ΑΡΘΡΟ: Οι Απόκριες παρατείνονται ως τον Οκτώβρη!
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
- Panvagil
- Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2006 12:01
- Εμφανίσεις: 1844
Οι Αποκριές, που μόλις πέρασαν, ανέκαθεν σηματοδοτούσαν μια περίοδο χαράς, γλεντιού, ξεφαντώματος, μια περίοδο που βρίσκουν διέξοδο οι κρυφές μας λαχτάρες και επιθυμίες, οι φοβίες, το άγχος και η εν γένει καταπίεσή μας. Πίσω από τις μάσκες και τις μεταμφιέσεις όλοι γινόμαστε αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε, όλοι πετάμε στα σκουπίδια την καθημερινή μας σοβαροφάνεια, την καθημερινή μας υποχρέωση εμφάνισης απέναντι στο γείτονα, τον γνωστό ή τον άγνωστο, όλοι απελευθερώνουμε το σκλαβωμένο κομμάτι μας, σκλαβωμένο από άδικους φορές κανόνες που η κοινωνία και η ανάγκη επιβίωσης σ αυτήν επιβάλλουν.
Η μάσκα είναι το μέσον για να αλλάξουμε πρόσωπο. Ο μασκαρεμένος ακυρώνει την κοινωνική διαφορά, ακυρώνει τις αντιθέσεις, αντιστρέφει τα πάντα και εν τέλει ταυτίζει τα αντίθετα.
Η μάσκα είναι η εξουσία που ο μασκαρεμένος ποτέ δεν είχε και που θα ήθελε να ασκήσει. Είναι η υποσυνείδητη επιθυμία του να διακωμωδήσει ό,τι τον τυραννά, ό,τι τον εκβιάζει, ό,τι του καθορίζει την πορεία.
Οι Αποκριές εν τέλει είναι μια λαϊκή γιορτή, μια αποφόρτιση από τον χειμώνα ενόψει της ¶νοιξης, μια προετοιμασία του οργανισμού για την Σαρακοστή, ένα μήνυμα ελπίδας και αναγέννησης που βρίσκει έκφραση παντού. Στο δρόμο, στο σπίτι, στις ταβέρνες και τα κέντρα, στους χορούς και τις παρελάσεις.
Πλανάται βεβαίως το ερώτημα:
- Εξακολουθούν οι Αποκριές να είναι μια λαϊκή γιορτή;
- Σήμερα μασκαρευόμαστε με το που μπαίνει το Τριώδιο ή τότε νομιμοποιούμε ημερολογιακά την καθημερινή μας συνθήκη διαβίωσης;
Ζούμε σε μια εποχή που η πολιτική και η κοινωνία συναντιούνται με τις Αποκριές σε ένα κοινό χαρακτηριστικό: Τη Μεταμφίεση.
Σήμερα οι μάσκες δεν είναι απαραίτητες. Υπάρχουν παντού. Γενεσιουργός αιτία η εξουσία, ο πόλεμος, οι –ισμοί, κυρίως οι τελευταίοι. Αυτοί οι –ισμοί είναι οι μάσκες. Δεν προέκυψαν βεβαίως από την αγωνία του ανθρώπου μπροστά στο πρωτόγνωρο ή από την προσπάθειά του να βρεθεί σε μια άλλη διάσταση αλλά από την αχαλίνωτη επιθυμία όλων όσοι κρύβονται πίσω από αυτές, να επικρατήσουν, να φτάσουν το δυνατόν ταχύτερα στους στόχους που αφειδώς διαφημίζονται. Δημοσιότητα, προβολή, επιτυχία οικονομική. Εξουσία πάντα, παντού.
Ας ρίξουμε μια ματιά στον μικρόκοσμό μας, στη μικρή μας κοινωνία. Οι μάσκες στα πρόσωπα των λογής υπευθύνων είναι συνήθως χαρούμενες και σε παραπέμπουν σε δημιουργικότητα.
Οι βουλευτές και οι υποψήφιοι βουλευτές, των μεγάλων βεβαίως κομμάτων, είναι μονίμως ντυμένοι «Μαυρογιαλούροι». Κατόπιν ενεργειών μας…οι μεν, θα…, θα…, θα… οι δε.
(Προσβάλουμε τον ρόλο βεβαίως, γιατί στην ταινία ο Μαυρογιαλούρος έχει «τσίπα» και παραιτείται ενώ εδώ η τσίπα είναι άγνωστη λέξη.)
Οι «προστάτες» και οι φερόμενοι ως «ιδιοκτήτες» των εργαζομένων, φορούν πατρική μάσκα και μιλούν για δημοκρατία. Αλίμονο όμως σε όποιον τους αμφισβητήσει. Μονομιάς τα πάντα αλλάζουν. Μονομιάς οι μάσκες βγαίνουν και εμφανίζονται τα πραγματικά πρόσωπα, κάποια μάλιστα αποτρόπαια…
Οι «νταβατζήδες» κάθε λογής ουδέποτε αποδέχονται ότι παίζουν τέτοιο ρόλο. Πάντα για προστασία μιλούν. Οι διακινητές ναρκωτικών βγάζουν πύρινους λόγους εναντίον της εξάρτησης, οι κατά επάγγελμα απατεώνες έχουν μελιστάλαχτο λόγο και «καθαρό» πρόσωπο, οι καταπατητές τρέχουν στα δικαστήρια με ιερή αγανάκτηση, οι κλέφτες είναι πάντα καλοντυμένοι και υπεράνω πάσης υποψίας κλπ, έως ότου βγει η μάσκα. Γιατί τότε…
Διανύουμε εφέτος έτος Δημοτικών και Νομαρχιακών εκλογών. Είναι δεδομένο λοιπόν ότι οι Αποκριές δεν τελείωσαν. Θα παραταθούν τουλάχιστον έως τον Οκτώβρη!
Οι μάσκες στα πρόσωπα των κ. αρμοδίων της αυτοδιοίκησης, τέως, νυν και επίδοξων θα διατηρηθούν για πολύ και σίγουρα θα είναι χαρούμενες.
Το «καλό» τους πρόσωπο θα εμφανιστεί ξανά, θα αναθεματίσουν τα λάθη του παρελθόντος, θα ορκιστούν καλή συνέχεια και επαναφορά στο σωστό δρόμο που είχαν ορίσει στο παρελθόν. Το πολυπόθητο «χρίσμα» από την κορυφή ή την βάση των παρατάξεων, η κρυφή ή φανερή ανάγκη συνεργασιών, θα δημιουργήσουν συμμαχίες και συνεργασίες πάνω και κάτω από το τραπέζι, φορές «ανίερες».
Οι φιλίες θα ζωντανέψουν, οι σχέσεις θα αποκατασταθούν μέχρις τουλάχιστον την ανάδειξη του «νικητή».
Οι Δημοτικοί και Νομαρχιακοί μας άρχοντες θα ξεσκονίσουν από τα ράφια και θα εμφανίσουν μελέτες ξεχασμένες, τα προβλήματα, χρόνια ή μη, θα έχουν δρομολογημένες επιτέλους τις λύσεις των.
Τα σκουπίδια θα βρουν επιτέλους το χώρο τους, οι λακκούβες στους δρόμους θα κλείσουν με προσωρινά έστω μπαλώματα, ίσα για να βγάλουμε την προεκλογική περίοδο, τα μικροέργα βιτρίνας θα μπουν στην ημερησία διάταξη. Ένας οργασμός δημιουργικότητας θα συνταράξει τη μικρή μας κοινωνία, η πόλη και τα χωριά θα αλλάξουν όψη, εκατοντάδες άνεργα παιδιά θα διοριστούν επιτέλους, το κάθε τι θα έχει τον προορισμό του.
Η μάσκα της εργατικότητας, της δημιουργικότητας και της αποτελεσματικότητας θα φορεθεί πολύ εφέτος.
Η Βόλτα στην Κεντρική Αγορά θα δεχτεί πλήθος χαμόγελα. Η παρέλαση του Καρνάβαλου λοιπόν δεν θα κρατήσει μόνο μια μέρα…
Ο κόσμος όμως που χρόνια παρακολουθεί τα ίδια άρματα, τα ίδια θέματα, τις μάσκες με τα ίδια γελαστά πρόσωπα, θα μπορέσει φαντάζομαι να διακρίνει πίσω από τις μάσκες τη μιζέρια και την ασημαντότητα, τη γλώσσα που έξω από το στόμα τους κοροϊδεύει.
Γιατί ξέρει καλά πως μετά την Αποκριά ακολουθεί η Σαρακοστή και τα χωρίς Ανάσταση (δυστυχώς) πάθη…
Γιατί αρκετά έχει υποφέρει από ασήμαντους που θεωρούν τον εαυτό τους αρχή και τέλος μα και από σημαντικούς που δεν αξιοποίησαν για το κοινό καλό τις ικανότητές τους, τουλάχιστον όσο θα περίμενε κανείς.
Γιατί κάποτε οι μάσκες προσπαθούσαν να εξευμενίσουν διακωμωδώντας τέρατα και σκοτεινές μορφές. Σήμερα είναι οι ίδιες τέρατα και προϊόντα διαφήμισης. Στο εγγύς μέλλον πιθανώς να τρομάζει ο ένας τον άλλο με την απλή του παρουσία, με την ανίερή του αλλοτρίωση.
Μάρτης 2006








