ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Κοινωνία
- Panvagil
- Παρασκευή, 16 Μαΐου 2008 03:00
- Εμφανίσεις: 596
Κάποτε στα καφενεία εύρισκες ότι τράβαγε η ψυχή σου, κουβέντα, διασκέδαση, τζόγο, πλάκα, φαρομανητό, πανεπιστήμιο, γενικά αν δεν περνούσες από το καφενείο και το στρατό, δεν μπορούσες να γίνεις άνθρωπος της κοινωνίας και να βγεις στον κόσμο .
Στα καφενεία συναντούσες κάθε λογίς ανθρώπους, μικρούς, μεγάλους, δουλευτές, τεμπέληδες, καλούς, κακούς, πονηρούς, αγαθούς, έξυπνους, βλάκες, σοφούς, κουτούς .Ότι υπήρχε στη γη υπήρχε και στον μικρό χώρο του καφενείου.
Πάνε πολλά χρόνια. Στα καφενεία του Αγίου Μηνά παρκάριζε κάθε καρυδιάς καρύδι. Ανάμεσα σ? αυτούς ήταν και ένας παλιός σωφέρης, λίγο μαγκάκος, με στραβοβαλμένη σκούφια, με μάτια λαμπερά, πεντάξυπνα, με γερτό στο δεξί πλευρό κορμί και μυαλό σωστή φαλτσέτα.
Του άρεσε να παίζει σόλιο, πικέτο και μπούφο για τέσσερις. Δεν μίλαγε πολύ .Λίγες κουβέντες αλλά διαλεμένες. Για όλα είχε και την αλληγορία του. Για όλα είχε και μια ιστορία σε χρόνια που ήταν χαμένα για όλους τους ζωντανούς. Πήγαινε παλιά η κουβέντα του, πολύ παλιά. Αιώνες πίσω. Τώρα που περάσανε τα χρόνια και έφτασα και ΅γω σε μια ηλικία καταλαβαίνω ότι αυτός ο άνθρωπος είχε μαζέψει ότι άκουσε από όλους αυτούς που ανέβηκαν στο κουβούκλιο του καρνάβαλου, χωρίς να χάσει κουβέντα.
Ήταν μια μέρα του χειμώνα. Είχαμε παίξει τον μπούφο μας και κάποιος για να πειράξει τον άλλο είπε πώς είναι από το χωριό που ξουρίσανε τον παπά για ένα απίδι.
Ο γέρο φίλος μου γέλασε με την καρδιά του, με κοίταξε στα μάτια και μούΆ πε :
- ¶κΆ ωρέ. Αυτό είναι αλήθεια. Αυτά γενόντανε τότε.
Είχε διαβάσει την σκέψη μου και είδε κρεμασμένο από τα μάτια μου το ερωτηματικό -Είναι αλήθεια;
Βλέποντας ότι δεν του είπα τίποτα, πήρε δυό χαρτιά της τράπουλας και μου είπε:
- Να εύχεσαι τοΆ να από τα δύο ναΆ ναι παπάς!
(παπά στην τράπουλα λέμε τα δώδεκα ζωγραφιστά χαρτιά : βαλέ, ντάμα, ρήγα)
- Τι θέλεις να πεις;
- Αν το ΅να είναι παπάς θα σΆ πω τι κάνανε στο τάδε (μου είπε το όνομα)χωριό στο παπά για να δεις ότι είναι και χείρ-χειρότερα.
Γύρισε τα χαρτιά και πραγματικά τοΆ να ήταν παπάς .
Είδα στα μάτια του απέραντη ευτυχία. Με κοίταξε μάτι με μάτι και μούΆ πε
- ¶κου να δεις στο λέω γιατί μια μέρα θα το πεις και συ στους άλλους και δεν θα πάνε τα λόγια μου χαμένα..
Ξέχασα τα πάντα και αφέθηκα στην απεραντοσύνη της διήγησής του.
- ¶κ ΅ορέ. Εγώ γεννήθΆκα στα 1898. ¶ρα γνώρΆσα εκεινούς που γεννήθΆκαν στα 1840. Αυτοίνοι ξέρανε ότι τους είχαν πει αυτοίνοι που γεννήθΆκαν γύρα στα 1760 τουλάχιστο. Κατάλαβες τώρα γιατί έχω τέτοιο θυμητικό; Κατάλαβες λιμοκοντόρο γιατί λέου ώρες-ώρες ότι είμαι διακόσω χρονώνε; Είμαστε στην εποχή που είχαμε εδώ τους Βενετσιάνους. Τότε τους παπάδες τούς διάλεγε η κάθε φάρα . Περιττό να σου πω ότι κάθε σόϊ στα χωριά μας είχε και την εκκλησά του και το νεκροταφείο του και τον παπά του και τα μανάλια του .Ο παπάς έβγαινε μέσα απΆ τα σπλάχνα της κάθε φάρας.
