- Λεπτομέρειες
-
Κατηγορία: Κοινωνία
-
Panvagil
-
Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2003 12:48
-
Εμφανίσεις: 837

Περάσαμε εδώ και αρκετές μέρες το ευλογημένο κατώφλι του «Σαρανταήμερου». Την ελπιδοφόρα δηλαδή περίοδο μέσα στην οποία το πλήρωμα της Εκκλησίας μας ζυμώνεται με την προσμονή του ερχομού του «Σωτήρα».

Ο υμνολογικός πλούτος των ημερών ανύσταχτα και σταθερά επισημαίνει το «μεγάλο γεγονός» της Σάρκωσης του Θεού, επιμένει να υπενθυμίζει παρηγορητικά την λυτρωτική βεβαιότητα της θέωσης του ανθρώπου και ταυτόχρονα γονιμοποιεί την βαθύτατη αίσθηση της ελευθερίας της δημιουργίας μέσα από ένα δρόμο πνευματικής άνθισης, ηθικής γονιμότητας και αληθινού αγώνα, που θα πρέπει να γίνεται πάνω σ’ αυτή την ιερή σάρκα, την σάρκα της Εκκλησίας μας.

Η αναμονή, λοιπόν, των αρχαγγελικών ύμνων για την Γέννηση του Χριστού ολοένα και περισσότερο γεμίζει τις υπάρξεις μας με το άφθαρτο και άφθαστο ρίγος της εγκαρτέρησης. Μας προσφέρει την αντοχή της ελπίδας, και την τόλμη της αγωνίας να συνεχίζουμε το ταξίδι μας, δύσκολο και με συγκλονιστικές επιπλήξεις πολλές φορές, στους σκληρούς και άφιλους δρόμους της εγκόσμιας αγωνίας. Ωστόσο όμως το ζωντάνεμα μιας ένθεης συνάντησης κάτω από τις προστατευτικές φτερούγες της Σαρκωμένης Αγάπης και η επίσημη πια διαβεβαίωση του Θεού για την «σωτηρία σύμπαντος κόσμου» μας χορηγούν την δυνατότητα να συνεχίζουμε να ελπίζουμε να ζούμε και να πλάθουμε όνειρα για την σίγουρη ώρα της εν Χρίστωσής μας. Αυτός εξάλλου δεν πρέπει να είναι και ο θεμελιακός, ο σημαντικός και ίσως ο μοναδικός δικός μας στόχος; Στόχος ζωής, ανάσα υπαρξιακή, έστω και αν βρισκόμαστε σε χαρακώματα θανάτου. Έστω και η οσμή της αποτυχίας πληγώνει ψυχές και αποδυναμώνει υπάρξεις.

Και πως μπορούμε να αρνηθούμε την οσμή της αποτυχίας, αφού αισθανόμαστε την θανατηφόρα παρουσία της να μαραίνει την ταλαιπωρημένη γη μας να κρατεί στα διαλυτικά υψίπεδα του τρόμου και στο μολυσματικό έδαφος της αβεβαιότητας, όχι μόνο για το αύριο, αλλά και για το εξαγριωμένο σήμερα, τις ανθρώπινες υπάρξεις; Είναι δυνατόν να σβήσουμε από τον μαρτυρικό χάρτη των ψυχών μας την αιμοστάζουσα γη της Παλαιστίνης και να απωθήσουμε πίσω από τον αθέατο φακό των οφθαλμών μας τις ξεσχισμένες σάρκες των συνανθρώπων μας, που συχνά πια «στολίζουν» το σκηνικό του τρόμου στην ιερή περιοχή, όπου βημάτισε ο Θεάνθρωπος; Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε και να ξεγράψουμε την λεηλασία των ψυχών στα σύγχρονα «ψυχαγωγικά» κολαστήρια και το προδοτικό αγκάλιασμα του θανάτου στις άκρες της κοινωνίας μας, όταν «το εμπόριο» των ναρκωτικών άπονα και απάνθρωπα συνεχίζει την δράση του; Ούτε έχουμε δικαίωμα να κλείσουμε έξω από την προσωπική μας αγωνία την αχόρταγη βαρβαρότητα «των ισχυρών της γης», το αδίσταχτο άπλωμα των στενών συμφερόντων, ώστε, εύκολα και σύντομα να μετατρέπουν τον πλανήτη σε «σφαγείο υπάρξεων» και ο εφιαλτικός «νόμος των λύκων» να συμβαδίζει με το άνομο «δίκαιο της πυγμής»;

Μέσα σ’ αυτό τον κόσμο και την τόσο ευαίσθητη ώρα για την ύπαρξη του περνάει στην ιστορία ο Ανιστόριτος, έρχεται στον κόσμο ο Ένας, Σαρκώνεται ο Θεάνθρωπος.

