Προσφορές
ribbon

Summer Dream

Summer Dream

Τα πολυτελή στούντιο και μεζονέτες μας βρίσκονται κοντά στην πόλη, σε ήσυχο σημείο, στην καρδιά του ελαιώνα...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

Villes Odysseas

Villes Odysseas

The "Villes Odysseas" complex has 6 villas and it is very close to cosmopolitan Nidri...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

Summer Dream

Summer Dream

Τα πολυτελή στούντιο και μεζονέτες μας βρίσκονται κοντά στην πόλη, σε ήσυχο σημείο, στην καρδιά του ελαιώνα...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

View of Ionio

Rania Studios

Χτισμένα μέσα σε 3500τ.μ. σε μια ήσυχη και καταπράσινη περιοχή...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

«ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΗΣ» ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ Της ΧΑΡΑΣ ΣΑΪΤΗ


Ο καιρός μυρίζει βροχή. Όλο γύρω γύρω το φέρνει και δε λέει να ξεσπάσει, να ποτίσει τη γης, να μας δροσίσει? Καλοκαίρι ακόμα, για τους λιγοστούς τουρίστες. Ηλικιωμένα ζευγαράκια πιο πολύ, που μπορεί να έφαγαν μια ολόκληρη ζωή στις φάμπρικες και στην καταχνιά, τώρα όμως, απολαμβάνουν μια αξιοπρεπή ξεκούραση.
Για μας φθινόπωρο, να μαζευτούμε στις δουλειές μας, να μπούμε στους γνώριμους ρυθμούς. Τα ράφια στα σούπερ μάρκετ, άδεια ακόμα, λες και λεηλατήθηκαν. Μια πρόχειρη πινακίδα, γραμμένη στο χέρι «Ενοικιάζονται Δωμάτια», στην Περατιά, έρχεται να με προσγειώσει ανώμαλα στην πραγματικότητα. Ο πολιτισμός ήρθε και εδώ?
Η γριά γειτόνισσα και καλή μου φίλη, έμεινε τώρα μόνο με την κοπέλα που τη βοηθάει. Βουλγάρα είναι, και καλή κοπέλα. Τα παιδιά της, τα εγγόνια και τα δισέγγονά της, που ήρθαν από την Αμερική για να τη δουν και να κάνουν τις διακοπές τους, έφυγαν. Ο καθένας πήγε στη δουλειά του. Ας πάνε, ας πάνε στην ευχή του Θεού. Μόνο, να? Ούτε κι εγώ δεν άδειασα να πάω να τη δω. Περνάω και τη χαιρετώ από τΆ αυτοκίνητο, τρέχοντας να προλάβω τις δουλειές μου, που δεν τελειώνουν ποτέ. Κι όλο «θα τα πούμε, θα νΆ έρθω να σε δω», της λέω. Κι εκείνη με κοιτάζει με νόημα, σα να μου λέει «μέχρι να έρθεις εσύ, ποιος ξέρει αν θα είμαι εδώ ακόμα?»
Εκλογές, για μια Ελλάδα που συνεχώς ξαποσταίνει, αναπολώντας αρχαίες δόξες. ΑπΆ ότι φαίνεται, τίποτα δεν πρόκειται ουσιαστικά να αλλάξει. Πάλι τα ταμεία είναι άδεια, πάλι θα την πληρώσει ο κοσμάκης. Μόνο μια απίστευτη κούραση πίσω από τα αισιόδοξα χαμόγελα των πολιτικών, που δεν πείθουν ούτε τους ίδιους.
Τα παιδιά ξεκίνησαν σχολείο. Οι γονείς βρίσκονται σε κατάσταση πανικού. Να οργανώσουν τα φροντιστήρια και τις δραστηριότητες, συνήθως ερήμην των παιδιών. Να κάνουν shopping therapy στα μεγάλα πολυκαταστήματα με τα σχολικά και τις αθλητικές φόρμες. Είναι κι αυτό μες στο life style, ένας τρόπος να περάσουν χρόνο μαζί με τα παιδιά τους, να εκτονωθούν, να καταναλώσουν. Εις μάτην! «Δεν αγοράζονται με φράγκα οι ανασφάλειες?»
Πότε ήταν και τα δικά μου παιδιά στο σχολείο! Πότε ήταν που πήγαμε να αγοράσουμε κι εμείς την πρώτη σχολική τσάντα! Ειλικρινά, έχω ξεχάσει τις λεπτομέρειες. Κάποιες εικόνες έχουν μείνει μονάχα: ένα παιδικό χαμόγελο που του έλειπαν μερικά δοντάκια, μια τεράστια ροζ τσάντα, τα μαλλιά δεμένα σε λουλουδένια κορδέλα, τα νυσταγμένα ματάκια το πρωί?
Πότε ήταν που πήγαινα εγώ σχολείο! Εικόνες από ασπρόμαυρη ελληνική ταινία. Τότε την τσάντα τη λέγαμε «σάκκα» και ήταν δερμάτινη. Θυμάμαι που τη στέλναμε στον τσαγκάρη να τη ράψει. Αργότερα βγήκαν οι πλαστικές. Εκείνες όμως οι δερμάτινες, από χοντρή βακέτα, δεν έλεγαν να χαλάσουν με τίποτα. Τις κρατούσαν γενιές και γενιές αδερφοξαδέρφων, ώσπου να βγάλουν το σχολειό. Πρόλαβα ακόμα και τις ποδιές. Μακριές για τα κορίτσια και κοντές, σα σακάκια, για τα αγόρια. Και στα μαλλιά, κορδέλα, υποχρεωτικά. Πώς όλοι γελούσαν, που κάθε χρόνο, ο καινούργιος διευθυντής έψαχνε στα μαλλιά μου, νΆ ανακαλύψει αν φοράω κορδέλα ή όχι. Πού να βρει άκρη, ο άνθρωπος, μέσα σΆ αυτή την ατίθαση αφάνα!
