ΠΑΡΑΜΥΘΙ... ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ!
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Κοινωνία
- Panvagil
- Παρασκευή, 30 Μαΐου 2008 03:00
- Εμφανίσεις: 4971
Από μικρός μου άρεσαν τα παραμύθια. Με έπιανε απΆ τη μασχάλη η βαβά μου, με έχωνε μέσα στα κότολα της και άρχιζε με το στανιό να μου λέει διάφορα παραμύθια που συχνά τα μπέρδευε με ιστορίες του χωριού και του σογιού της, πάθη προσωπικά, αρρώστιες, ατυχίες, παθήματα, μαθήματα, ιστορίες.
Όλοι άλλοι δεν είχαν καιρό να ασχοληθούν με τέτοια. Θυμάμαι που παρακαλούσα την μάνα μου να μου πει ένα παραμύθι κι αυτή έβανε τις φωνές:
- ¶κου να δεις έχω χίλιες δυό σκοτούρες, με τα παραμύθια ασχολούνται εκείνοι που δεν έχουν τι να κάνουν. ¶σε με ήσυχη να δω πώς θα τα περάσουμε αύριο.
Από τότε αποφάσισα να φκιάξω ένα δικό μου παραμύθι για να λέω στον εαυτό μου και αν μου περισσέψει καιρός και στους άλλους.
Έτσι το παραμύθι το ξεκίνησα από τα νιάτα μου και στην διαδρομή του έγινε δέντρο διακλαδίστηκε και δίνει να φτάσει ως τα πέρατα της γης και ως τον ουρανό και μέχρι πέρα ΅κει που ταξιδεύει μόνο ο νους του ανθρώπου.
Κάθε χρόνο, κάθε στιγμή ρίχνει κι ένα κλαδί που πάνω του κελαηδούν πουλιά και τζιτζίκια και το τριγυρίζουν την άλλη ώρα μπουρμπούλοι, μπερμπίγκια και βρωμούσες και το αναγκάζουν να ρίξει κι άλλο κλαρί, και το άλλο, άλλο, κι άλλο, κι άλλο, μέχρι να φτάσει, όπως είπαμε, στα πέρατα του κόσμου.
Σήμερα που έχω όρεξη θα πιάσω τον μεγάλο κλώνο που βγαίνει από την πρώτη αμασχάλη, αυτόν που κοιτάει αριστερά, όπως το βλέπουμε, και χάνεται ανάμεσα σε αίμα, κουρέλια, καμινάδες και όνειρα κάθε λογίς.
Ήτανε που λέτε κάποτε παιδιά, μια χώρα μακρυνή, πολύ μακρυνή εκεί ο ήλιος δεν νυστάζει ποτέ, δεν κοιμάται ποτέ, δουλεύει και φέγγει ολοχρονικίς, χωρίς πληρωμή καμία.
Τα πλάσματα του Θεού τον Ήλιο τον προσκυνούσαν Θεό. ΣΆ αυτόν προσεύχονταν. Αυτόν είχαν Αφέντη και Κύριο. Κι αυτός τους ζέσταινε κι αυτός τους φώτιζε χωρίς να δίνει κανένας γρόσι. Η μόνη πλερωμή του, λέει, ήτανε να κανονίζει αυτός τις ώρες, τις μέρες, τις νύχτες, τα χρόνια. Αυτός και μόνο αυτός. Βασιλιάς και αυτοκράτορας.
Ανάμεσα στα πλάσματα του Θεού ήταν και κάτι μικρά, μικρά μαυριδερά ζωάκια που άνοιγαν τρύπες στη γη και ζούσαν ολοχρονικίς κουβαλώντας στις φωλιές τους στάρια, κριθάρια, βρώμες, καλαμπόκια κι ότι άλλο σπόρο της γης έβρισκαν. Παίρνανε ότι βρίσκανε και το ρίχνανε μέσα στις αποθήκες τους για τις κακές μέρες του Χειμώνα. Τα ζωάκια αυτά είχανε για αρχηγό ένα θηλυκό γιατί έτσι τους είπανε πως ήτανε καλύτερα και πως έτσι θα αποφεύγανε το δικό μου και το δικό σου κι όλα τα κακά που φέρνει αυτή η κουβέντα.
Ανάμεσα σΆ αυτά που δουλεύανε ?δουλεύανε ήτανε και καμιά δεκαριά που βάνανε τα χέρια στις τσέπες και ρωτούσανε: Για ποιόνε δουλεύουμε; Τι θέλει αυτή η π... (λέγανε μια κακιά λέξη που αν την πούμε θα μας βάλουν πιπέρι στο στόμα).