Πόσες, αλήθεια, πονεμένες θυσίες των σκληρών και στεγνών συμφερόντων, που εφιαλτικά ταλανίζουν τις κοινωνίες και επικίνδυνα ταλαιπωρούν την ανθρωπότητα, απαιτούνται σήμερα προκειμένου να θέσουν σε δυναμική πια λειτουργία τον νόμο, που χάθηκε στους ατμούς του μίσους, που έσβησε πίσω από τις ψεύτικες και εκτυφλωτικές λάμψεις του τεχνολογικού μας πολιτισμού, που η σκληρότητα, σαν ανεμοστρόβιλος θανάτου, πάγωσε τα αγγεία του δημιουργώντας περίεργες και αλλοτριωτικές εκχυμώσεις θανάτου, να θέσουν σε λειτουργία οι άνθρωποι του αιώνα μας, τον νόμο της αγάπης, που ταπεινά σαρκώθηκε στο άσημο της Βηθλεέμ σπήλαιο;

Κανείς, και αυτοί ακόμη οι αδίσταχτα σκληροί που κινούνται με παραμορφωτικούς φακούς, δεν είναι σε θέση να αρνηθεί, αν τίμια κινείται με την πνοή της συνείδησης, πως η Ενανθρώπιση του Χριστού είναι πράξη γνήσιας και υπέρτατης αγάπης. Αδειάζει ο Χριστός την Θεότητα του, την αποθέτει πάνω στην βάναυσα πληγωμένη δημιουργία και την προσκαλεί για την συγκλονιστικά μεταμορφωτική κίνηση της θέωσης. Η πρόκληση που είναι ταυτοχρόνως και πρόσκληση στο μεγάλο δείπνο της σωτηρίας, παραμένει ανοιχτή. Έτσι ο άπειρος και άγιος Θεός γίνεται ίδιος με τον άνθρωπο προκειμένου να απογειώσει τον ευτελισμένο και εφθαρμένο άνθρωπο ανεβάζοντας τον στο ύψος της ένθεης παρουσίας του. Δυναμώνοντας τον με τα θεία χαρίσματα της λυτρωτικής του Φιλανθρωπίας και αγάπης.

Ο Χριστός αντίθετα από τις παθογόνες δικές μας επιδιώξεις, έρχεται δίπλα μας αποθέτοντας την αγάπη Του, τον ίδιο Του τον εαυτό, στην επικίνδυνα άδεια και πληθωρικά ζημιογόνο δική μας ύπαρξη. Έρχεται δίπλα μας προκαλώντας λυτρωτικά, προσκαλώντας ελεύθερα και προσφέροντας απεριόριστα την αγάπη Του τους πλανεμένους αναζητητές, στους ταλαιπωρημένους αγωνιστές, στους τίμιους νοσταλγούς του Παραδείσου.

Απλά και ταπεινά προσεγγίζει τη γη των ανθρώπων ο Θεός. «Εν δούλου μορφή» εξαγνίζει τον κόσμο και τον άνθρωπο.

Η άφθαρτη φιλανθρωπία του δεν εγκλωβίζεται στην αβέβαιη δύναμη και το ατελές μεγαλείο των λεγόμενων ισχυρών αυτού του κόσμου. Αιματώνει την δημιουργία ολόκληρη με το ταπεινό και απλοϊκό μεγαλείο της αγάπης Του.

Συναδελφώνει την γη και τον ουρανό με το απίθανα μεγάλο σμήνος των αγγέλων Του, για να λειτουργούν στο μυστήριο της σωτηρίας σαν υπερσύγχρονοι διαγγελείς και τέλειοι συνδετικοί κρίκοι της αγάπης του Θεού με την οδυνόμενη από την αστοχία δημιουργία.

Εδώ, στο μυστήριο της θείας Ενανθρώπισης, κρύβεται η ομορφιά και το μεγαλείο της αληθινά αμάραντης και της αμάραντα ελεύθερης ζωής. Εδώ υπάρχει το ανόθευτο μυστικό της αγάπης που ζωοποιεί και λυτρώνει, της αγάπης που προσφέρει την ευτυχία, η οποία δεν γνωρίζει ευτέλεια, υποκρισία και ψεύδος. Της αγάπης που είναι ελπίδα και ελευθερία, ενώ ταυτόχρονα όλα αυτά συνενώνονται στην ιερή προσωπικότητα του Θεανθρώπου.

Η Γέννηση του Θεού σήμερα, εποχή εφιαλτικής σύγχυσης, προκλητικής αποδυνάμωσης και ευτελισμού του ανθρώπου και φυσικά της δημιουργίας, σηματοδοτεί το απαραίτητο χρέος όλων μας για μια ζωή αγάπης και στάση φιλανθρωπίας απέναντι στην δημιουργία «αυτού του όμορφου κόσμου του Θεού». Καμία εγκόσμια δύναμη δεν είναι ικανή να σηματοδοτήσει την ηρεμία και την ευτυχία του ταλαιπωρημένου κόσμου. Μονάχα η επιστροφή μας στην ζωηφόρα αγκαλιά του θείου βρέφους θ’ ανοίξουν τις στρόφιγγες της αγάπης και της ελπίδας για να γεμίσουν με ελευθερία τις υπάρξεις μας.

Αυτή, βέβαια η αλλαγή σημαίνει απαλλαγή από τα σκοτεινά πάθη, που υπάρχουν και δημιουργούν το επικίνδυνο ψαλίδισμα στις ψυχές μας.

Γι’ αυτό αποτελούν την ευλογημένη ανατολή της άγριας υπαρξιακής μας δύσης. Το άνθισμα του Θεού στην γη των υπάρξεων μας. Την ευλογημένη προσωπική μας λύτρωση.

Αδελφοί, ας προσεγγίσουμε το θείο Βρέφος. Εδώ υπάρχει η σωτηρία μας.
π. Γεράσιμος Ζαμπέλης
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".