ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΟΝΙΔΑΡΗ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΤΟ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ»
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Πολιτιστικά
- Panvagil
- Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2007 03:00
- Εμφανίσεις: 821
Με ενοχλεί να συγκρίνουν "Το χειρόγραφο της Πράγας" με τον "Κώδικα Da Vinci"
Ζητήσαμε προ ημερών από τον Μεγανησιώτη Παναγιώτη Κονιδάρη, τον συγγραφέα του ?Χειρόγραφου της Πράγας? μια συνέντευξη κι αυτός δεν μας την αρνήθηκε. Χειμαρρώδης, απαιτητικός, "τσαμπουκάς", μιλά ακατάπαυστα και χωρίς ενδοιασμούς, με τον ίδιο ενθουσιασμό και την ίδια πυκνότητα σκέψης και λόγου που χρησιμοποιεί στο βιβλίο του!
- Ν.τ.Λ.: "Το χειρόγραφο της Πράγας", ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα με ιστορικές αναφορές: Πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα;
- Παναγιώτης Κονιδάρης: Δεν μπορεί κανείς να πει πως ξεκινά ένα βιβλίο. Είναι κάτι σαν πίδακας! Γνώριζα για το συγκεκριμένο χειρόγραφο. Οι γνώσεις όμως που είχα, ήταν εντελώς φιλολογικές. Η ιδέα της πλοκής γεννήθηκε σε ένα ταξίδι μου στην Πράγα, πόλη που αποτελεί κομβικό σημείο για το χειρόγραφο. Όταν άρχισα να το ψάχνω ιστορικά, ανακάλυψα ότι υπήρχαν κενά και μυστηριώδη σημεία. Σημεία που μου κίνησαν το ενδιαφέρον. Έτσι μάζεψα πληροφορίες τις έδεσα, δίνοντας σάρκα και οστά στο μυθιστόρημα. Θέλει και κάποια τόλμη να μετατρέψεις την ιδέα σε μυθιστόρημα.
- Ν.τ.Λ.: Διαβάζοντας το βιβλίο κανείς παρασύρεται από την πλοκή και τον τρόπο γραφής.
- Π.Κ.: Είναι αλήθεια ότι προσπάθησα να ξεφύγω από το αμερικάνικο στυλ γραφής, την κινηματογραφική πλοκή παρόλο που έχω αναγνώσματα τόσο από την αμερικάνικη, όσο και από την ευρωπαϊκή λογοτεχνία και επίπεδο γραφής. Προσπάθησα να λογοτεχνίσω χωρίς να θεωρώ ότι είμαι λογοτέχνης ολκής. Δεν ήθελα όμως το βιβλίο να είναι μόνο μια απλή αναφορά στα γεγονότα ήθελα να είναι κάτι παραπάνω. Σημαντικό είναι να να αγγίξεις τον αναγνώστη, να τον συνεπάρεις αλλά να τον ακουμπήσεις και στην ψυχή.
- Ν.τ.λ.: Ποιοί είναι οι λογοτέχνες που θεωρείς ότι σε έχουν επηρεάσει στον τρόπο γραφής;
- Π.Κ.: Προτιμώ τους απόλυτα κλασσικούς, Έλληνες και ξένους. Από τους σύγχρονους ιδιαίτερα επηρρεασμένος μπορώ να πω ότι είμαι από τον Ισπανό Arturo Perez-Reverte και τον Umberto Eco. Από τους κλασσικούς όμως τους αγαπώ όλους. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω, ονόματα μου έρχονται πολλά στο μυαλό, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Θερβάντες, Γκαίτε, Ρουσσώ, Καζαντζάκης κ.α.
Στην γραφή μου είμαι πιο κλασσικός, παρΆ όλο που δεν υποτιμώ τους νεοέλληνες συγγραφείς, αποφεύγω την ρέουσα γραφή των ελληνικών. Προτιμώ μια πιο μεγαλεπίβολη γλώσσα, πως αλλιώς άλλωστε θα αγκιστρώσεις τον αναγνώστη, πρέπει να βρίσκεις σημεία στα οποία να "σκοντάφτει", να τον τραβάς, έτσι έριξα το βάρος μου σΆ αυτό.
- Ν.τ.Λ.: Μίλησέ μας για το βιβλίο...