Αυτά τα καμιά δεκαριά μπερμπίγκια η βασίλισσα έστειλε τους δικούς της φρουρούς και τα έπιασε. Τα πήγανε στους δικαστές. Οι δικαστές αφού άνοιξαν τα βιβλία, όρισαν πως πρέπει να πάνε φυλακή γιατί όποιος αμφισβητεί πρέπει να συλλαμβάνεται, να δικάζεται, να καταδικάζεται και να πηγαίνει φυλακή.
Η φυλακή λένε ότι ήταν ένα μέρος μακρινό. Κανένας από εκεινούς που πήγανε εκεί δεν γύρισε ποτέ πίσω. Λέγανε ότι εκεί έτρωγε, εκεί έπινε, εκεί άφηνε τα κοκαλάκια του. Απογόνους και τέτοια δεν είχε γιατί αυτή ήταν δουλειά είπαμε της Βασίλισσας.
Μερικοί πονηροί βλέποντας πως κανένας δεν ξαναγύριζε διαδώσανε ότι εκεί πέρα ήτανε η Αμερική που έχει τα εργοστάσια, τα αυτοκίνητα, τα τρένα, τα διαστημόπλοια, τις τράπεζες, τα κορπορέσιον τα συμφέροντα και τους μύρ-πλούσιους που είναι άσπροι-κάτασπροι και δεν κυκλοφορούνε στο Κόσμο.
Εκεί λέει ο καθένας μιλούσε την γλώσσα της μάνας του αλλά ήταν υποχρεωμένος να ξέρει και τη γλώσσα της βασίλισσας. Εκεί λέει, ήτανε και ο θρόνος της Βασίλισσας. Ένας ψηλός - ψηλός θρόνος πλουμιστός στο ατσάλι και στο χαλκό και διακοσμημένος με ένα σωρό μπιχλιμπίδια από ντόλαρς, τσιπάκια, βόμβες, αεροπλανοφόρα, λιανοτούφεκα λογιώ - λογιώ. Ο θρόνος αυτός ίσα ?ίσα που την χώραγε. Ώσπου και την διάδοχο την είχε χώρια. Όσοι πηγαίνανε εκεί, καθόντανε στα σκαλιά, τη βλέπανε τι όμορφη ήτανε την ημέρα αλλά την νύχτα απαγορευόντανε να πλησιάσει κανένας. Γέμιζε, λένε, ο τόπος μπάτσους, φανερούς και κρυφούς, και δεν σε αφήνανε, λέει, να πλησιάσεις για το καλό σου.
Αυτές οι κουβέντες μάλιστα τις βάλανε και στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και το ιντερνέτ. Αυτές οι κουβέντες κάνανε ένα νέο παλικάρι να τρελαθεί. Έλεγε και ξανάλεγε ότι αυτός θα πάει να βρει την βασίλισσα. Θα πάει να τη συναντήσει γιατί γι αυτό τον γέννησε η μάνα του, κι αυτός ήταν ο προορισμός του.
Οι άλλοι του λέγανε: Κάτσε καλά. Τρώγε το φαΐ σου. Πίνε το γάλα σου. Κι άσε τις εξυπνάδες. Αυτός τίποτα: Εγώ θα πάω μια μέρα στην βασίλισσα και θα της πω εγώ, θα την (κι έλεγε μια κακιά λέξη που αν την πούμε θα μας βάλουν πιπέρι στο στόμα) για να μάθει να μην κυκλοφορεί την νύχτα που βγαίνουν έξω οι καθώς πρέπει άνθρωποι.
Σαν έφτασε σε νόμου ηλικία πήρε ένα μηχανάκι, το καβάλησε κι άρχισε να τρέχει επιδεικτικά έξω από ένα αστυνομικό τμήμα. Μιά, δυό, τρεις τον πιάσανε οι μπάτσοι.
- Δίπλωμα, άδεια, ασφάλεια.
- Δεν έχω.
- Γιατί δεν έχεις;
- Για να με πιάσετε!!
Οι αστυνόμοι τον πήρανε για τρελό και είπανε να τον αφήσουν να φύγει. Τότε αυτός παίρνει φόρα και δίνει μια κουτουλιά στον κοιλαρά τον τροχονόμο και του λέει:
- Βρε μα... θέλω να πάω στην Αμερική.
Κάπως έτσι γίνανε τα πράγματα. Τον πήγανε στο Δικαστήριο. Έβαλε ένα γουβιό δικηγόρο. Του ρίξανε την ποινή εξορίας.
