Χριστού, η οποία του διασφαλίζει την προοπτική της ελπίδος μέσα όμως από συνεχή και σταθερά καθημερινά παλαίσματα.
Η ιστορία και η Εκκλησία επιβεβαιώνουν το θαύμα. Η ανθρώπινη, αναστάσιμης προοπτικής, μαρτυρία, επισφραγίζει την αλήθεια. Οι αληθινές υπάρξεις και οι ελεύθερες συνειδήσεις γονατίζουν ταπεινά μπροστά στον Αναστημένο και διασώζουν μεταμορφωτικά την ελευθερία και την ανθρωπιά τους. Ενώ οι αιχμάλωτες συνειδήσεις στην άρνηση «σπέρνουν ανέμους και θερίζουν θύελλες». Ο επιβεβαιωτικός σπαραγμός της αποτυχίας των αρνητών είναι τρομακτικά αποκαλυπτικός. Και ιδιαίτερα σήμερα!
Β?
Η Ορθοδοξία μας είναι η Εκκλησία της Ανάστασης. Ταπεινά και ήρεμα? ήσυχα και διακριτικά στον σκοταδισμό και την εξαγρίωση? τον αρνητισμό και τα αδιέξοδα των υπάρξεων καταθέτει τον ελπιδοφόρο λόγο της.
Λόγο αναστάσιμης προοπτικής. Προκαλώντας όλους σε αναστάσιμες πορείες ζωής. Αφήνει τον Θωμά, να υπερβαίνει τον δίψυχο λογισμό του και να ομολογεί ενώπιον του Αναστημένου, «ο Κύριος μου και ο Θεός μου» (Ιω.20,28). Και όλοι οι μαθητές να προβάλλουν επίμονα «Εκείνον, τον οποίον είδον με τους οφθαλμούς των. Εκείνον τον οποίον παρετήρησαν καλώς και δια μέσου των χειρών των εψηλάφησαν» (Α?Ιωαν. 1,1). Κι έμειναν στο κύλισμα των αιώνων και τις περίεργες ανατροπές της ιστορίας, οι έγκυροι και αδιαμφισβήτητοι οδοδείχτες προς την Ανάσταση. Του Χριστού, αλλά και του ανθρώπου».
Βέβαια, η άγρια πολεμική στο γεγονός της Ανάστασης, αποβλέπει στην αποθάρρυνση? τον σκοτισμό και την περιθωριοποίηση του ανθρώπου. Δίχως το Θεάνθρωπο δεν ζει ούτε ο άνθρωπος. Δίχως την Αλήθεια και Ελευθερία, δηλαδή τον Χριστό, αχρηστεύεται και η ζωή? κινδυνεύει ο κόσμος? σπαράσσεται η κοινωνία? διχάζονται οι ψυχές? αποδυναμώνονται οι καρδιές? μολύνεται το περιβάλλον και «ο άνθρωπος για τον άνθρωπο γίνεται λύκος». Τότε και ο διαβόητος « πολιτισμός των ψοφημιών» (π. Ιουστίνος Πόποβιτς) καταντά «πηγή δυστυχίας» (Φρόυντ).
Η Αναστάσιμη είναι η μόνιμη γιορτή της Ζωής. Δίχως Αυτή ο άνθρωπος κυκλώνεται από τα σύννεφα του απελπισμού και της ανειρήνευτης τακτικής. Σίγουρα, «αν δεν υπήρχε ο Χριστός και η Ανάστασή Του, η γη θα ήταν πηγή αμαρτίας, η πίστη και η ελπίδα μας θα ήταν μάταιες, η ανθρώπινη ζωή και αξία δεν θα είχαν καμία σημασία. Με την Ανάστασή Του ο Κύριος απαντά στην ανάγκη του ανθρώπου για αθανασία. Η ζωή Του γίνεται πηγή ζωής αιωνίου για όλους μας».
