Ω γλυκύ μου έαρ...
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Κοινωνία
- Panvagil
- Πέμπτη, 15 Απριλίου 2004 15:03
- Εμφανίσεις: 880
Μέσα στη λειτουργία των αρωμάτων, των χρωμάτων, της ομορφιάς της Άνοιξης, που μυριόστομα ανασαίνει τη χαρά της ζωής, την αξία της ζωής, πάλι και φέτος θα νοιώσουμε οι απανταχού Χριστιανοί να μας διαπερνά επώδυνα το μαρτύριο της Σταύρωσης, τραγική αντινομία, θα συναισθανθούμε την ματαιότητα και μηδαμινότητά μας μπροστά στο μυστήριο του Θανάτου, τραγική μα αναγκαία συνειδητοποίηση, αλλά και θα ευφρανθούμε με το Χαρμόσυνο Μήνυμα της Ανάστασης, ελπίδα και αισιοδοξία για το θρίαμβο του Καλού. Τούτες οι μέρες, τούτες οι ώρες, είναι στιγμές περισυλλογής, βαθιάς εσωτερικής ενατένισης, έναυσμα για ένα γενικότερο, μονιμότερο, καθημερινό προβληματισμό, για μια προσπάθεια να έρθει η Ανάσταση στην ψυχή μας, στη ζωή μας. Είναι όμως; Μήπως η στάση μας, η σχέση μας με το βαρυσήμαντο αυτό γεγονός είναι εξωτερική, επιπόλαια, επικαιρική; Η ερώτηση είναι μάλλον ρητορική. Η εικόνα που παρουσιάζει το πλαίσιο το κοινωνικοπολιτικό, μέσα στο οποίο καθημερινά ζούμε, στενότερο και ευρύτερο, η καθημαγμένη ανθρωπότητα, το πιστοποιεί. Η Ανάσταση δεν ήρθε για όλους τους ανθρώπους της γης, γιατί δεν άγγιξε τις καρδιές μας. Παντού αίμα, πόνος, φόβος, αγωνία, δάκρυ. Ποτέ δε λεηλατήθηκε πιο βάναυσα η ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια με τα τελειότερα τεχνολογικά κατασταλτικά μέτρα και ποτέ η ανθρώπινη ζωή, ο άνθρωπος δεν ξέπεσε τόσο κυνικά και ανελέητα σε ένα απλό αριθμό. Παντού σταυροί μαρτυρίου, Πόντιοι Πιλάτοι, θύτες και βασανιστές. Ο Άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας σηκώνει το δικό του σταυρό, το σταυρό της ανέχειας, της ανεργίας, του αποκλεισμού. Ο λαός του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Παλαιστίνης και άλλοι πολλοί σηκώνουν το σταυρό του μαρτυρίου τους, που τους επιβάλλει η ανελέητη βία των ισχυρών της γης, των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Αλλά και οι «πολιτισμένοι» ανεβαίνουν το δικό τους Γολγοθά. Οι θύτες, που με έναν ανυπόκριτο κυνισμό κατακρεουργούν τους αδύνατους. Οι Πόντιοι Πιλάτοι που με ελαστική συνείδηση, αδύναμη αντίσταση «νίπτουν τας χείρας των» και έτσι αφήνουν να πραγματοποιούνται τα ανόσια σχέδια των γερακιών του Πολέμου, αυτοί που ποδοπατούν τους Διεθνείς Οργανισμούς και αυτοί που δεν κάνουν τίποτε ή κάνουν ελάχιστα για να τους εμποδίσουν. Η 11η Σεπτεμβρίου και η 11η Μαρτίου και πλήθος άλλες τρομακτικές ενέργειες διαπερνούν με το φρικτό τους μήνυμα το κορμί της ανθρωπότητας και ένας θανάσιμος φόβος και