ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ • Κ.Θ. ΦΩΤΕΙΝΟΥ: «Ο ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ»
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Πολιτιστικά
- Panvagil
- Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2005 17:54
- Εμφανίσεις: 648
Φιλοτέχνησε το έργο του μ’ ένα σμιλευμένο περίτεχνα και με μεράκι λόγο προσδίνοντας του ταυτόχρονα και ποιότητα στο περιεχόμενο του, είναι γραμμένο με μεικτή τεχνοτροπία, παραδοσιακή και μοντέρνα. Επίσης σε πολλά σημεία βλέπουμε επίδραση της δημοτικής ποίησης. Ρυθμός διατρέχει όλο το στίχο σα να θέλει ο ποιητής να αποφύγει την πεζότητα της μοντέρνας ποίησης.
Δεν θα επιμείνω στο ύφος, τη δομή και γενικά την τεχνική της ποιοτικής συλλογής. Δεν είναι αυτή η πρόθεση μου. Με ενδιαφέρει περισσότερο το περιεχόμενο και αυτό θα προσπαθήσω να προσεγγίσω και να αξιολογήσω.
Πρόκειται πράγματι για μια εύρωστη ποίηση, και για αξιόλογο περιεχόμενο.
Σ’ όλα τα ποιήματα κυριαρχεί ο ρακοσυλλέκτης που παίρνει καθολική, πανανθρώπινη διάσταση, αφού πανανθρώπινα είναι και τα προβλήματα που θίγονται εδώ. Ο ρακοσυλλέκτης είναι ο άνθρωπος κάθε κοινωνίας, ο άνθρωπος ο ευαίσθητος, ο προβληματισμένος της σύγχρονης βάνδαλης εποχής, που προσπαθεί να περισώσει τα ράκη της χαμένης ανθρωπιάς, της χαμένης πνευματικής και ηθικής νιότης, ν’αντισταθεί στη λεηλασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που προσπαθεί να στήσει το δικό του ιδεατό – συναισθηματικό κόσμο μέσα στη στείρα, αντιπνευματική σύγχρονη εποχή, πέρα από κάθε λογική, πέρα από κάθε λογιστική, για τι ο ρακοσυλλέκτης δεν ξέρει «από αριθμούς δυαδικά συστήματα και λογάριθμους».
Εδώ θίγονται όλα τα προβλήματα που απασχολούν το σύγχρονο άνθρωπο και το έργο παίρνει μεγάλες κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις.
Η αλλοτρίωση του ανθρώπου, η αλλοτρίωση των διαπροσωπικών σχέσεων, η λεηλασία της ανθρώπινης ψυχής, ο θάνατος του κοινωνικού προσώπου και η δυναστεία του ατομικού, είναι το πρώτο θέμα που απασχολεί τον ποιητή.
«Πως λεηλατηθήκαμε μέσα στις φωνές των ανθρώπων / πως λεηλατηθήκαμε τόσο μέσα στη σιωπή των ανθρώπων»
Βαθύς πόνος για το ρακοσυλλέκτη – ποιητή για ότι εγκαταλείφθηκε, για ότι ασύστολα λερώθηκε, για ότι αυθεντικό δεν υπάρχει πια:
«Κάστρα παλιά που ρίζωσαν στη σάρκα μου / και μοναστήρια μελαγχολικά στην εγκατάλειψη / …μη μου λερώνετε τις μνήμες μου φωνάζω».
Ανιχνεύει με πόνο το χρόνο, στοιχειώνουν οι μνήμες, ανασταίνονται οι πράξεις, παρελθόν και παρόν συνυπάρχει, στοιχειώνουν οι σύντροφοι του ονείρου «καθώς όλοι αλάργεψαν», «προσαρμόστηκαν τόσο καλά στη χλεύη των καιρών» λιποτάκτες του ονείρου «για μια ζωή σερνάμενη σ’ ακύμαντα τενάγη» για το αμερικάνικο όνειρο.
Καγχάζει την υποκρισία, την ευτέλεια και ιδιοτέλεια των μεγαλοσημόνωνν, που αντιστρέφουν τα πάντα, αυτοί οι αργυροαμοιβοί και μεταπράτες των ιδεών. Γίνεται καταπέλτης ενάντια στους «κορακοφόρους» έντιμους ταγούς, στους ανελέητους διαφεντευτές της γης «που σε γυμνές εκτάσεις θ’απλώσουν τα μίση τους ανελέητα…». Γίνεται φωνή διαμαρτυρίας, ενάντια στη «δύναμη» των δημοσίων σχέσεων, τις τυπικότητες της ζωής, την έλλειψη ουσίας.
Το πρόβλημα της γλώσσας απασχολεί επίσης πολύ τον ποιητή. Καταφέρεται ενάντια στην περισπούδαστη, εξεζητημένη, ελιτίστικη γραφή που ντύνει υποκριτικά ασήμαντα νοήματα, εκφράζει την πίκρα του για την απουσία της θαλερής γλώσσας, για τη συρρίκνωση της εκφράζοντας συγχρόνως την ενδόμυχη και θεμιτή επιθυμία του για την ανάσταση της:
«Αχ, και να’ρθει μια άνοιξη τρελή / ν’ανθίσουν τα ωραία ρήματα / να φορέσουν τα καλά τους / οι επιθετικοί προσδιορισμοί / να πάρουν τα οστά πάλι τη σάρκα τους».