Στο τάδε χωριό, η τάδε φάρα ξέμεινε από παπά. Ο παπάς θάψε ? θάψε τον κόσμο απ ΅ τη πανούκλα κόλησε κιΆ αυτός και πέθανε χαλκογιωμένος.
Ο κόσμος είχε ανάγκη από παπά. Οι ανθρώποι τότενε δίνανε και παίρνανε προζύμι, αλλά παπά ούτε δίνανε ούτε παίρνανε. Μάθε κι αυτό για να ξέρεις .Δεν σου δίνανε παπά γιατί ο παπάς μορφωμένε ξομολόγαε. Αν ήτανε ξένος καταλαβαίνεις τι είχανε να πάθουνε! ¶ντε να προστατέψεις το βιός σου, άντε νάχεις κοπέλα της παντρειάς, άντε να σου συμβεί ότι συνέβαινε τότες που κάθε μία οικογένεια είχε και έναν εγκληματία. Τέλος πάντων χρειαστήκανε παπά δικό τους, βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα τους.
Ο άνθρωπος αυτός έπρεπε να γνωρίζει λίγα κολλυβογράμματα για να μπορεί να διαβάζει τα ιερά βιβλία και να γράφει ποιος γεννιέται, ποιος παντρεύεται και ποιος πεθαίνει. Συνήθως αυτός έκανε χρόνια τον αναγνώστη και έτσι είχε μάθει λίγα γράμματα.
Στο σόι αυτό είχε εκείνη την εποχή απόμεινε αναγνώστης κάποιος αδύνατος, περασμένος στα χρόνια, και άκληρος. Πέτυχε όλους τους άλλους να τους φάει η πανούκλα . Τι να κάνουνε, τον κάμανε παπά.
Όπως θα ξέρεις οι παπάδες εκείνη την εποχή ήταν πρώτα-πρώτα σκαφτιάδες. Αυτά που γένονται τώρα και παίρνουν μισθούς, δεν υπήρχαν. Ότι τους έδινε ο κόσμος και ότι δουλεύανε οι ίδιοι στα χωράφια τους και τα ζωντανά τους, μΆ αυτά ζούσανε οι ίδιοι και οι οικογένειές τους.
Ο παπάς μια κι ο Θεός δεν τουΆ δωκε παιδιά και δύναμη, του΅ δωκε αϋπομονή και γινάτι. Δούλευε στην εξοχή σα το σκυλί απΆ ήλιο σε ήλιο.
Ανασκούμπωνε τα ράσα του κι έπιανε τον κασμά και την βαριά κιΆ έφκιανε, κιΆ έφκιανε, κιΆ έφκιανε. Είχε βαλθεί σαν τον Θεό να φκιάσει τον κόσμο από ΅ξαρχής. Αμπέλια, χωράφια, ελιές. ¶λλο πράμα.
Πέτυχε μάλιστα η σεργιά του πατέρα του να έχει χούϊ την δουλειά, του τύχανε και τα βάσανα να μην δει κι αυτός ένα τρίμα παιδί και ξεχνιόντανε δουλεύοντας νυχτόμερα. Ήτανε τόσο δεμένος με τη γη που, σαν έγινε παπάς και συνέχισε να ζει όπως πριν, όλοι τον περάσανε για χάπατο και τον έβαλαν στην κοροϊδία.
Να μην στα πολυλογώ ο παπάς δουλευτής κι αδύνατος από την κράση του κι αδύνατος από την τύχη του, χωρίς παιδιά ήτανε εύκολος στόχος του καθενός.
Έφτασε να γελάνε και τα διπλανά χωριά με τις γκάφες του και τα καμώματά του.
Αυτά μέχρι που μια μέρα ο παπάς από την ωραία πύλη τους έβγαλε ένα κήρυγμα και τους είπε:
- Ακούτε ορές. ΟύτΆ εγώ ήθελα να γίνω παπάς, ούτ? εσείς. Ο Θέος τοΆ θελε. Τι αναγελάτε; Αν δεν σας κάνω για παπάς, κοιτάξτε βγάλτε με, αλλά μη μΆ αναγελάτε, γιατί αναγελάτε το Θέο.
Τότε αυτοί που τον βγάλανε παπά ανεβήκανε στην Ωραία Πύλη, τον πιάσανε τις αμποσές και τον βγάλανε όξου απΆ την εκκλησά φωνάζοντας: Παπά σε γελάσανε, δεν είσαι τΆ Θεού, δΆκός μας είσαι.
Ο παπάς που λες φίλε μου μετά απΆ αυτό πήρε των ομματιών του έφυγε και πήγε λένε μακριά, πολύ μακριά?
Αφού είπε κιΆ αυτά τσΆωπασε. Με κοίταξε πονηρά-πονηρά και μούΆ πε μΆ ένα αδιόρατο χαμόγελο στα χείλη του:
- Τώρα μορφωμένε φκιάσΆ το όπως θέλεις, αλλά μην ξεχάσεις να το πεις κάποτα.
ΗΛΙΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΣ








