- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Κοινωνία
-
Panvagil
-
Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2004 10:55
-
Εμφανίσεις: 1163
Της Ιουστίνης Φραγκούλη
Πού κρύφτηκες
Αφήνοντάς με να στενάζω αδελφή μου
Αφού πρώτα με πλήγωσες
Ετρεξες σαν ελάφι φωνάζοντας
Ετρεξα αλλά είχες χαθεί
Ντόρα Μάαρ (μούσα της Γκουέρνικα)

Εφυγε ξαφνικά την Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2004, όταν δεν το περιμέναμε, μετά απο 9 μήνες καθημερινής και άνισης μάχης με τον καρκίνο. Η Κωνσταντίνα Φραγκούλη, ετών 42, ακριβή κόρη του παπα-Νίκου και της Μαρίας Φραγκούλη, πολύτιμη αδελφή του Αποστόλη Φραγκούλη και δική μου πέταξε σε μιά νύχτα στον ουρανό αφήνοντας μιά μεγάλη σκιά στις δικές μας ζωές αλλά και στις ζωές των ανθρώπων που την αγάπησαν.

Εσπευσαν απο την Αθήνα όλοι οι πολυαγαπημένοι της, οι θείοι και τα ξαδέλφια της, οι παλιοί της φίλοι, οι λατρεμένες της φιλενάδες, ολάκερη η οικογένεια απο την Εγκλουβή και απο το Σύβρο για να τη συνοδεύσουν στην τελευταία της κατοικία, εκεί στην οδό Φιλοσόφων, όπου σαν παιδί έπαιζε ανέμελα κρυφτό στα μνήματα όταν ο πατέρας μας διάβαζε τρισάγια.

Το γυαλιστερό της φέρετρο εκείνη τη βροχερή Κυριακή της 26ης Σεπτεμβρίου βγήκε ραντισμένο με λευκά λουλούδια απο το πατρικό μας σπίτι, όπου η Κωνσταντίνα χόρτασε στα νεανικά της χρόνια απροσμέτρητη αγάπη απο την οικογένειά μας. Η γειτονιά της έβρεχε την οδό Μιχαήλ Σκένα με δάκρυα καθώς την αποχαιρετούσε μέσα στους ήχους του Μπράμς που έπαιζε κάπου μακριά στο βάθος η Φιλαρμονική Λευκάδας. Λίγες σταγόνες βροχής συντονιζόνταν απαλά με τους ποταμούς των δακρύων μας για τη μεγάλη απώλεια.

Η εξόδιος ακολουθία έγινε στο ναό των Αγίων Αναργύρων η ώρα δώδεκα το μεσημέρι, εκεί που η Κωνσταντίνα πέρασε τις Κυριακές των παιδικών μας χρόνων και τις μεγάλες της Χριστιανοσύνης γιορτές μέσα στις ψαλμωδίες του πατέρα μας και της χορωδίας, που τη θεωρούσαμε δική μας. Τη συνόδευσαν οι παρήγοροι λόγοι της ορθόδοξης τελετουργίας ψαλμένοι απο τους 35 ιερωμένους του νομού Λευκάδας, που πλαισίωσαν τη σεμνή ακολουθία προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Λευκάδος κ. Νικηφόρου. Η χορωδία του ναού μας έσταξε βάλσαμο στις ψυχές ημών που αποχαιρετούσαμε για πάντα την πολύτιμη κόρη και αδελφή μας. «Μακαρία η οδός...!» Τα δάκρυα έκαιγαν τα πρόσωπα αφήνοντας θολές εικόνες απο τις στιγμές της παραμυθίας. Την ίδια ώρα έκλαιγε κι ο ουρανός, στέναζε η πλατεία απο τις χοντρές βρόχινες στάλες.

O Μητροπολίτης έμπλεως συγκίνησης μίλησε για τον προσωρινό αποχωρισμό μας με την Κωνσταντίνα, για το πέταγμά της στον ουρανό των αγγέλων, για την «Καλή αντάμωση» που θα πρέπει να προσδοκάμε με την αιθέρια της ψυχή. Μάς είπε πως ο χωρισμός είναι μόνο προσωρινός.

Κι ύστερα ο θείος Αλέκος Κακαβούλης, ο νεότερος αδελφός της μάννας μας, μίλησε απαλά και μειλίχια για το μικρό μας κορίτσι που ήδη μάς είχε εγκαταλείψει διαλέγοντας τη γειτονιά του ουρανού:

«Η Κωνσταντίνα ήταν πηγή χαράς για όσους τη γνώριζαν. Ακτινοβολούσε πηγαία καλοσύνη σε κάθε συναναστροφή. Με τη βαθειά πίστη της και τη δύναμη της αγάπης της πάλευε και νικούσε στη ζωή, δίνοντας και στους άλλους κουράγιο. Ιδιαίτερα στον πόνο και την αγωνία της αρρώστιας της έλαμψε το μεγαλείο του προσώπου της...

...Η Κωνσταντίνα μας έφυγε ενωμένη με το Σωτήρα Χριστό μέσα στη χάρη των μυστηρίων της μετανοίας και της θείας κοινωνίας. Ζεί πλέον στη Βασιλεία του Θεού, αναστημένη και αναγεννημένη, απολαμβάνοντας πρόσωπο με πρόσωπο την ακένωτη πηγή της αληθινής ζωής και της άφθαρτης χαράς...»