- Π.Κ.: Χρειάστηκαν δύο χρόνια δουλειάς, ψάξιμο στο internet και πολλά βιβλία. Χρόνος πιστεύω απαραίτητος για να ωριμάσει όλο αυτό και στο μυαλό και στην ψυχή. Με αυτόν τον τεράστιο όγκο δουλειάς μπορώ πλέον να αυτοχριστώ "Βοϊνιτσιολόγος". Έτσι για την ιστορία αναφέρω ότι μέσα από έρευνα που κάναμε με τον κ. Λιβάνη σχετικά με το πόσοι άνθρωποι γνωρίζουν για τον κώδικα Βόινιτς μπορώ να πω ότι στην Ελλάδα είναι γύρω στις 6.000 με 7.000. Σε άλλες χώρες είναι πιο γνωστός. Υπάρχει μια τάση αυτή την εποχή οι νεοευρωπαίοι να ρέπουν προς τον δυτικό μυστικισμό, κι εμείς όπως πάντα αντιδρούμε σε όλα τα ρεύματα με μια καθυστέρηση.
Τα πρόσωπα που συμμετέχουν στο βιβλίο είναι υπαρκτά. Πραγματικές είναι και οι ημερομηνίες αλλά και όλα τα στοιχεία που παρατίθενται. Δεν υπάρχουν κενά, ασάφειες ή ικασίες παρά μόνο στην δραματικοποίηση των ιντερμέτζων. Για παράδειγμα η έλευση του Σαίξπηρ στην Πράγα είναι πραγματικό γεγονός καθώς και η χρονολογία που αναφέρεται! Όπως πραγματικά είναι όλα τα γεγονότα, τα στοιχεία καθώς και το τελετουργικό των Καρμπονάρων. ¶λλωστε όλο το βιβλίο είναι αποτέλεσμα έρευνας.
Σημαντική καινοτομία θεωρώ τα ιντερμέντζα. Με τις ιστορικές παρεμβολές τυραννήθηκα για το αν θα τα χρησιμοποιήσω ή όχι. Πολλοί μου είπαν ότι θα μπορούσαν να σταθούν και από μόνα τους, ως αυτόνομες ιστορίες, αναρωτήθηκαν μήπως ξοδεύομαι. Η αλήθεια είναι ότι έκοψα υλικό και αρκετό μάλιστα. Λυπόμουν όμως τόση δουλειά να μείνει απΆ έξω! Η ιδέα ήταν τόσο εντυπωσιακή. Δύο χρόνια έρευνας και δουλειάς είναι αρκετά? μου φαινόταν κρίμα να μείνουν απΆ έξω. ΕξΆ άλλου ήθελα να πρωτοτυπήσω ως προς την δομή.
- Ν.τ.Λ.: Πολλοί είναι αυτοί που συγκρίνουν το "Χειρόγραφο της Πράγας" με τον "Κώδικα Da Vinci". Ποιά είναι η δική σου άποψη;
- Π.Κ.: Η αλήθεια είναι ότι με ενοχλεί να συγκρίνουν "Το χειρόγραφο της Πράγας" με τον "Κώδικα". Και με ενοχλεί για μια σειρά από λόγους που κάποια στιγμή θα τους παραθέσω και στο ιστολόγιό μου.
ΚατΆ αρχήν ο "Κώδικας" είναι μια ιστορία κλεμμένη και όσοι ασχοληθούν με το θέμα θα απογοητευθούν. Η συγκεκριμένη ιστορία είχε γραφεί 15 χρόνια πριν, και 2-3 χρόνια πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο, υπήρχε βιντεοπαιχνίδι με το ίδιο στόρυ. Το ίδιο συνέβη και με το «Illuminati», πρόδρομο βιβλίο του «Κώδικα Da Vinci».
Το "Χειρόγραφο" από την άλλη είναι πέρα για πέρα υπαρκτό και όχι μια θεωρία. Τα γεγονότα είναι πραγματικά ενώ στην περίπτωση του "Κώδικα" τα γεγονότα δεν υφίστανται.
Διαφέρουν επίσης και στο πόσο λογοτεχνικό είναι το ένα και πόσο το άλλο βιβλίο. Έχουν ουσιαστικές διαφορές. Δεν ξέρω αν αρκεί το σενάριο να έχει ταχύτητα και να είναι συναρπαστικό. Θεωρώ ότι απαιτούνται και κάποια άλλα επίπεδα ανάγνωσης. Έχω πολλές ενστάσεις για την λογοτεχνική πορεία του Μπράουν. Εγώ το θεωρώ ρηχό σαν βιβλίο. Θεωρώ ότι απλά πήρε μια ιστορία και προσπάθησε να την επεκτείνει μέχρι εκεί που θα δημιουργούσε ντόρο.
Και εξΆ άλλου υπάρχει μια διαφορά στις πωλήσεις!
