«ΔIA XEIPOΣ ΓEΩPΓAKH»: «...ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΛΕΥΚΑΔΑ ΠΑΡΑΠΑΙΔΙ...»
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Γενικές Ειδήσεις
- Panvagil
- Παρασκευή, 08 Ιουλίου 2005 02:33
- Εμφανίσεις: 539
το φεγγάρι να μου φέρουνε στη γη.
Δεν είναι η Λευκάδα παραπαίδι
ανήκει στο χώρο της πατρίδας.
Με ίσα δικαιώματα και πιο πολλά.
Αν δεν σε γράφανε σε λησμονιάς δεφτέρι.
Αν το ρουσφέτι δεν έχτιζε οίκους ανοχής,
Θα ‘σουν μια πόλη ξέχωρη,
ντυμένη στης παράδοσης το ντύμα
Μια πόλη κατοικία καλλιτεχνών.
Όλη μια ζωγραφιά
χρόνια και χρόνια κανένας δεν εμπόρεσε
να σ’ απαλλάξει απ’ τα πολλά ψεγάδια σου.
Σε χαρακιάζουν, σε πλαταίνουν,
σε χαρακιάζουν στα χαρτιά και έτσι σ’ αφήνουν.
Να ξεψυχάς με τις αρρώστιες σου.
Λόγια, συμβούλια, υποσχέσεις
Μα τα προβλήματα κανένας δεν τα λύνει.
Τ’ αγγίζουν μόνο κι ως καίνε τα χέρια τους τραβάνε.
Όποιος τολμήσει να σηκώσει ανάστημα διαμαρτυρίας.
Τον κράζουν συκοφάντη, αντιδραστικό
Με όλες τις γνωστές συνέπειες.
Δεν κρύβω μίσος για κανένα στην καρδιά
μα την αγάπη μου όλη τη χαρίζω σε σένανε Λευκάδα”.
Πριν τόσα χρόνια αυτός ο παθιασμένος Λευκαδίτης και δάσκαλος, ο Γιάννης Αθηνιώτης, έγραψε με πόνο καρδιάς για τα άλυτα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Λευκάδα. Και ο λόγος είναι ακόμη επίκαιρος. Δυστυχώς.
Ανασύρω από τη μνήμη μου ορισμένες μπρανελίστικες - και όχι μόνο - λέξεις που δυστυχώς χάθηκαν: Λαλάς (αδελφός), λάμπασμα (φοβερό στη μορφή), κονσόλοι (μόρτες, αλάνια), κότολο (γυναικείο μισοφόρι), μαγιατσέλα (μικρή τσιπούρα), μανέστρα (σούπα από ψιλό ζυμαρικό), μομέντο (μια στιγμή), μπαλανσες (ο σεισμός), μαστραπάς (δοχείο), μπαμπαξά (άχνα), μελεούνια (τα αμέτρητα), μπλανθρώνεσαι (πασαλείφω), μπονόρα (ενωρίς), ντάμφαρο και τριόμφος (ηχηρό χαστούκι), ξεματόχου (επίτηδες), ξεμπούρισε (το παρέσυρε, το κακόμαθε), πινιάτα (κατσαρόλα), ρεντίκολο (ο ευτράπελος), σαλίτζο (το κατώφλι), σένα (σκηνή), σκουτιά (ενδύματα), ταραμέντο (το τράνταγμα), τραμέντζο (μεσότοιχος), τσάτσα (η αδελφή), τσίμα (η άκρη), τσότσο (το μικρό), φαρομανητό (ζωηρά παιγνιδίσματα), φελάνε (χρήσιμα), καλμπούρο (ασετιλίνη), ζόρκα (γυμνή), αφσκόλογα (αισχρά λόγια), απίκπα (ανάποδα), ακουρμάσου (ακούω με προσοχή), αβέρτα (απλόχερα), σουλάτσο (το πήγαινε - έλα), σκαίνονται (συχαίονονται)
Αλήθεια τι υπέροχες λέξεις, τι υπέροχοι, άνθρωποι, τι υπέροχη εποχή....
“O άνθρωπος της Λευκάδας” είναι ο τίτλος του μυθιστορήματος του Hammond Innes που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Γκοβόστη”. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα καταιγιστικής περιπέτειας το οποίο εκτυλίσσεται στην Ελλάδα την δεκαετία του 1960 με κεντρικό ήρωα έναν καπετάνιο του Εμπορικού ναυτικού, 27 ετών, που άθελά του έχει διαπράξει ένα φόνο και αναγκάζεται να μπλέξει με την υπόκοσμο. Με ενα νοικιασμένο σκάφος οργώνει το Αιγαίο και συνεργάζεται με Τούρκους αρχαιοκάπηλους. Παράλληλα αναζητεί τον πατέρα του, μανιώδη παλαιοντολόγο - με τον οποίο οι σχέσεις του κάθε άλλο παρά αρμονικές είναι - που έχει εξαφανιστεί κάπου μεταξύ Ηπείρου και Λευκάδας ψάχνοντας για τα ίχνη των πρωτόγονων προγόνων μας. Να σημειωθεί ότι στην αρχή του βιβλίου υπάρχει και χάρτης της Λευκάδας. Ο συγγραφέας ήταν γενναίος θαλασσοπόρος και γνωστός συγγραφέας μυθιστορημάτων υψηλής λογοτεχνικής αξίας.
Στο μεγάλο ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή: Επίλογος
Oι στίχοι αυτοί μπορεί και νά 'ναι οι τελευταίοι
Oι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
Aυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι
Tα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
Σε κάποιον άλλον ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
Kαι τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Nα γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.
HΛIAΣ ΓEΩPΓAKHΣ
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".