Εκ μέρους των 23 εγγονών του παπα-Κώστα Κακαβούλη μίλησε η εκλεκτή της εξαδέλφη Μαρία Κακαβούλη – Σουλάκου, που της συμπαραστάθηκε όπως και όλα τα ξαδέλφια μας στην ανηφορική πορεία της αρρώστιας της:

"Εμεινε η αγάπη σου για όλους εμάς, το αβίαστο γέλιο σου, το χιούμορ σου, οι έξυπνες ατάκες σου, το τσαγανό σου, η πράσινη λοξή ματιά σου. Αυτά έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στην καρδιά όλων εμάς, που είχαμε την τύχη να σ’ έχουμε κοντά μας. Θα είσαι πάντα στην σκέψη μας μέχρι να έρθει η στιγμή που θα πάψει να χτυπά και η δική μας καρδιά."

Κι ύστερα ήρθε το γράμμα των μαθητριών της απο το Λύκειο Βουλιαγμένης, αυτό το γράμμα που ανάδειξε όλο τον πλούτο της σχέσης της με τη δουλειά της. Τα αγαπούσε τα παιδιά της ένα ένα, τα οδηγούσε απο το χέρι απαλά στο πεδίο της γνώσης. Είχε μια αδιάρρηκτη σχέση με τους μαθητές και τις μαθήτριές της, μια σχέση τόσο αδιαπραγμάτευτη και τόσο γνήσια.

Πάνω απο 1500 γνωστοί και φίλοι απ’ τη Λευκάδα και απ’ όλες τις γωνιές της Ελλάδας, ήρθαν να παρευρεθούν στο μεγάλο ταξίδι της Κωνσταντίνας. Ανάμεσά τους ο διευθυντής του Λυκείου Βουλιαγμένης κ. Βλαστός κι ένας συνάδελφος καθηγητής του σχολείου όπου δίδασκε η Κωνσταντίνα τα τελευταία χρόνια, ο πολυαγαπημένος της φίλος Τρύφων Σαμαράς, τα κολλητά της δίδυμα Αλέκα και ο Ζώης Λεκατσάς, οι αδελφικές της φίλες Δήμητρα Πασομένου και Δήμητρα Ανατολίτου, οι νεανικοί της γνώριμοι Κώστας και Γιάννης Παπουτσάς, ο Γιώργος Χατζησταυρής, ο γείτονάς της Γιώργος Πετρίδης και τόσοι άλλοι ών ουκ έστι αριθμός. Ράγισαν οι καρδιές όλων, τα βλέμματα των ανθρώπων χαμήλωναν καθώς δεν άντεχαν να διασταυρωθούν με το δικό μας πόνο που ξερρίζωνε θαρρείς τα σωθικά μας. Εξω στον τοίχο των Αγίων Αναργύρων συνωστιζόνταν τα δεκάδες λουλούδινα στεφάνια, κατάθεση αγάπης των συγγενών και φίλων μας.

Τα ξαδέλφια της απο την οικογένεια Κακαβούλη πήραν το γυαλιστερό φέρετρο στους ώμους ακουμπώντας απαλά το πολύτιμο φορτίο στη νεκροφόρα τη στολισμένη με λευκά λουλούδια. Κι όλοι μαζί οδεύσαμε στην τελευταία της κατοικία να την αφήσουμε εκεί μονάχη να βρεί το δρόμο της προς τους άλλους εκλιπόντες της ζωής μας.

Καθώς άνοιξε το πολύτιμο κουτί ξεπρόβαλε το γλυκό της πρόσωπο, το αλαβάστρινο προσωπάκι της Κωνσταντίνας, φρέσκο σα χρυσάνθεμο του φθινοπώρου. Στο στήθος της έλαμπε ο σταυρός που της δώρισε το περασμένο καλοκαίρι ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Σπυρίδων για να την προστατεύει την περίοδο της δοκιμασίας της. Όμως τα μάτια έμειναν κλειστά, τα μεγάλα πράσινα μάτια της που όλο τον καιρό της πάλης μάς κοιτούσαν με απορία ρωτώντας «γιατί;»

Την ώρα που το κουτί γλυστρούσε στον οικογενειακό τάφο και οι αγαπημένοι της χάιδευαν το χώμα που θα την σκέπαζε ξεκόλλησε η ψυχή μας. Με πόση ευκολία η γη άνοιγε τα σπλάχνα μας για να δεχτεί τη δικιά μας πολυαγαπημένη κόρη κι αδελφή. Όπως έχει χιλιοανοίξει τόσα χρόνια τόσες αμέτρητες φορές για όλους εκείνους που κείτονται στα μνήματα.

Εμείς αποθέσαμε εκεί στην οδό Φιλοσόφων το φέρετρο της Κωνσταντίνας μας. Όμως πήραμε μαζί μας τις αναμνήσεις, τα λόγια, τις στιγμές, την αγάπη, τα βιώματα, τα παιχνίδια, τις σκέψεις, τα χάμόγελα, τις πίκρες της, το πράσινο λοξό της βλέμμα.

Μού έγραψε η Νίνα Ψυχογιού πως η Κωνσταντίνα ήταν «ένα λουλούδι που κόπηκε ανθισμένο για ν’ αφήσει το άρωμα και το χρώμα της στις μνήμες μας». Σα νάχει δίκιο. Η Κωνσταντίνα ήταν μια πεταλούδα που φτερούγησε ψηλά. Θα την αναζητώ σε όλα τα λουλούδια και στις πεταλούδες. Θα τη γυρεύω στ’ άστρα που φωτίζουν τον ουρανό τις νύχτες. Και θα χύνω τα δάκρυά μου στις θάλασσες που αγάπησε. Για να τα παίρνει το νερό να γίνονται σύννεφα. Να φτάνουν μέχρι τη γειτονιά του ουρανού, εκεί που θα κατοικεί απο δώ κι εμπρός η αγαπημένη μας και να της ψιθυρίζουν «Σ’ αγαπώ».
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".