Μέσα σ’αυτό τον παράλογο κόσμο, τη φρικτή δίνη, ο ρακοσυλλέκτης – ποιητής ταλανίζεται, αμφιβάλλει, αμφιγνωμίες ταράζουν το είναι του. Διαπιστώνει πόσο παράταιρος είναι με το σύστημα, όμορφη ουτοπία του, αφού τα πάντα είναι αλλοτριωμένα και συμβιβασμένα, αφού τα πάντα απεμπολήθηκαν για το κατέχειν και φαίνεσθαι. Αυτός όμως είναι εραστής του «είναι». Γι’αυτό και έχει ώρες περισυλλογής, εσωτερικής ενατένισης. Λυτρωμένη η ψυχή του από την καθημερινή τύρβη ανασκαλεύει τα πεπραγμένα και τύψεις – περόνια – τη βασανίζουν για οράματα που δεν πραγματοποιήθηκαν, για υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν:
«Το απόβραδο άρχιζε το μαρτύριο / Ανέβαιναν στη γη σκιές ασύδοτες / Και ρακένδυτα οράματα σάρωναν λεηλατώντας τη σκέψη. / Ίσως να’φταιγε που νωρίς – νωρίς άφηναν την αγορά. / Για να μπουν στο καταφύγιο…».
Όμως παρ’ όλα αυτά παραμένει «στρατιώτης του ονείρου», «ιχνηλάτης των ωραίων στιγμών», «πεισματάρης γρονοθοκοπώντας τον καιρό», «αμετανόητος εραστής του ονείρου», «ιχνευτής των ωραίων», «αμετανόητος ονειροβάτης». Γι’αυτό και τα ποιήματα δεν αποπνέουν πεσσιμισμό. Ήδη από το πρώτο ποίημα φαίνεται η αισιοδοξία του ποιητή για την πραγμάτωση των ωραίων σκοπών, καθώς και στη σελίδα 36:
«Απροσδόκητοι φίλοι θα’ρχονταν / να τον προϋπαντήσουν, / απροσγείωτοι και όμως ωραίοι / μέσα στο φθαρμένο χρόνο»
Πάντα ωραίοι αυτοί και ανέστιοι και απροσγείωτοι τρελοί όλων των εποχών πραγματώνουν τα ωραία επιτεύγματα, πραγματοποιούν τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές.
Θα΄ταν παράλειψη να μην αναφερθεί ότι μέσα στα ποιήματα περνάνε προσωπικά βιώματα και αγάπες του ποιητή. Η λατρεία της γενέτειρας, η λατρεία του Ιονίου και γενικά ότι έχει σχέση με τη φύση και τη θάλασσα:
«Εγώ δεν ξέρω τέτοιους τόπους, / λέω μόνο ένα νησί, / μέσα σε λιόδεντρα ένα σπίτι / κι ένα αλωνάκι στα ψηλά για ν’αγναντεύω / τους ανοικτούς ορίζοντες, τα ήρεμα πουλιά / που στήνουν έρωτα / καταμεσής του Ιονίου, μες στο μαϊστρο».
Επίσης διαφαίνεται επίδραση από την αγάπη του ποιητή στην κλασική φιλολογία. Χρησιμοποιεί αρχαιοπρεπείς μετοχές καθώς και φράσεις επηρεασμένες από τους κλασσικούς. Το «ωραίες αμαρτίες» μας παραπέμπει στην «Αντιγόνη» του μεγάλου τραγικού Σοφοκλή στο «όσια πανουργήσασα».
Υπάρχουν στίχοι μέσα στα ποιήματα που από μόνοι τους μπορούν να κατατάξουν την ποίηση του κ. Φωτεινού στην ποίηση ποιότητας. Στίχοι όπως «αθώες ακροβασίες των ονείρων», «κέντησε τη σιωπή μ’ ένα ψίθυρο» «στο σβησμένο λυχνοστάτη κρέμασα την αιωνιότητα της εφηβείας», «θριαμβευτικά η σιωπή κραυγάζει, ψίθυροι ματωμένοι στη σιωπή», απογειώνουν την ψυχή, της χαρίζουν στιγμές ξεχωριστές πέρα από την πεζότητα και τη λογική.
Γενικά μέσα στην ποιητική συλλογή θίγεται ο σημερινός κόσμος και τα προβλήματα του και ο ρακοσυλλέκτης εκφράζει τον πανανθρώπινο πόνο για το παράλογο της ζωής και συγχρόνως την πανανθρώπινη αγωνία για μια ζωή καλύτερη, ουσιαστικότερη.
Από την εφημερίδα "Τα Νέα της Λευκάδας".








