KITE SURF: 23 & 24 Ιουλίου το πέταγμα των αετών
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Αθλητικά
- Panvagil
- Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2005 23:18
- Εμφανίσεις: 1745

Προκειμένου να γνωρίσουμε καλύτερα το άθλημα αυτό, καλό θα ήταν να δούμε μερικά χαρακτηριστικά του αθλήματος, αν και η περσινή διοργάνωση έχει ήδη βοηθήσει αρκετούς να σχηματίσουν άποψη.
Η διαφορά του kiteboarding
Το kiteboarding προέρχεται από το συνδυασμό πολλών άλλων αθλημάτων (windsurfing, waterski, wakeboard, paragliding) και από μία άποψη θα μπορούσε να θεωρηθεί η φυσική εξέλιξη του windsurfing, αφού η χρήση ελαφρύτερου εξοπλισμού προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες στον αναβάτη.
Ο αναβάτης χρησιμοποιεί ένα μικρό σκάφος, το οποίο οδηγεί ενώ κρατά τη μάτσα, που τον συνδέει με μακριά σχοινιά με τον αετό.
Το βασικό χαρακτηριστικό, που διακρίνει το kiteboarding, είναι η δύναμη της άντωσης, η τρίτη δηλαδή δύναμη, που έχει προστεθεί, με την οποία ο αναβάτης μπορεί να χρησιμοποιήσει την έλξη του αετού προς τα πάνω, για να πραγματοποιήσει πολύ ψηλά άλματα και, κατά συνέπεια, εντυπωσιακότατους ελιγμούς. Αυτή η δύναμη είναι και το στοιχείο, που διαφοροποιεί το kiteboarding από τα υπόλοιπα θαλάσσια αθλήματα, όπου ο αναβάτης χρησιμοποιεί μεν τη δύναμη της έλξης (είτε του σκάφους όπως στο wakeboard ή το water ski) είτε του πανιού (όπως στο windsurf), με τα οποία, όμως, αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο και έχει περιορισμένες δυνατότητες αλμάτων, αφού η έλξη αυτή δεν τον ωθεί προς τα πάνω και, άρα, δεν έχει τα προτερήματα, που του προσφέρουν τα μακρυά σχοινιά (20–30μ) του αετού σε συνδυασμό, πάντοτε, με τη δύναμη της άντωσης.
Πλεονεκτήματα του kiteboard
Ο kitesurfer δεν χρειάζεται να κυνηγά τον πολύ αέρα. Από τα 2-3 bft μπορεί κάποιος να επιδοθεί στο συγκεκριμένο άθλημα εκτελώντας εντυπωσιακούς ελιγμούς και ψηλά άλματα. Ο λόγος είναι απλός: Σε ύψος 15-30m από την επιφάνεια της θάλασσας, εκεί που πετά ο αετός, εμφανίζεται το φαινόμενο του ground effect και ο αέρας είναι 40% δυνατότερος από ό,τι στην επιφάνεια του νερού δίνοντάς στον αναβάτη την δυνατότητα να κάνει kite και στην άπνοια.
Το kite μαθαίνεται πολύ εύκολα σε σχέση με άλλα θαλάσσια αθλήματα. Χρειάζονται μόλις 2-3 ώρες με κάποιον εκπαιδευτή, για να μπορέσει ο αρχάριος αναβάτης να πετύχει το waterstart και να κάνει την πρώτη του πορεία.
Το kite είναι ανεξάρτητο από τη βοηθητική έλξη σκάφους και, άρα, πολύ πιο ανέξοδο από πολλά μηχανοκίνητα σπορ, όπως π.χ. το wakeboard.
Ο εξοπλισμός του kite είναι μικρός σε όγκο και βάρος. Έτσι γίνεται εύκολη η μεταφορά του. Στην ανάγκη τον βάζει κανείς και πάνω στο μηχανάκι του.
Το kite, στην ουσία, χρειάζεται λιγότερα έξοδα απ’ ότι το windsurf. Γιατί οι 4-line αετοί με την δυνατότητα των depower συστημάτων τους έχουν μεγάλο εύρος χρήσης. Έτσι, ένας αετός ισοδυναμεί με 3 πανιά windsurf και, φυσικά, ο αναβάτης δεν χρειάζεται ούτε κατάρτια ούτε μεγάλες μάτσες.
