ΜΑΚΡΟΘΕΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ-ΑΡΓΥΡΗ: Η αλυσίδα
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Κοινωνία
- Panvagil
- Παρασκευή, 23 Μαΐου 2008 03:00
- Εμφανίσεις: 462
Τη γνώρισα στα προγεννητικά μαθήματα, όπου με τους συζύγους μας μαθαίναμε τον ανώδυνο-ούτως ειπείν-τοκετό απο τις μαίες του νοσοκομείου όπου θα γεννούσαμε. Πάνε δεκαοχτώ χρόνια-τόσο γίνονται τα αγόρια μας φέτος- και δεθήκαμε γιατί εγώ ήμουν πρωτόφερτη και ξένη στο Μόντρεαλ κι εκείνη ήταν γηγενής με μια φυσική ευγένεια χαραγμένη στα λεπτά χαρακτηριστικά του προσώπου της.
Ο άντρας της έλειπε πολλές φορές απο τις προγεννητικές ασκήσεις, καθώς φαινόταν να βάζει απο τότε ψηλότερα την καριέρα του απο την Ελέιν. Ετσι, μοιραζόμασταν το δικό μου σύζυγο, που προσέφερε ανέκαθεν τον ώμο του νΆακουμπάμε όλες.
Θυμάμαι πως φορούσε στο λαιμό της μια όμορφη πλούσια ιταλική χρυσή αλυσίδα και καμάρωνε με το μονόπετρο του γάμου της. Ηταν απο τις λίγες Κεμπεκουάζ που στολιζόταν με κοσμήματα και με ετνυπωσίαζε η κοκεταρία της, το χαμηλό προφίλ της και η καλοαπροαίρετη διάθεσή της.
Γίναμε φίλες, προπάντων όταν μετά τη γέννα των αγοριών μας ήμασταν άπειρες μητέρες, που ανταλλάσσαμε πληροφορίες για τα πρώτα δοντάκια, για τα κλάματα, για τα ταϊσματα τη νύχτα, για τις πρώτες λεξούλες τους, για τα πρώτα τους βήματα. Συχνά οι δυό μας παίρναμε τα καροτσάκια και γυρνούσαμε άσκοπα στα εμπορικά κέντρα της πόλης μου προσπαθώντας να χτίσουμε τη φιλία μας μέσα απο την κοινή εμπειρία του πρώτου μας παιδιού.
Σύντομα αγόρασαν σπίτι κοντά στη γειτονιά μας κι έτσι η ανταλλαγή επισκέψεων και η φιλία ανάμεσά μας δυνάμωσε. Είχε αυτή την ευγένεια και τη φινέτσα που με σκλάβωναν κυριολεκτικά. Ηταν απο ένα γαλλόφωνο χωριό και είχε παντρευτεί τον ιταλό γιατρό απο το νοσοκομείο στο οποίο εργαζόταν ως φαρμακοποιός. Εκανε κυριολεκτικά τα πάντα για να ενταχθεί στην οικογένεια και την κουλτούρα του συζύγου της.
Την επόμενη τριετία γέννησε κι άλλα δύο πανέμορφα αγόρια. Εγκατέλειψε τη δουλειά της φαρμακοποιού και έγινε μια αφοσιωμένη μητέρα, που έτρεχε τα παιδιά σε όλες τις αθλητικές δραστηριότητες ξοδεύοντας όλες της τις δυνάμεις στην οικογένεια. Μαγείρευε, οργάνωνε δείπνα, καλούσε κόσμο στο σπίτι της μα πάντα γύρω απο την οικογένεια του ιταλού συζύγου της.
Εγώ έμεινα με το ένα παιδί ξαναγυρίζοντας δυναμικά στη δουλειά μου και στα πολλά ατελείωτα αγαπημένα μου ταξίδια. Πολλές φορές βλέποντας την απόλυτη αφοσίωσή της στην οικογένεια, τη μακάριζα που είχε παραμερίσει τόσο απόλυτα το εγώ της για τα παιδιά και τον σύζυγο.
Ωστόσο, με το πέρασμα των χρόνων παρατηρούσα μαύρους κύκλους κάτω απο τα μάτια της, την έβλεπα να αδυνατίζει. Δεν φορούσε πλέον την αλυσίδα στο λαιμό της. Το χαμόγελο δεν άνθιζε στα χείλη της, οι επισκέψεις στο σπίτι μας γινόνταν αραιότερες. Τα πάρτυ και τα καλέσματα είχαν λιγοστέψει αισθητά. Τα αγόρια μας πάντα στο ίδιο σχολείο και στα ίδια αθλήματα ήταν οι μόνες πλέον αφορμές για τις συναντήσεις μας.
Ωσπου πέρισι το καλοκαίρι ήρθε μια μέρα ξαφνικά στο σπίτι μου, απελπισμένη με γοερά κλάμματα, που δεν μπορούσα να παρηγορήσω. Ηταν αποφασισμένη να χωρίσει τον άντρα της, μου αποκάλυψε, γιατί δεν άντεχε άλλο τη λεκτική κακοποίηση, την απόρριψη, την σύγκριση της νοικοκοιροσύνης της με τις γυναίκες της ιταλικής του οικογένειας.
Επεσα κυριολεκτικά απο τα σύννεφα. Τόσα χρόνια και δεν είχα πάρει μυρωδιά τί κρυβόταν πίσω απο τους μαύρους κύκλους του αλαβάστρινου προσώπου της, δεν υποπτεύθηκα ποτέ τη δυστυχία που βίωνε η φίλη μου της διπλανής πόρτας. Ενιωσα γελοία και ανάξια της φιλίας της. Θα μπορούσα να είχα μαντέψει μέρος των δαιμόνων της που προερχόνταν απο την υπεροπτική συμπεριφορά του άντρα της, απο την ειρωνική στάση της οικογένειάς του.
Εκείνη δεν μου είχε δώσει ποτέ δικαίωμα να αμφισβητήσω τη γαλήνη του γάμου της κι εγώ δεν διέγνωσα πέρα απο την επιφάνεια. Ενιωσα ελεεινά που ήμουν απούσα στην καθημερινότητά της. Ωστόσο, προσπάθησα να τη στηρίξω στην απόφαση που δίκαια πήρε αφού είχε εξαντλήσει τη ζωή της κάνοντας υπομονή επι δυό δεκαετίες.
Προχθές έφερε τη χρυσή πλούσια ιταλική αλυσίδα στο σύζυγό μου για λιώσιμο. Και το διαμάντι της για πούλημα. Δεν ήθελε τίποτε να της θυμίζει την ψεύτικη υπόσχεση για μια ευτυχισμένη ζωή, μας είπε.
Πήρα την μαυρισμένη απο το χρόνο αλυσίδα στα χέρια μου και τη γέμισα δάκρυα. Επειδή δεν είχα υποπτευθεί τον πόνο της φιλενάδας μου. Επειδή η αλυσίδα είχε χαθεί απ το λαιμό της και δεν την ρώτησα ποτέ γιατί. Επειδή εκείνη δυστυχούσε δυό πόρτες παραπέρα κι εγώ περι άλλα ετύρβαζα!