Όπως εύστοχα παρατηρεί ο πολύς Απ. Αντώνιος Μπλουμ: «Εμείς, είμαστε οι ευτυχέστεροι των ανθρώπων, επειδή όντως ο Χριστός Ανέστη. Και αυτό όχι απλώς εκατοντάδες και χιλιάδες αλλά εκατομμύρια ανθρώπων το γνωρίζουν από προσωπική και άμεση εμπειρία. Είναι πάρα πολλοί αυτοί που θα έλεγαν: Ο Θεός υπάρχει διότι Τον έχω συναντήσει, «Χριστός Ανέστη» διότι Τον έχω συναντήσει Αναστημένο. Και όχι μόνο κατά τρόπο πνευματικό, αλλά και σωματικό ? έχουμε τη μαρτυρία των Αποστόλων, ανθρώπων απλών που έφυγαν μακριά από τον Γολγοθά, γνωρίζοντας (νομίζοντας ότι γνωρίζουν) ότι από τη στιγμή που ο Κύριός τους αποκαθηλώθηκε από τον Σταυρό και ετάφη, είχε νικηθεί οριστικά, και κάθε ελπίδα τους είχε για πάντα χαθεί. Και όμως, αυτοί οι ίδιοι γίνονται μάρτυρες της Αναστάσεως ? απροετοίμαστοι, διστακτικοί και κατόπιν περιχαρείς. Περιχαρείς, διότι οι γυναίκες ήρθαν το πρωί να αλείψουν με μύρα τον Χριστό και διαπίστωσαν ότι το Σώμα Του δεν ήταν πια εκεί. Ο Ιωάννης και ο Πέτρος έτρεξαν εκεί αργότερα, και ο τάφος ήταν άδειος. Και όταν πήγαν στους άλλους μαθητές, ρωτώντας, αμφιβάλλοντας, διστάζοντας ? ο Χριστός τους παρουσιάστηκε και τους είπε: «Μη φοβάστε. Δεν είμαι φάντασμα, δεν είμαι μια ασώματη φιγούρα? το φάντασμα δεν έχει σάρκα και οστά, καθώς εμέ θεωρείτε έχοντα»! Συνέφαγε μαζί τους, τους μίλησε, τον άγγιξαν! Και πράγματι, όπως λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Επιστολή του, οι Απόστολοι μαρτυρούν αυτό που είδαν με τα μάτια τους, αυτό που άκουσαν με τ? αυτιά τους κι αυτό που με τα ίδια τους τα χέρια ψηλάφησαν: την αλήθεια!
Ναι, Χριστός Ανέστη! Ανέστη όχι ως φάντασμα, όχι ως μια πνευματική παρουσία, αλλά ως ζωντανός Θεός με το σώμα Του, το σώμα με το οποίο ενσαρκώθηκε. Και πράγματι, αν πιστεύουμε ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήταν ο Ίδιος ο Θεός που έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία του κόσμου, τότε, αυτό που ξεπερνάει τη φαντασία μας είναι πως Αυτός που είναι η ίδια η Ζωή, μπόρεσε να πεθάνει? και αντίθετα, το πιο απλό και προφανές είναι ό,τι, αυτή η ζωή η Αιώνια Ζωή εννοείται ότι θα έσπαζε τα δεσμά του θανάτου, θα πατούσε τον θάνατο και θα ανίστατο σωματικά, με τη σάρκα Του, δίνοντας έτσι και σ? εμάς υπόσχεση αναστάσεως».
Είναι γνωστή η «περιπέτεια» του?άγνωστου σε μας, γνωστού σίγουρα στην αγάπη του Θεού, αρνητής της Ανάστασης. Επέμενε ο τραγικός αυτός άνθρωπος: «Όσοι αιώνες και αν περάσουν ο τάφος μου δεν θέλω να ανοίξει και εγώ να αναστηθώ». Διέταξε δε, όταν πεθάνει, ν?ανοίξουν μεγάλο και βαθύ τάφο, ο οποίος να κλεισθεί με τόνους τσιμέντου. Εκεί μέσα να τον τοποθετήσουν. Έτσι και έγινε. Λίγα χρόνια αργότερα στην άκρη του τάφου εμφανίσθηκε ένα μικρό, αδύναμο δένδρο. Δυνάμωνε και μεγάλωνε με το χρόνο. Οι ρίζες του πέρασαν το τσιμέντο και άρχισαν να το φθείρουν. ¶νοιξαν ένα άνοιγμα στο τσιμεντένιο τάφο, από την ρωγμή του οποίου φαινόταν τα οστά.
Ένα δένδρο, αδελφοί, κονιορτοποίησε τον παραλογισμό εκείνου του ανθρώπου. Αχρήστευσε την ετοιμόρροπη πίστη του. Πόσο συχνά συμβαίνει αυτό με τον λόγο του Θεού και την μαρτυρία της Εκκλησίας μας! Αντέχουμε να ψηλαφήσουμε το καθαρό θαύμα?