- Ν.τ.Λ.: Μιας και έκανες λόγο για πωλήσεις πες μας πως πάει "Το Χειρόγραφο";
- Π.Κ.: Αν και θεωρούμαι αλλά και είμαι ουρανοκατέβατος συγγραφέας, χωρίς κάποια πρότερη πορεία, έχουν πωληθεί μέχρι στιγμής γύρω στα 5.000 αντίτυπα και σε ένα μήνα περίπου θα είναι έτοιμη και η τρίτη έκδοση.
- Ν.τ.Λ.: Πώς νιώθεις σαν συγγραφέας;
- Π.Κ.: Δεν νιώθω συγγραφέας. Αν το ισχυριζόμουν θα έλεγα ψέματα. Δεν λέω, μου αρέσει να βλέπω το όνομά μου σε ένα βιβλίο με καλές κριτικές, που το χαίρεται ο κόσμος. Το γράψιμο είναι πιο πολύ ανάγκη, εκφράζομαι, θα ήθελα πιο πολύ χρόνο να το κάνω. Δεν ξέρω αν θα γίνεται κάποια στιγμή αποκλειστικά. Προϋποθέτει να αφήσεις πολλά πίσω σου. Το θέμα είναι και βιοποριστικό. Κακά τα ψέματα, δεν μπορείς να ζήσεις μόνο σαν συγγραφέας. Σου δίνει βέβαια μια αναγνώριση και μια κοινωνική καταξίωση, δεν είναι όμως κάτι τέτοιο που επιδιώκω αυτή τη στιγμή.
- Ν.τ.Λ.: Πώς υποδέχθηκες τις κριτικές για το βιβλίο σου;
- Π.Κ.: Η αλήθεια είναι πως δεν με κακομεταχειρίστηκε καμία. Ένας συγγραφέας δεν πρέπει να τις σχολιάζει. Πιστεύω ότι μετά την τελευταία τελεία το βιβλίο εμπορικά ανήκει στον εκδότη και αναγνωστικά στο κοινό, το οποίο έχει το δικό του αισθητήριο και τα δικά του γούστα. Ένα βιβλίο άλλωστε είναι ένα πολύ περίπλοκο πράγμα. Πάντως μέχρι στιγμής έχω πάρει αρκετές κριτικές και μπορώ να πω ότι καμία από αυτές δεν είναι αρνητική. Δεν θέλω να δίνω ιδιαίτερη σημασία στις κριτικές. Δεν είναι αυτές που καθορίζουν πως θα γράψω. Θα γράψω αυτό που σκέφτομαι, αυτό που με εκφράζει. Ο συγγραφέας γράφει ή τουλάχιστον πρέπει να γράφει ένα βιβλίο που θα του άρεσε να διαβάζει και όχι που θα άρεσε στους άλλους να διαβάζουν και μόνο αν έχει κάτι να πει!
Την πιο διασκεδαστική κριτική την δέχθηκα από πιτσιρίκια που συνέκριναν το βιβλίο μου με το Χάρυ Πότερ. Είναι πάντως περίεργο σαν αίσθημα. Συγκινητικό ήταν όταν ήρθαν στο Μεγανήσι δύο ξένοι, με το βιβλίο υπό μάλλης, για να με συναντήσουν.
- Ν.τ.Λ. Τελειώνοντας το βιβλίο εγώ προσωπικά το βρήκα πολύ σκληρό για τον ήρωα, θα ήθελα να κερδίσει ο "καλός".
- Π.Κ.: Το τέλος δεν θα το άλλαζα με τίποτε. Προσπάθησα να αποφύγω τον καλό ήρωα που κερδίζει στο τέλος. ΕξΆ άλλου σε όλο το βιβλίο υπάρχει ένα σχήμα καλού κακού, άσπρου μαύρου, η σκακιέρα, η σκιώδης προσωπικότητα, μια διυστική διαπάλη. Από κει και πέρα δεν πιστεύω ότι και στην ζωή κερδίζει πάντα το καλό, τουλάχιστον όχι πάντα με τον τρόπο που φανταζόμαστε. Εξάλλου ένα λογοτεχνικό βιβλίο δεν είναι υποχρεωμένο να ακολουθεί τα βήματα του Χόλυγουντ.
Η προσπάθεια του ήρωα είχε να κάνει πιο πολύ με τους εσωτερικούς του δαίμονες, με το πηγάδι της ψυχής του, την αλήθεια που ο ίδιος επεδίωκε, με τους ανθρώπους που είχε χάσει, αγωνίζονταν για τις δικές τους αλήθειες, ήταν μάλλον ένα πήδημα στο κενό με δεμένα τα μάτια παρά μια συνειδητή προσπάθεια ενός ήρωα που προσπαθούσε να κερδίσει τους κακούς.
