ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ - «ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΦΩΤΙΖΕΙ» -2- του π. Γ. Ζαμπέλη
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Θρησκεία
- Panvagil
- Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010 02:00
- Εμφανίσεις: 580
Η παιδεία εκφράζεται σαν ισχυρή λογική του μέτρου και της ευθύνης. Συμβάλλει στην πνευματική αναστήλωση ∙ ηθική συγκρότηση και αξιολογική ολοκλήρωση του ανθρώπου. ΜΊα παιδεία αλήθειας και ελευθερίας δημιουργεί τις απαραίτητες προϋποθέσεις και εγγυάται την αληθινή μόρφωση, που αποτελεί την αναπνοή του ανθρώπου και του έθνους. Συμβάλει αποφασιστικά στην διάσωση του κοινωνικού σώματος από τον κίνδυνο του διχασμού, του παραλογισμού και της πολυκύμαντης αστοχίας. Όσοι ευθυγραμμίζονται στην άστοχη και ανίερη ταχτική της καταστροφής ενός τίμια αληθινού και αληθινά μεταμορφωτικού παιδευτικού συστήματος υπηρετούν την κοινωνική αποδόμιση∙ την υπαρξιακή αιχμαλωσία. Η ημιτελής ελλειπτική και ελαττωματική παιδευτική διαδικασία λειτουργεί πάντοτε σαν ισχυρή και ακέφαλη βραδυφλεγής βόμβα, έτοιμη να εκραγεί στα σπλάγχνα του κοινωνικού σώματος. Ροκανίζει τα νεύρα αντιστάσεων, απορυθμίζει το ψυχονευρωτικό σύστημα του ανθρώπου, αποκωδικοποιεί το ήθος και το ύφος και σεισμικά ισοπεδώνει τον άνθρωπο, απογυμνώνοντας την κοινωνία από κάθε αξιολογική επένδυση.
Όταν, βέβαια ο διάκονος της παιδείας δεν διαθέτει αυτογνωσία, ορθοφροσύνη, ελεύθερο φρόνημα, αγωνία μορφωτικής αναστύλωσης, παιδευτική σύνεση, φρόνηση και ήθος αγονάτιστο εκτρέπεται των ορίων και εκτρέπει. Τότε όμως το εκπαιδευτικό του στίγμα είναι θολό, αμφιλεγόμενο, ψευδές, επικίνδυνο. Για την εύκολη μεταποίηση σε δύναμη οργής και αδυναμία αντίστασης δεν απαιτούνται ιδιαίτερα προσόντα. Ασέβεια στον παιδευόμενο, αρνητισμό στην ψυχοσωματική υπόσταση και εχθρότητα στην ανθρώπινη ύπαρξη χρειάζονται. Τότε ακριβώς το αποτύπωμα, που πυροδότησε το επικίνδυνο μήνυμα, δικαιώνεται.
Ευθύς στην διατύπωση της κρίσης του. Τολμηρός στην έκφραση της αλήθειας του. Εκφραστικός στις διαπιστώσεις του. Καθαρός, μετρημένος και αληθινός στο ξεχύλισμα του λόγου του ο Δ. Χορν παρατηρεί:
«Σήμερα, βλέπω κατάπληκτος (ότι) σκοπός και στόχος είναι να φτιάξουμε απαίδευτους ανθρώπους. Σε λίγα χρόνια τα εγγόνια μας δεν θα μπορούν να διαβάσουν ούτε τον Παπαδιαμάντη, ούτε τον Ροΐδη, ούτε τον Κάλβο, ούτε τον Παπαρρηγόπουλο, που είναι μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες αυτού του τόπου. Δεν θα μπορέσουνε να διαβάσουνε ποτέ τους «Εβδομήκοντα», το «Ευαγγέλιο», ούτε ακόμα κι αυτό τον «Σολωμό», που έφτιαξε γλώσσα διότι εξέφραζε ένα κοινό αίσθημα. Γιατί αίσθημα είναι η γλώσσα του Σολωμού και όχι πολιτική άποψις. Ο Σολωμός δεν έκανε προπαγάνδα. Και είναι γνωστό ότι την Ελληνική γλώσσα δεν την ήξερε. Την έμαθε. Οι ποιητές και οι λογοτέχνες δίνουν την φυσιογνωμία του έθνους. Αυτή, λοιπόν, την φυσιογνωμία επιχειρούν σήμερα να την παραμορφώσουν. Δεν έχουμε φυσιογνωμία ελληνική. Υπάρχει μία νοοτροπία που θέλει να τα απλοποιήσει όλα. Κι αναρωτιέμαι, γιατί; Γιατί οι άνθρωποι δεν πρέπει να μοχθούν ; Γιατί ο καρπός του μόχθου περιφρονείται τόσο πολύ, ενώ τόσο ανάγκη το έχουμε τώρα, και χρειαζόμαστε, όσο ποτέ άλλοτε, τα πνευματικά όπλα; Αυτή η νοοτροπία της απλοποιήσεως μας έχει οδηγήσει στο σημείο να κακοποιούμε και να εκχυδαΐζουμε τα πάντα. Είναι απελπιστικό, οδυνηρό, για να μη πω θανατηφόρο. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτή η κακομεταχείριση της γλώσσας; Γιατί ο Ιούλιος που είναι και λατινική λέξη να γίνεται Γιούλης; Γιατί ο Ιούνιος να λέγεται Γιούνης; Δεν έχουν το θάρρος να πουν ο Αλωνάρης ή ο Θεριστής; Αυτό καλείται εκλαΐκευση; Όχι Είναι λαϊκισμός. Κακή απομίμηση λαϊκού αισθήματος, αποβλάκωση, αποκτήνωση και ευνουχισμός». («Η Καθημερινή» 11.9.83)