αγωνία καθιστά τους «δυνατούς» αδύναμα, περίτρομα ζώα, που προκειμένου να σωθούν ενεργοποίησαν και συνεχώς ενεργοποιούν κάθε τέλειο μέσο αστυνόμευσης, καταστολής και πολέμου. Έτσι η βία συνεχώς ανακυκλώνεται και γίνεται ακόρεστη. Οι τρομοκράτες της εξουσίας χτυπούν τους τρομοκράτες τους άλλους και αντίθετα, προξενώντας ένα παγκόσμιο παράλογο σκηνικό, ένα σκηνικό κολάσεως. Μέσα σ΄ αυτό το φρικώδες σκηνικό αναβιώνουν τα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα από καλά στημένους μηχανισμούς της απληστίας και της βαρβαρότητας. Καραβάνια απελπισμένων, καταπιεσμένων, φοβισμένων, πεινασμένων περιδιαβαίνουν τα κρυφά μονοπάτια της γης που πληρώνουν όσο κι όσο στους σύγχρονους δουλεμπόρους, στους στεγνούς και στυγνούς εκμεταλλευτές της αβέβαιης ελπίδας για την ανάστασή τους, το δώρο της ζωής, για την μετάβασή τους στις «πολιτισμένες» και «ήσυχες» χώρες όπου πολλοί δεν φθάνουν ποτέ αφήνοντας το κουφάρι τους κάπου στη διαδρομή. Το σκηνικό του τρόμου συμπληρώνεται φρικιαστικά από τρυφερά παιδικά κορμιά, πεινασμένα, ακρωτηριασμένα, με τα αθώα μάτια τους διεσταλμένα από το φόβο, γεμάτα απορία και αναπάντητα βασανιστικά «γιατί», που μόνα τους θα ήταν ικανά να βάλουν φωτιά στις συνειδήσεις των συμβιβασμένων μεγάλων.
Αναρίθμητοι σταυροί μαρτυρίου…
Και μεις, οι περισσότεροι, κλεισμένοι στον ευδαιμονισμό μας, αμέτοχοι και απαθείς, γινόμαστε συνυπεύθυνοι για το διαρκές δράμα, τη διαρκή σταύρωση του ανθρώπου.
Το μόνο παρήγορο είναι ότι υπάρχουν απανταχού της γης φωνές αντίστασης, ασυμβίβαστες που ξεκινούν από έμπρακτη συμπαράσταση στους δεινοπαθούντες και αναξιοπαθούντες, πορείες δυναμικές ειρήνης μέχρι τη λήψη αποφάσεων, που είναι εντελώς αντίθετες με τις «λογικές» επιλογές των «φρονίμων» και υπάκουων ηγετών τους, συνοδοιπόρων του Άρχοντα του απόλυτου Καλού και του απόλυτου Κακού, του ανόσιου Πλανητάρχη. Εάν πάρουν οι φωνές αυτές εντονότερο, συλλογικότερο χαρακτήρα μπορούν να γίνουν αναστάσιμες για την ανθρωπότητα.
Υ.Γ. Τούτες τις μέρες η πολυβασανισμένη Κύπρος ανεβαίνει το δικό της Γολγοθά. Τα πάντα εξαρτώνται από ένα «ΝΑΙ» ή ένα «ΟΧΙ», έτσι τα καθόρισαν οι δυνατοί του κόσμου. Οι «ψύχραιμοι», οι «λογικοί», οι «ρεαλιστές», οι «συνετοί» θα πουν το «ΝΑΙ», οι «εθνικόφρονες», οι «ανεδαφικοί», οι «συναισθηματικοί» θα πουν το «ΟΧΙ». Οι λέξεις έχασαν το πραγματικό τους νόημα όπως θα λέγε ο μεγάλος και πάντα επίκαιρος Θουκυδίδης.
Η ανάστασή της αμφίβολη. Είναι μεγάλος ο λογαριασμός της στα δεφτέρια των ισχυρών της γης.
Δέσποινα Καλέζου
Αντιδήμαρχος Δήμου Λευκαδίων
Από την εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας»