-Ν.τ.Λ.: Ποιός ήταν ο πρώτος κριτής της όλης προσπάθειας;
- Π.Κ.: Ο πρώτος κριτής ήταν η γυναίκα μου, η οποία είναι ομολογουμένως πολύ αυστηρή. Για να ενθουσιαστεί η Σοφία θα πρέπει να είναι κάτι πάρα πολύ καλό, γιΆ αυτό και την επέλεξα ή με επέλεξε! Χωρίς την υπαρξή της δεν ξέρω αν θα υπήρχε αυτό το βιβλίο. Με βοήθησε πάρα πολύ με την παρουσία ή την απουσία της, τις παρατηρήσεις της, αν και τελικά άλλαξα πολύ λίγα πράγματα. Ηταν πάντως ο αυστηρότερος κριτής μου.
-Ν.τ.Λ.: Ετοιμάζεις νέο βιβλίο;
- Π.Κ.: Έχω κάτι έτοιμο στο μυαλό, χρειάζομαι όμως χρόνο για την συλλογή στοιχείων και την μελέτη των ηρώων. Πρέπει να βρω χρόνο.
- Ν.τ.Λ. Μίλησέ μας λίγο γιΆ αυτό.
- Π.Κ.: Θα έχει ιστορικά στοιχεία και πρόσωπα όπως τον Ρασπούτιν και το Μ. Ναπολέοντα. Την ιδέα δεν την έχω δει πουθενά, είναι πρωτότυπη και σκέφτομαι να την απλώσω. Έχω κι άλλα πράγματα στο μυαλό μου σαν ιδέες που θα μπορούσα να γράψω. Αυτό που μου λείπει είναι να γράψω πιο χιουμουριστικά.
- Ν.τ.Λ.: Κάνε μας ένα σχόλιο για την Ελλάδα του σήμερα
- Π.Κ.: Πορεύεται ανάλογα με το που την τραβολογάνε οι νεοέλληνες. Διχασμένη ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Το βασικό μας πρόβλημα είναι ότι δεν είναι ούτε αυστηρά παραδοσιακή ούτε ουσιαστικά απελευθερωμένη, κάτι που βγαίνει και στην διαφορά των φύλων και παίζει βασικό ρόλο στην όλη ανακατωσούρα. Διακρίνω στους νεοέλληνες μια εγωκεντρική διάθεση, μια έλλειψη συνειδητότητας, που μόνο όταν δεν ικανοποιούνται συντρέχουν σε μια ομάδα για να συνδράμει. Είναι μια χώρα ανισοτήτων σε πάρα πολλά επίπεδα, πράγμα πολύ ενοχλητικό. Θεωρώ όμως ότι η βαθύτερη αιτία είναι ο καπιταλισμός που οδηγεί σε αυτό τον τρόπο ζωής και μετατρέπει την κοινωνία από ανθρωποκεντρική σε υλικοκεντρική. Τότε αρχίζουν τα προβλήματα.
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ
Ο Παναγιώτης Κονιδάρης γεννήθηκε στο Μεγανήσι Λευκάδας. Σπούδασε Ραδιολογία - Ακτινολογία για ένα χρόνο και κατόπιν μεταπήδησε στη Φαρμακευτική Αθηνών, από όπου και αποφοίτησε το 1996.
Ζει και εργάζεται στη γενέτειρά του. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος την τελευταία τετραετια και από τον Ιανουαριο του 2007 είναι αντιδήμαρχος στο Δήμο Μεγανησίου. Παράλληλα σπουδάζει "Ευρωπαϊκό Πολιτισμό" στο ΕΑΠ και αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά.
Στην ζωή δεν κερδίζουν πάντα οι καλοί...
Το πρώτο που σου κάνει εντύπωση είναι ο όγκος του εγχειρήματος. Ακολουθεί η γραφή! Καθαρή, πλούσια ελληνική. Η δομή αυστηρή, δυϊστική, με την πλοκή να σε παρασέρνει σε μια αδημονία πρωτόγνωρη για τη συνέχεια. Χωρίς τα δήθεν και την ψευτοάνεση των απόντων ελληνικών πολλών συγχρόνων του! Μυθιστόρημα με ιστορικές αναφορές που στηρίζεται στην έρευνα χωρίς να γίνεται κουραστικό. Με την αέναη πάλη του καλού με το κακό, και τους δαίμονες που ταλανίζουν την ψυχή των ανθρώπων με μια αυτοθυσία-εξιλέωση σαν για το πρωπατορικό αμάρτημα.
ΚΟΥΡΤΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ








