ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ – ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
- Panvagil
- Πέμπτη, 08 Απριλίου 2004 13:11
- Εμφανίσεις: 964
«Ρημάζεται ο θάνατος
απ΄την άνοιξη του Θεού
ανθοβολεί στα ποτάμια του κόσμου ελευθερία.
Άκου το σπαρακτικό βοητό του
Άδη
(Κ. Τσιρόπουλος) Κοσμοσωτήριο γεγονός η Ανάσταση του Χριστού. Σημαντικό και σημαδιακό για την παγκόσμια ιστορία. Άνοιξαν οι βρύσες του Ουρανού κι απλώθηκε στην έντρομη Οικουμένη το φως της Αγάπης και η ζωηφόρος δύναμη της ελευθερίας. Πέρασε το κατώφλι του κόσμου ο Θεάνθρωπος κι έσπειρε μέσα στην δημιουργία την δύναμη και την δυνατότητα της σωτηρίας. Έσπασαν οι «πλάκες» της πολύμορφης αστοχίας, οι οποίες συνέθλιβαν «ρήμαζαν» κάτω από το εξουθενωτικό τους βάρος τις ανθρώπινες ψυχές και ράγιζαν επικίνδυνα τις καρδιές. Μεταξύ γης και ουρανού, ανθρώπων και Θεού, δημιουργίας και Δημιουργού στήθηκε γέφυρα ζωής «Υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας». Η ζωή είναι πλέον αλήθεια για τον άνθρωπο που έχει την διάθεση και την ανάλογη αγωνιστική ποιότητα.
Η Ανάσταση δεν είναι ένας μετεωρίτης, που χάνεται στην άβυσσο του σύμπαντος. Ούτε «όνειρο θερινής νυκτός». Είναι πραγματικότητα ελπίδας για τις ψυχές που όρθιες αγωνίζονται στην «Υψηλή Πύλη» της αγωνίας για την ηθική και πνευματική τους ελευθερία. Για να μπορούν με βεβαιότητα να υποστηρίζουν αντάμα με τον στοχαστή: «Ευ έχεις τον θρόνο Σου εις τα άγια των αγίων της καρδίας μου» (Ρ. Ταγκόρ).
Στη δύσκολη εποχή μας, με την εξαγρίωση και τον παραλογισμό, την αδιαφορία για τον Θεό και τον καθημερινό θάνατο του ανθρώπου, η Ανάσταση αποτελεί το κέντρο της ζωής του κόσμου. Μέσα από τα ιερά σπλάχνα του τάφου ξεκίνησε ο Ζωηφόρος και εμπλουτίζει αδιάκοπα τον αδύναμο άνθρωπο με την Αγία Ζωή Του. Έτσι εξαγιάζεται. Γίνεται «Χριστόφορος» και «Θεοφόρος». Αισθάνεται και βιώνει την σωστική ανάσα του Θεού να αρδεύει την ψυχή του, να φωτίζει την ανίσχυρη και τόσο σκοτισμένη λογική του, να οπλίζει την καρδιά του, να εξημερώνει τις ατίθασες και προκλητικές ενστικτώδεις κινήσεις του, να ηρεμεί και να αναπαύει ολόκληρη την ύπαρξη του.
Αισθάνεται το ιερό ρίγος της θείας Του παρουσίας να τον συνοδεύει στις έντρομα μοναχικές του στιγμές και να του προσφέρει την ολόγλυκη παρηγοριά της παρουσίας της αγάπης Του.
Μιας «αγάπης αχόρταγης», αληθινής και ελεύθερης. Αγάπης «δίχως όρους και όρια», που μοναδικά αυτή «γεμίζει» την ύπαρξη του με περιεχόμενο ελπίδας και δύναμη αδελφικής παρουσίας. Ώστε οι περίεργες συμπληγάδες των πολύμορφων αστοχιών να τον κρατούν δυνατά ξάγρυπνο, ζωντανά αγονάτιστο και ειλικρινά εν μετανοία.
Μπορεί – τότε – ειλικρινά να ομολογεί με τον ποιητή:
«Μπορώ να Σε βλέπω κι αν μου σβήσεις τα μάτια.
Αν μου κλείσεις τ’ αυτιά, μπορώ να Σ’ ακούω.
Και μπορώ χωρίς πόδια να έρχομαι κοντά Σου.
Κι ακόμα χωρίς στόμα μπορώ να Σ’ εξορκίζω».
(Ρίλκε)
Όταν όμως παραμένουμε ψυχροί θεατές και αδιάφοροι παρατηρητές, του μεγάλου αυτού θαύματος, το οποίο συγκλονίζει καθημερινά τον κόσμο, την ιστορία και τον άνθρωπο, τότε η Χάρη και η ευλογία του Αναστημένου Θεανθρώπου βρίσκουν κλειστές «τις πόρτες των ψυχών» και συνεχίζουν το ταξίδι της αναζήτησης. Σ’ αυτή την περίπτωση ο άνθρωπος δεν «γνωρίζει», ούτε «γεύεται» πια τους μυστικούς καρπούς της Ανάστασης. Χάνει σταθερά και σταδιακά την ζωτικότητα του, ενώ ταυτόχρονα η καρδιά του συνθλίβεται από το επίμονο ροκάνισμα των παθών και της φθοράς. Η λογική ….παραλογίζεται. Η ψυχή…αγριεύει. Το ένστικτο, ατίθασο και προκλητικό παίρνει την μορφή καυτερού ατμού και κατακαίει την ηθική και την σωφροσύνη. Ολόκληρος ο άνθρωπος – σώμα και ψυχή – τυλίγεται στις 2 αδιφάγες φλόγες της ερείπωσης. Τότε καταντά «ένα γελείο κλάσμα της κοινωνίας και του σύμπαντος. Τότε η δίψα του για ελευθερία είναι ένα πάθος χωρίς αντικείμενο, που συντρίβεται στο τείχος του θανάτου» (Ol. Clement). Κι ύστερα; Δεν υπάρχει…ύστερα.
Πρέπει – είναι ανάγκη – να πιστέψουμε, πως η Ανάσταση, σαν περιούσιο άνθισμα ζωής, περιλούζει σωτήρια ολόκληρο τον άνθρωπο και τον διασώζει από τον κίνδυνο της αστοχίας (αμαρτίας), που τόσον περίεργα και προκλητικά ελοχεύει στον καθημερινό του βηματισμό.
Βέβαια, όσο και αν ποθούμε ή νοσταλγούμε τη σωτηρία, δίχως αληθινό και ουσιαστικό βηματισμό – προσωπική κίνηση ζωής – προς τον Αναστάντα, θα παραμένουμε ανικανοποίητοι νοσταλγοί του Ουρανού και φτηνοί οραματιστές της σωτηρίας. Το εσωτερικό μας σκοτάδι θα μας ενοχλεί, η αμαρτία επικίνδυνα θα μας επηρεάζει, ο παραλογισμός θα μας διχάζει, ο άστατος αισθησιασμός θα μας ταλαιπωρεί, η εξαγρίωση θα μας βασανίζει και η αγωνία θα μας συνθλίβει.
Η μοναδική διέξοδος – διέξοδος ελευθερίας – είναι η ενσυνείδητη συμμετοχή μας στο μυστικό τραπέζι της ελπίδας του Αναστημένου Θεού μας. Μέσα στην Εκκλησία γευόμαστε την μεγάλη αλήθεια, ότι «ο Θεός εργάζεται και ο άνθρωπος ιδρώνει» (Π. Ευδόκιμος). Δεν υπάρχει άλλη λύση. Μέσα από την Ανάσταση του Χριστού κυοφορείται η προσωπική μας Ανάσταση. Γι’ αυτό τον λόγο η Εκκλησία μας, δίνει «τη μεγαλύτερη έμφαση στον ηρωικό αγώνα του Χριστού», που κατέβηκε θεληματικά στο θάνατο για να νικήσει το θάνατο και του οποίου ο πόνος δεν είναι παρά η έκφραση της νίκης» (Β. Λόφσκυ).
Θα μπορέσουμε να ζήσουμε αυτή την ευλογημένη χαραυγή της προσωπικής μας Ανάστασης, όταν με ταπείνωση, μετάνοια και απλότητα προσεγγίσουμε την άφθαρτη και ζωοποιό Χάρη των Αγίων μυστηρίων. Εξάλλου «μέσα στα μυστήρια φανερώνεται ο Χριστός». Και μεταμορφώνει ολόκληρο τον άνθρωπο. Σε δύναμη αγάπης, ελπίδας και ελευθερίας. Σε πραγματικότητα αμόλυντης ζωής.
Τότε, μπορούμε να τραγουδήσουμε με τον ποιητή Παπατσώνη, αφήνοντας τον εσωτερικό μας κόσμο να εκφραστεί:
«Ακούω την κόρη, πρώτη, ν’ ανακράζει
σαν το πουλί, δίχως συγκρατημό
«Χριστός Ανέστη εκ νεκρών , θανάτω…»
κι οι τρεις μαζί με μια φωνή ενωμένη
«Ζωήν χαρισάμενος» προσφέρουμε,
ενώ τα ποτήρια
γεμίζω με το κόκκινο κρασί προς όλους».
(Νείκος του Άδου».
π. Γεράσιμος Ζαμπέλης
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας"