Έξω στο προαύλιο τον περίμενε ένα τζιπ. Τον βάλανε μέσα και τον πήγανε γραμμή στο αεροδρόμιο. Μπήκε σε ένα μεγάλο διαστημόπλοιο και τσιφ, όσο να πεις κύμινο, ήταν στο Νιού Γιορκ.
Πω, πω, πω τι είδανε τα μάτια του, λένε. Πω, πω, πράματα και θάματα. ¶σπροι, μαύροι, κίτρινοι, ¶γγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, δρόμοι, παράδρομοι και σοκάκια. Μανούλα μου, Μανούλα μου. Αγίοι, παπάδες, ψαλτάδες. Κλεφτρόνια, λωποδύτες και γκάνγκστερ. Μανούλα μου, Μανούλα μου. Σπίτια ψηλά. Σπίτια χαμηλά. Σπίτια πανύψηλα μέχρι τον Ουρανό και βγαίνανε και μπαίνανε από τα ασανσέρ άσπροι, μαύροι, κίτρινοι. πω, πω, πω Θεούλη μου.
Μόλις κατέβηκε από την πεντακοσάρα μοτοσικλέτα που την άρπαξε από το Ακρωτήριο Κέννεντυ πήγε κατευθείαν στο πρώτο αστυνομικό τμήμα και ρώτησε τον μαύρο φρουρό που μασούσε τσίχλα και χάϊδευε τα τέτοια του.
- Μάι φρέντ που θα βρω αυτή τη (και είπε μια κακιά λέξη που αν την πούμε θα μας βάλουν πιπέρι στο στόμα)
Το Αμερικανάκι τον κοίταξε με ένα τρόπο σαν να του έλεγε: ¶ντε και (και είπε μια κακιά λέξη που αν την πούμε θα μας βάλουν πιπέρι στο στόμα) μα... Αυτή η (και είπε μια κακιά λέξη που αν την πούμε θα μας βάλουν πιπέρι στο στόμα) μόνο νύχτα κυκλοφορεί.
Έτσι ο μάγκας πήγε σε ένα φάστ-φούτ κατέβασε ένα - δυό χοτ-ντοκ, ήπιε και δυό τρεις μπύρες για να περάσει η ώρα και να πέσει το σούρουπο.
Μόλις σουρούπωσε να σου και γέμισε ο δρόμος με κάθε λογίς πουτάνες. Ρώτησε έναν κοντό Πορτορικανό σταφίδα στο μεθύσι και την μαριχουάνα: Μάι φρέντ που θα βρω την Βασίλισσα; Εκείνος τον κοίταξε χαζά και του είπε γνήσια περαιώτικα: Μαγκάκι η Βασίλισσα εδώ κυκλοφορεί στην Μεγάλη Λεωφόρο μετά τις δύο. ¶μα γουστάρεις κάτσε στο περίμενε. Αν είναι στα καλά της θα γ... (και είπε μια κακιά λέξη που αν την πούμε θα μας βάλουν πιπέρι στο στόμα) και εσύ.
Μόλις έκανε να φύγει ο σταφίδας του σφύριξε: Μαγκάκι για να κάμεις καλή δουλειά, πάρε και μια δόση να ΅ούμε.
Ο φίλος μας έπιασε τον κατήφορο για την μεγάλη Λεωφόρο. Η απόσταση ήτανε καμιά ώρα και σκέφτηκε πως χαζεύοντας τις βιτρίνες θα περάσει η ώρα του.
Έφτασε στο προορισμό του που λέτε. Την ώρα βρισκόντανε μπροστά σε μια βιτρίνα με κιλοτάκια ακούει μια φωνή:
- Ρε μαγκάκο εσένα ψάχνω να πολλαπλασιάσω το είδος.
Κοιτάει και τι να δει. Μιά πουτάνα σαν αυτές που γράφει και ξαναγράφει ο Μπουκόφσκι. Πουτάνα με τα όλα της. Χωρίς δόντια. Χωρίς μαλλιά. Χωρίς τίποτα. Το μόνο που είχε ήταν ένα ανοιχτό βρακί. τίποτε άλλο. Ο φίλος μας πήγε να πέσει χάμω.
- Ρε συ, πω-πω-πω. Αυτή είναι η (αυτή τη φορά θα το πω κι ας μου βάλετε πιπέρι) πουτάνα η Αμερική. Αυτό πρόλαβε να πει και ψόφησε. Θέος σχωρέστον κι αυτόν. Αλλά καλά να πάθει τι τις ήθελε τις πράξεις με την Βασίλισσα!!
Εδώ τελειώνει το παραμύθι για σήμερα. Αύριο θα συνεχιστεί από το σημείο που μας συμφέρει...
ΗΛΙΑΣ ΤΣΑΚΑΛΟΣ








