Εκλογική νοοτροπία και κουλτούρα ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΖΑΧΑΡΗ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
- Panvagil
- Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009 03:00
- Εμφανίσεις: 450
Στις κατ?ιδίαν συζητήσεις όλοι οι Έλληνες καυτηριάζουν τα σκάνδαλα, την διαφθορά και τις κάθε είδους ατασθαλίες, την ίδια στιγμή όμως, την ώρα της κάλπης μεταλλάσσονται και μετατρέπονται πανηγυρικά σε σημαιοφόρους του ενός ή του άλλου κόμματος. Στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι πολιτικοί συνασπισμοί δοκιμάζονται ο ένας μετά τον άλλο, τα πολιτικά σχήματα αναδιατάσσονται προσφέροντας την δυνατότητα στους πολίτες να μην ψηφίζουν κομματικά αλλά με γνώμονα το συμφέρον της χώρας
Δεν είναι οι εκλογές που γίνονται πρόωρα αλλά η νοοτροπία που πρέπει πάση θυσία να αλλάξει. Η εικόνα της Ελλάδας είναι λίγο ? πολύ γνωστή και στους ίδιους τους Έλληνες που δεν τολμούν να αλλάξουν το πολιτικό τοπίο και σύρονται πίσω από το άρμα των τριών ή τεσσάρων μεγάλων κομμάτων που όχι μόνο δεν έχουν τίποτε άλλο να πουν ή να προσφέρουν, αλλά επαναλαμβάνονται πίσω από στατικά επιχειρήματα και ακατονόμαστες δικαιολογίες για την κατάντια της χώρας.
Ο Έλληνας ψηφοφόρος, πέφτοντας για άλλη μια φορά στην παγίδα του «μη χείρον βέλτιστον» παραπαίει ανάμεσα σε ξεπερασμένες πολιτικές και εξαγγελίες για αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό που ουδέποτε έχουν συντελεστεί. Σχεδόν όλος ο κόσμος βέβαια στις κατ?ιδίαν συζητήσεις καυτηριάζει τα σκάνδαλα, την διαφθορά και τις κάθε είδους ατασθαλίες, την ίδια στιγμή όμως, την ώρα της κάλπης μεταλλάσσεται και μετατρέπεται πανηγυρικά σε σημαιοφόρο του ενός ή του άλλου κόμματος, ελπίζοντας πως αυτή την φορά τα πράγματα θα αλλάξουν. Όλοι τους, ξεχνώντας ή αφήνοντας πίσω τις λανθασμένες επιλογές των εκάστοτε κυβερνώντων ή αντιπολιτευόμενων, σπεύδουν με περηφάνια να καταθέσουν την ψήφο τους, πιστεύοντας πως τουλάχιστον «αυτοί» είναι λιγότερο ικανοί στο φαγοπότι και πως στην χειρότερη το μοιράζονται με το λαό. Αυτό είναι το κριτήριο της ψήφου στην Ελλάδα του 2009, όταν τα συνήθη κόμματα παρουσιάζουν τα μεγαλεπήβολα σχέδια τους, που πίσω τους κρύβουν μια απίστευτη κωλυσιεργία όταν φτάσει η ώρα της υλοποίησής τους.
Ο Έλληνας ψηφοφόρος λοιπόν αντί να κοιτάξει να δώσει ένα μάθημα ή να απαντήσει δυναμικά στην κρατική αδιαφορία, στρατεύεται με τους διαθέσιμους κομματικούς ταγούς λες και πρόκειται για παράδοση που πρέπει πάση θυσία να διατηρηθεί και που μάλλον ανάγεται στην σφαίρα του εθίμου. Πρώτα λοιπόν αγανακτούμε και δυσφορούμε, έπειτα υποχωρούμε και συμμετέχουμε στο φαγοπότι, την κατάλληλη στιγμή εξοργιζόμαστε γιατί η χώρα έφτασε σε αυτό το αξιοθρήνητο σημείο, και στο τέλος κουστουμαρισμένοι ή ντυμένοι επιμελώς κάνουμε το εκλογικό μας «καθήκον», ψηφίζοντας αυτούς που επί χρόνια κατηγορούσαμε. Αυτού του είδους η ανακύκλωση δημιουργεί μια κατάσταση που συμβάλλει στην δημιουργία κλίματος αποσταθεροποίησης και που συμφέρει μόνο τους ξεθωριασμένους ντελάληδες των μονοκομματικών κυβερνήσεων.
Την ίδια στιγμή που στην υπόλοιπη Ευρώπη οι συνασπισμοί δοκιμάζονται ο ένας μετά τον άλλο, τα πολιτικά σχήματα αναδιατάσσονται προσφέροντας την δυνατότητα στους πολίτες να μην ψηφίζουν κομματικά αλλά με γνώμονα το συμφέρον της χώρας, στην Ελλάδα ο λαός εμπιστεύεται τις τύχες του σε κόμματα που από το μακρινό παρελθόν έχουν αποδείξει πως για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι πως θα διατηρηθούν για περισσότερο καιρό στην εξουσία και θα καρπωθούν από τις διάφορες πηγές που αναβλύζουν ρευστό. Μαζί με αυτούς, και ένας ολόκληρος κόσμος, ο καθείς από πόστο του, παρασύρεται στη δίνη, έτσι που στο τέλος να μην συντελείται καμία ουσιαστική πρόοδος και όλοι να φωνάζουν γενικώς και αορίστως πως φταίει το «σύστημα». Ποιος όμως το διαμορφώνει; Ποιος πριμοδοτεί με την ψήφο του κομματικούς σχηματισμούς που βυθίζουν τη χώρα σε χρόνιο αδιέξοδο; Ποιος είναι αυτός που εμπιστεύεται το μέλλον του σε πολιτικές προσωπικότητες που ριζώνουν στην δείνα η την τάδε πολιτική παράταξη που όχι απλά δεν έχει τίποτε καινούργιο να προσφέρει αλλά αναμασά τα ίδια επιχειρήματα για την «πρόοδο» της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας; Ο λαός. Εκείνος είναι υπεύθυνος για την εικόνα της χώρας, τις κυβερνήσεις, την Βουλή, τα κόμματα.
Οι πολιτικοί, οι υπουργοί, οι βουλευτές και οι κάθε λογής «δορυφόροι» τους είναι η εικόνα του λαού σε μεγάλο ποσοστό του, καθώς φυσικά υπάρχει και ένα άλλο κομμάτι του που δεν συνηγορεί στην διατήρηση και διαιώνιση του εν λόγω στάτους. Όμως η 4η Οκτωβρίου πλησιάζει. Μια ακόμη ευκαιρία για αλλαγή της νοοτροπίας μάλλον φαίνεται πως θα πάει χαμένη. Αν δεν υπάρξει κάποια αναπάντεχη έκπληξη, τα αποτελέσματα θα καταδείξουν ότι ακόμη στην Ελλάδα δεν έχει φτάσει η ώρα για σαρωτικές αλλαγές στο πολιτικό πεδίο. Έτσι, αυτό που αναμένεται δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ακόμη προσφορά στα μεγάλα κόμματα για την απρόσκοπτη και χωρίς πολλούς σκοπέλους, διαχείριση της εξουσίας. Εξάλλου, όπως ειπώθηκε πρόσφατα από τα χείλη σημαίνουσας Ελληνίδας πολιτικού - και θα το επαναλαμβάνω συνέχεια - ο ελληνικός λαός δεν έχει την αρμόζουσα «κουλτούρα» για να πριμοδοτήσει η απλά να ανεχθεί κυβερνήσεις συνασπισμού. Ας αφήσουμε λοιπόν τους ίδιους και τους ίδιους να κάνουν «παιχνίδι». Ας μην επιχειρήσουμε για μια ακόμη φορά την υπέρβαση που θα στοχεύσει στην κοινωνική ανάπλαση. Θα μας υποδείξουν, καθώς φαίνεται, οι υπάρχοντες κομματικοί σχηματισμοί την ώρα και την στιγμή αλλαγής του πολιτικού σκηνικού. Και όταν θα μας το υποδείξουν, θα έχουν το λόγο τους.