Το kite είναι το μόνο άθλημα όπου νιώθει κανείς τη μοναδικότητα της τρίτης διάστασης, που δεν μπορεί να αισθανθεί κανείς σε κανένα άλλο σπορ, της δύναμης της άντωσης. Χάρη στην δύναμη της άντωσης μπορεί κανείς να κάνει άλματα ακόμη και στο flat νερό. Άλλωστε, τα άλματα στο kite είναι πολύ ευκολότερα από ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο άθλημα. Από τον πρώτο κι' όλας μήνα ο αρχάριος μπορεί να δοκιμάσει άλματα, κάτι το οποίο στο windsurf είναι πραγματικά αδύνατον.
Η ιστορία
Ηδη από τον 13-14ο αιώνα, στην περιοχή της Κίνας και της Πολυνησίας έχει καταγραφεί η χρήση αετών, ως την κινητήρια δύναμη για την ώθηση σκαφών για την εκτέλεση μεταφορών. Οι λαοί αυτοί έχοντας μακρόχρονη παράδοση στην πτήση διαφόρων τύπων αετών είχαν επιτύχει αξιοσημείωτες επιδόσεις σε σημείο που να μπορούν να κινούν ως και τα αλιευτικά τους σκάφη με τη βοήθεια μεγάλης ισχύος αετών.
Το 1800 ο βρετανός εφευρέτης George Pocock δημιούργησε μεγάλους αετούς ικανούς να τραβούν μικρά καρότσια στη στεριά και βάρκες στο νερό.
Το 1919 ο αμερικανός Samuel Cody ήταν ο πρώτος άνθρωπος, που κατάφερε να περάσει με την χρήση αετού το στενό της Μάγχης.
Στα μέσα του 20ου αιώνα, το 1950, παρατηρούνται πολλές ανεξάρτητες και επιτυχημένες προσπάθειες για kitesail, τόσο σε στεριά όσο και σε θάλασσα χρησιμοποιώντας αλεξίπτωτα αεροπορικής χρήσης.
Το 1970 ο αμερικανός σχεδιαστής αετών Peter Powell από την Florida έφτιαξε ένα Delta Kite, με το οποίο έκανε και πλεύσεις με μικρές βάρκες αλλά και το χρησιμοποίησε στην ξηρά με buggies. Την ίδια χρονιά ο άγγλος Keith Stewart, με αετούς ιδίας σχεδίασης και με την χρήση ενός καταμαράν 9 ποδιών διασχίζει το στενό της Μάγχης.
Το 1977 παρατηρείται σημαντική εξέλιξη, αφού ο ολλανδός Gijsbertus Adrianus Panhuise κατοχυρώνει την πρώτη ευρεσιτεχνία με αριθμό NL07603691 για ένα νέο άθλημα, το οποίο χρησιμοποιεί ένα είδος surf board, πάνω στο οποίο στέκεται ο ανάβατης, ο οποίος χρησιμοποιεί ως κινητήρια δύναμη αλεξίπτωτο μεταφέροντας τη δύναμη αυτού στον ίδιον και στο σκάφος μέσω ενός γάντζου.
Ένα χρόνο μετά, το 1978, ο αμερικανός Dave Culp σχεδιάζει τον πρώτο αετό με φουσκωτό χείλος προσβολής.
Το 1980 ο Arnaud de Rosnay, φημισμένος για την πραγματοποίηση περίεργων και επικίνδυνων αποστολών, περνάει το στενό της Μάγχης surf board και αετό αντί για πανί.
Το 1980 ο Ελβετός Andreas Kuhn χρησιμοποιεί σκι θαλάσσης και παραπέντε εκτελώντας την πρώτη τηλεοπτικά καταγεγραμμένη προσπάθεια.
Το 1987 οι αδελφοί Bruno & Dominique Legaignoux εδραιώνονται στον χώρο του kite boarding κατοχυρώνοντας παγκοσμίως την υπ’αριθ. US4708078 πατέντα των φουσκωτών αετών της WIPIKA (Wind Powered Inflatable Kite Airkraft), ενώ η αρχική ονομασία ήταν WIPICAT (Wing Propelled Inflatable Catamaran).
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".