Σίγουρα ο γνωστός παιδαγωγός Σαράντης Καργάκος διατυπώνει την ιστορική πραγματικότητα σημειώνοντας:
«δεν είναι Παιδεία το σύστημα που προσφέρει κάποια εφόδια ζωής, χωρίς να προσφέρει νόημα ζωής. Παιδεία είναι αυτή που καλλιεργεί στα παιδιά πίστη σε αξίες. Αυτό προϋποθέτει εκπαιδευτικούς με αξία» (Σ. Καργάκος, στην «Ελευθεροτυπία», 7.9.90).
Είχε πολύ δίκιο και ο λόγος του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη ήταν προ πάντων ευπρεπής, όταν αποκαλύπτοντας την έλλειψη επιστημονικής πρακτικής, που πυροδοτούσε ο λόγος της συμβούλου στο Υπουργείο Παιδείας κ. Θάλειας Δραγώνα, σε πρόσφατη απαντητική του επιστολή σημείωνε:
«Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού, με ρίζες βαθιές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα». Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους Αγώνες του για την Λευτεριά της Ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του Ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και τη δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: τη χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σΆ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό, για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμασταν τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, και της «πανανθρώπινης λευτεριάς».
Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά , όπου οι λέξεις «Έθνος» και «Πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή, όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων», που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους τούς αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας.
Όμως, η ακτινοβολία εκείνων των ηρωϊκών χρόνων, αψηφώντας όλα τα εμπόδια, εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γιΆ αυτό και η αντίθεση στη συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της Ελληνικής ιστορίας είναι καθολική και δεν συνδέεται με την αΆ ή την βΆ πολιτική παράταξη, αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθιά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι Ελληνικός λαός και Ελληνικό έθνος.
Κι ακόμη γνωρίζει καλά – γιατί τα βιώνει – ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το Ά21 έως σήμερα.
Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα, με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είναι η Πατρίδα μας;», στην ουσία αμφισβητείτε οτιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.
Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις και τα «πιστεύω» σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν το λαό μας….»
Ο μεγάλος νεοέλληνας δημιουργός ακροπατώντας προσεχτικά, ερευνητικά και τίμια στα ιερά υψίπεδα της πολύτιμης και ακριβής μας ιστορίας με τις προσωπικές του δυνάμεις, που χαρακτηρίζουν τον έντιμο ιστορικό, δηλαδή την φιλαλήθεια, την αντικειμενικότητα και την αγωνία για το σήμερα και το αύριο του λαού και του τόπου, απάντησε τολμηρά και γενναία στην κ. Δραγώνα. Της έπρεπε τέτοια απάντηση. Γιατί ο λόγος της από «κάπου» έρχεται και προς «κάπου» κατευθύνεται. Κι η θέση της, ιδιαίτερη σύμβουλος της κ. Υπουργού Παιδείας, κι η σχέση της με τον Πρωθυπουργό της χώρας, σχέση προσωπικής φιλίας, εκθέτουν τα δύο παραπάνω σημαντικά και υπεύθυνα για την χώρα πρόσωπα.
Αλλά θα συνεχίσουμε…








