Το ποίημα της εβδομάδας: ΠΟΡΝΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Ποίηση
- Panvagil
- Πέμπτη, 22 Απριλίου 2004 15:05
- Εμφανίσεις: 3458
Το παρακάτω ποίημα γράφτηκε από κάποια κυρία, πριν πολλά χρόνια...
Πρόσφατα, μου το εμπιστεύτηκε για να το δημοσιεύσω. Το υπογράφει με το μικρό της όνομα.
Ο τίτλος προστέθηκε από μένα, «ποιητική αδεία». ΠΟΡΝΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Τώρα πια, όλη θα χωθώ στην αμαρτία,
εγώ, που αγάπησες εσύ κι ήμουν κυρία.
Εγώ που πίστεψες και που δεν ήμουν πλάνη –
ήμουν λουλούδι, της πρωτομαγιάς στεφάνι.
Ήμουν αγνή, ανέγγιχτη απ’ τα μίση·
να μπει η κακία στην καρδιά δεν είχ’ αφήσει.
Δεν κατηφόριζα σ’ απότομα δρομάκια,
δεν πότιζα φτωχές καρδιές ποτέ φαρμάκια.
Δεν έβαζα την ηδονή της σάρκας πρώτη,
δεν πλάγιαζα μ’ ένα τυχόντα ψευτοϊππότη.
Δε με πλανούσανε τα λόγια τα ωραία·
πίστευα σε ιδανικά, ήμουν μοιραία!
Εγώ, η αγάπη με τ’ αθώα μηνύματά μου,
θα γίνω πόρνη με τα μύρια κρίματά μου.
Νύχτα στο δρόμο θα ζητάω ένα τσιγάρο,
μήπως τυχαία τα φιλιά σου πάρω...
Κι όταν ξανά κάποια βραδιά σε φέρει
το παιχνιδιάρικο της μοίρας μου τ’ αγέρι,
αλίμονο! τα παιδικά μου χείλη
θα ‘χουν μαράνει της βραδιάς οι φίλοι.
Αλίμονο! το παιδικό μου σώμα
θα ‘χει γεράσει σ’ ένα ξένο στρώμα.
Και τα σημάδια του κορμιού μου από σένα,
θα ‘χουν σκεπάσει νέα σημάδια μολυσμένα.
Θα ‘μαι για σένα μιας βραδιάς η φίλη:
ψυχρά και ψεύτικα θα με φιλάς στα χείλη.
Ψυχρά και ψεύτικα θ’ αγγίζεις την καρδιά μου –
εκεί που κάποτε σ’ απίθωσε η ματιά μου.
Ψυχρά και ψεύτικα θα με φιλάς, ψυχή μου.
Ψυχρά και άπονα θα παίρνεις τη ζωή μου.
Ψυχρή η ανάμνηση κάποιας βραδιάς θα μένει,
γι’ αυτή που κάποτε την είχες ερωμένη.
Θα ‘χω χορτάσει όμως τα φιλιά σου,
θα ‘χω ξαναχωθεί στην αγκαλιά σου.
Στο σώμα μου θα μένουν τα σημάδια
απ’ της αγάπης τη βραδιά την άδεια.
Τότε, ας πεθάνω! γι’ άλλον δε θ’ ανοίξω,
την περασμένη μου ζωή θα πνίξω.
Δε θα με νοιάζει· τα σημάδια απ’ τα φιλιά σου
θα αναπληρώνουν τη χαμένη αγκαλιά σου…
ΖΩΗ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΛΔΑΤΟΣ
Από την εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας»