Σαν κατάπτυστη σπασίκλα, που ήμουνα πάντα, η χαρά μου δεν περιγραφόταν, όταν άρχιζαν τα σχολεία. Επιτέλους, θΆ άρχιζε το διάβασμα! Και να οι κανόνες της γραμματικής, να ο ατέλειωτος κατάλογος των λέξεων που παίρνουν δασεία: «ώρα, ώριμος, ωραίος», έτσι τελείωνε, για όσους το θυμούνται.
Στο διάλλειμα τρώγαμε κουλούρι, που το είχαμε μαζί μας, κι όχι όλοι. Δεν πεινούσαμε, αλλά δεν υπήρχε, παρά μόνο το απαραίτητο.
Τα παπούτσια μας πολλές φορές άνοιγαν στις σόλες και τότε, όποιο παιδί το πάθαινε αυτό, γύρευε με κάθε τρόπο να το κρύψει. Έκανε πως είναι ανόρεχτο, δε θέλει να παίξει τάχα μου, κι έκρυβε τα πόδια του κάτω απΆ το θρανίο. Αν το καταλαβαίναμε, το κοροϊδεύαμε: «το παπούτσι σου γελάει, ουουου?». Για τη γυμναστική, τα μόνα παπούτσια ήταν κάτι πάνινα, σαν αυτά που φορούσε ο Βέγγος, οι «Ελβιέλες». Τα πλέναμε και τα βάφαμε με άσπρη μπογιά, υπήρχαν μόνο άσπρα και μπλε. Όταν άρχισαν να κυκλοφορούν τα αθλητικά παπούτσια, τα φορούσανε λίγα παιδιά, οι πλούσιοι. Φάνταζαν στα δικά μας μάτια, που δεν είχαμε, σαν το απόλυτο αγαθό!
Όλοι είχαν δικαίωμα να μας δείρουν. Ο δάσκαλος, ο γείτονας, ο ξένος που περνούσε στο δρόμο. Μας χτυπούσαν και ομαδικά στην τάξη, αν για παράδειγμα, δεν είχαμε κόψει τα νύχια μας, αν δεν είχαμε καθαρό μαντήλι μαζί μας, αν δεν είχαμε πλυμένο το λαιμό μας. ΤΆ αγόρια, αν δεν είχαν κουρευτεί.
Το βράδυ στο σπίτι, τα προβλήματα της αριθμητικής ήταν το μεγάλο βάσανο των πατεράδων. Συναγωνιζόμαστε ποιανού ο πατέρας είναι καλύτερος στα μαθηματικά. Την άλλη μέρα, η βεβαιότητά μας, ότι το πρόβλημα ήταν σωστό, κατέρρεε κάτω από τις φωνές του δάσκαλου και τα γέλια των συμμαθητών. Τη μια είχαμε βγάλει αποτέλεσμα, πως μια κότα έκανε 14,5 αυγά τη μέρα κι ότι το κάθε αυγό στοίχιζε 237 δρχ., την άλλη πως χρειάζονται 1.583,20 δρχ, για ένα πακέτο μακαρόνια. Αν όμως γέλαγες πολύ, έπεφτε τιμωρία: «Δε θα ξαναγελάσω εις βάρος του συμμαθητού μου, διότι κι εγώ δεν είμαι αλάνθαστος», να γραφεί 100 φορές, σε όλους τους χρόνους της οριστικής.
ΜΆ αυτά και μΆ αυτά μεγαλώσαμε, σπουδάσαμε, μορφωθήκαμε. Τα χρόνια ήταν μάλλον δύσκολα, αλλά για μας τα παιδιά ήταν πανηγύρι. Φαίνεται, έτσι νοιώθεις πάντα, όταν είσαι παιδί. ¶ραγε, το ίδιο ισχύει και για τα δικά μας παιδιά; Είναι ξέγνοιαστα, είναι χαρούμενα; Θα θυμούνται με νοσταλγία και αγάπη την εποχή της αθωότητας; Θα μείνει τίποτα στο μυαλό τους από αυτά που μαθαίνουν τώρα στο σχολείο; Ποιος ξέρει; Τι είναι σωστό και τι λάθος;
Πάλι μυρίζει βροχή. Και κάπου στα βόρεια, αστράφτει. Ο καιρός των χρυσανθέμων και των όψιμων βασιλικών. Ο καιρός που η ψυχή μας ζητάει να την προσέξουμε επιτέλους, να μαζευτούμε λίγο στο καβούκι μας. Καιρός για ενδοσκόπηση, καιρός για νοσταλγικά ταξίδια στο παρελθόν. Ή και στο μέλλον?
16-9-2009
*Χαρά Σαΐτη. Εικαστικός και Θεωρητικός Τέχνης.


ribbon

Summer Dream

Summer Dream

Τα πολυτελή στούντιο και μεζονέτες μας βρίσκονται κοντά στην πόλη, σε ήσυχο σημείο, στην καρδιά του ελαιώνα...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

Villes Odysseas

Villes Odysseas

The "Villes Odysseas" complex has 6 villas and it is very close to cosmopolitan Nidri...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

Summer Dream

Summer Dream

Τα πολυτελή στούντιο και μεζονέτες μας βρίσκονται κοντά στην πόλη, σε ήσυχο σημείο, στην καρδιά του ελαιώνα...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

View of Ionio

Rania Studios

Χτισμένα μέσα σε 3500τ.μ. σε μια ήσυχη και καταπράσινη περιοχή...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

top