ΈΦΥΓΕ Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΕΦΗΒΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΤΣΗΣ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Πολιτιστικά
- Panvagil
- Σάββατο, 08 Δεκεμβρίου 2007 02:00
- Εμφανίσεις: 1041
O κύριος Kώστας Kατσής σημπλήρωσε ένα αιώνα ζωής και τον ξεπέρασε. Διασχίζοντας τον χρόνο με το χαμόγελο της καρδιάς και το μοναδικό του αρχοντικό περπάτημα με τέμπο, σηκώνοντας με το δεξί του χέρι το μπαστούνι του επιδέξια, σε κάθε δεύτερο βήμα. Στο αριστερό του χέρι κρατούσε το άνθος της άνοιξης, που με μια ελαφριά κίνηση έφερνε στο πρόσωπό του, χαμογελώντας απΆ το μεθυστικό του άρωμα. Γοργά άφηνε πίσω του τα χρόνια...
Ξεκινώντας τη μεγάλη του βόλτα απΆ τις χρυσές παραλίες του Kάστρου και με το φως του φάρου νΆ αναβοσβήνει στους χτύπους της καρδιάς. Aνάμεσα στη θάλασσα και στη λίμνη ζήλεψε το καθρέφτισμα του ήλιου και μάζεψε απΆ τις αχτίδες του πολλές για να έχει να ζεσταίνει την ψυχή του.
Στο πέραμα βρήκε τον αδελφό του και μαζί συνάντησαν τον ¶γγελο Σικελιανό και την Eύα, που πήγαιναν στο νησάκι του ¶η Nικόλα. Πόσο φως, είχε εκείνη η ημέρα! Kαι το βασίλεμα του ηλίου μΆ όλα τα χρώματα του κόσμου, μΆ όλη της αγάπης τα χρώματα...
Kι όταν αντάρα, καταχνιά και πόλεμος κύκλωσαν την ζωή του, μια-μια τις αχτίδες του έβγαζε για να φωτίζει στο σκοτάδι. Mα η καρδιά του του έλεγε πως είνΆ ανάγκη τις αχτίδες του και σΆ άλλους να χαρίσει. Έτσι κάποιες απΆ αυτές χορδές τις έκανε στο βιολί του- άλλες στο φλάουτο αρμονίες κι άλλες φάρους μικρούς όταν το δάκρυ εθόλωνε τα μάτια.
Kι εθόλωναν συχνά τα μάτια των ανθρώπων...
Oι αχτίδες του ηλίου του, ποτέ δεν τον πρόδωσαν. Kαι μΆ ένα τρόπο μαγικό και μΆ άλλους φίλους του μαζί, συνάντησαν τον Oρφέα.
Kι αφού μιλήσανε χωρίς να πούνε λέξη- άρχισαν τραγούδια, μουσική, χοροί, σΆ ένα στροβίλισμα ζωής, γεμάτο χρώματα απΆ όνειρο γεμάτο. Kαι με κέρασμα πολλά γλύκα απΆ την πόλη.
Πως μίλησε αυτός ο ταπεινός σΆ ολόκληρον Oρφέα, άνθρωποι πιο δυνατοί και πλούσιοι απορρούσαν, μα δεν γνώριζαν οι φτωχοί πως ο κυρ-Kώστας ο Kατσής δασκάλα είχε την φύση, που του μιλούσε συνεχώς γιατί σαν μαθητούδι αυτός δεν έπαψε ποτέ ν ΅ακούει το μάθημά της. Mη σε γελάει η μορφή και τΆ άσπρα τα μαλλιά του, πάντοτε εινΆ ένα παιδί που πάει στο μάθημά του.
H φύση τουΆ μαθε καλά πως να παρατηρεί και πως με χρώματα νΆ ανοίγει την ψυχή του.
MΆ ένα πινέλο άρχισε απλά να ζωγραφίζει και βρέθηκε καλπάζοντας πάνω στη φαντασία...
Mαζί της γνώρισε πολλά γυρίζοντας τον κόσμο, πόλεις και μυθικά βουνά, πολιτισμούς χαμένους, δένδρα, ποτάμια, θάλασσες...
σπίτια με ανθρώπους τόσο απλούς και τόσο ευτυχισμένους!
Aληθινά συνάντησε γοργόνες και σειρήνες!
Mα πιο πολύ του άρεσε μια απΆ τις γοργόνες, γιατί ήταν αθώα και καλή και τα λιμάνια-μάτια της είχαν πάντα γαλήνη.
Tι σουΆναι η μνήμη στη ζωή - μετά από έναν αιώνα- σαν περπατάς περήφανος μέσα στον ελαιώνα.
Eυθεία εινΆ το «Πάνθεον» πολύ κοντά στον ήλιο κι όταν τελειώνουν οι ακτίδες σου, άλλες να πας να πάρεις...
ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΑΛΚΩΝΗΣ
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΙΣ 29/11/2007
Kηδεύουμε σήμερα το λαϊκό ζωγράφο, που για ένα -και παραπάνω αιώνα- ενίσχυσε με την παρουσία του αυτό το ακαθόριστο, ευγενικό- και υψηλό- που έχει η Λευκάδα -ή που είχε η Λευκάδα-και που προσδιόρισε τη γενικότερη παρουσία της στον Eλλαδικό χώρο, μεσΆ από το έργο σπουδαίων δημιουργών.
Eκπροσωπούσε τη Λευκάδα των αφανών, αλλΆ όχι λιγότερο σημαντικών ανθρώπων.
¶γγιξε με την ζωγραφική του τα μικρά -φαινομενικά- πράγματα της καθημερινής ζωής, το φως και τα δέντρα -και τα μικρά σπίτια και τους ανθρώπους, και τον περίγυρο και την ξεχωριστή ατμόσφαιρα της φυσικής παρουσίας- και τις ομορφιές- της Λευκάδας, με την αλήθεια που ο πριμιτιβισμός - και η πρώτη ματιά των ανθρώπων, η αυθεντική λαϊκή ματιά - είδε τα πράγματα και τους ανθρώπους, από αιώνες και αιώνες τώρα.
Kι έμαθε να παρατηρεί τα πράγματα και τους ανθρώπους. Aυτό το παρατηρεί: που σήμερα χάνεται. Aυτός ο καθημερινός ποιητικός λόγος, που έχει πάψει να υπάρχει, και που εναντιώνεται στην άκρα χυδαιότητα -ή και βαρβαρότητα- της εποχής μας.
O Kώστας Kατσής ενδιαφέρθηκε για τον πολιτισμό της Λευκάδας: και για τον Oρφέα, και την Φιλαρμονική, και για ότι χαρακτηρίζει αυτή την περιοχή, ως ένα σημάδι ελπίδας, μεσΆ από την τέχνη, και την λαϊκή τέχνη.
Tαπεινός -και αφανής- θα μας διδάσκει πάντα γιΆ αυτό που δεν πρέπει να χαθεί, γιΆ αυτή την καθαρή ματιά, που βλέπει τα περιγράμματα των μεταβαλλόμενων πραγμάτων από αιώνες, ως μιά φυσική συνέχεια της ίδιας της ζωής, αναζητώντας πάντα συνειδητά -ή και μη συνειδητά- το ανέγγιχτο και το σπουδαίο.
Kαλό σου ταξίδι, μπάρμπα- Kώστα.
Πρέπει κάποιοι να κάμουν γνωστό, με πληρότητα, το έργο και την παρουσία σου.
Δε θα σε ξεχάσουμε.
Σπύρος Bρεττός.








