Προσφορές
ribbon

Summer Dream

Summer Dream

Τα πολυτελή στούντιο και μεζονέτες μας βρίσκονται κοντά στην πόλη, σε ήσυχο σημείο, στην καρδιά του ελαιώνα...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

Villes Odysseas

Villes Odysseas

The "Villes Odysseas" complex has 6 villas and it is very close to cosmopolitan Nidri...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

Summer Dream

Summer Dream

Τα πολυτελή στούντιο και μεζονέτες μας βρίσκονται κοντά στην πόλη, σε ήσυχο σημείο, στην καρδιά του ελαιώνα...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

View of Ionio

Rania Studios

Χτισμένα μέσα σε 3500τ.μ. σε μια ήσυχη και καταπράσινη περιοχή...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ο μεγάλος λαϊκός οργανοπαίτης Βρυώνης, έφυγε από κοντά μας...


Η εφημερίδα μας, στη μνήμη του, αναδημοσιεύει το αφιέρωμα που είχε κάνει το περιοδικό «ΝΕΑ ΛΕΥΚΑΔΑ» το καλοκαίρι του 2003. Το αφιέρωμα φέρει την υπογραφή του συνεργάτη μας Δημήτρη Σολδάτου. Το 1923 (ένα χρόνο μετά την Μικρασιατική καταστροφή), σΆ ένα χωριό της Λευκάδας, στον ¶γιο Πέτρο, ο Λεωνίδας Βρυώνης και η γυναίκα του, Αναστασία, δεν γνώριζαν πως το μωράκι που γεννήθηκε κλαίγοντας σπαραχτικά, μια μέρα θα σκορπούσε το κέφι και τη χαρά σε χιλιάδες κόσμο? Δεν γνώριζαν πως σε ηλικία δεκατριών μόνο χρονών θα έπιανε στα χέρια του το πρώτο του κλαρίνο κι από τότε δεν θα το ξανάφηνε ποτέ. Δεν φαντάζονταν πως θα πήγαινε στην Πρέβεζα να συναντήσει τον Τζάρα
και πως για δύο ολόκληρα χρόνια θα μαθήτευε κοντά στον μεγάλο δάσκαλο. Oύτε πίστευαν στα μάτια τους, όταν τον είδαν στην Εύγηρο, στο πανηγύρι της Παναγίας, δεκαοχτώ χρονών παλικαράκι, να παίζει κλαρίνο στο πατάρι, για πρώτη του φορά, κι από κάτω ο κόσμος να μουρμουρίζει ξαφνιασμένος: «Μωρέ, ποιος είναι τούτος ο λεβέντης;». «Είναι το παιδί μου!», απάντησε ο Λεωνίδας και φούσκωσε από περηφάνια. «Το παιδί μας!», συμπλήρωσε κι η Αναστασία δακρυσμένη...

Τα χρόνια κύλησαν γοργά? και τΆ όνομα του Βρυώνη διαδόθηκε παντού! Καβάλα στα γαϊδουράκια τους, οι χωριάτες, ξεκίναγαν για τα πανηγύρια. Κι όταν στο δρόμο τούς ρωτούσαν πού πηγαίνουν, δεν έλεγαν στα κλαρίνα, μα μισόκλειναν τα μάτια ηδονικά και χαμογελώντας με νόημα, απάνταγαν: «Πάμε νΆ ακούσουμε το Βρυώνη!». Ίσως, να μην υπάρχει χωριό στη Λευκάδα που να μην κελάηδησε το κλαρίνο του. Μα, κι ακόμα πιο πέρα: Στην μεγάλη ζωοπανήγυρη της Αμφιλοχίας (εκεί που πήγαινε κάποτε κι ο πατέρας μου, για νΆ αγοράσει μοσχάρια, φέρνοντας πίσω μια φορά, όπως μου είπαν, έναν κατάμαυρο ταύρο που τον έλεγε: «Μαλέλο». ¶γριο ζώο κι επικίνδυνο, μα τον πατέρα μου τον αγαπούσε κι έπαιζε μαζί του σα γατάκι?), στο Αγρίνιο, στη Βόνιτσα, στο Μοναστηράκι, στη Ζαβέρδα, στο Καλαμάκι της Ηπείρου...

Η γνωριμία με τον Καρναβά
Μια φορά στην Ακαρνανία, του είπαν για ένα 13 χρονο παιδί που με το τραγούδι του «ανασταίνει και πεθαμένους». Όταν έφεραν μπροστά του τον νεαρό, και του τραγούδησε, ο Βρυώνης σούφρωσε τα φρύδια και τον ρώτησε: «Και πως σε λένε εσένανε μωρέ;» Ο νεαρός ανασήκωσε πεισματάρικα το πηγούνι και απάντησε, λες και ήταν ήδη διάσημος: «Τάκη Καρναβά!». Αυτό ήταν! Από τότε γίνανε αχώριστοι. Οχτώ χρόνια «αλωνίζανε» μαζί τα πανηγύρια. Μετά, ο Καρναβάς έγινε τΆ αηδόνι της Στερεάς. Έγραψε το: «Παρήγγειλα να φέρουνε στο γάμο σου λουλούδια» κι έγινε χαμός! Ασχολήθηκε με το τραγούδι επαγγελματικά, ηχογράφησε κασέτες, δούλεψε σε κέντρα, κι αργότερα το πάθος του για τις γυναίκες και το πιοτό τον κατάστρεψε? Ο Βρυώνης δεν τον ακολούθησε στον δρόμο που πήρε. Και πώς να τον ακολουθήσει; Αυτός δεν δήλωνε καν ότι έπαιζε κλαρίνο, μα έλεγε απλά ότι φυσάει το καλάμι!...

Αγαπητός...
Ο κόσμος τον αγάπησε παντού, όπου κι αν πήγε. Όχι μόνο για την δεξιοτεχνία του στο όργανο, μα και για τον ευθύ του χαρακτήρα, για τα καλαμπούρια που έλεγε, για την καλή του την καρδιά. Οι κοπέλες μαγεύονταν όταν τον άκουγαν κι έπλαθαν όνειρα, για παντρειές. Οι παντρεμένες έκαναν φαντασιώσεις, για μια νύχτα. Κι οι τραγουδίστριες, όχι λίγες φορές, δεν κουνιόνταν μπροστά του μόνο στο πατάρι? Ο Βρυώνης όμως, είχε διαλέξει τη γυναίκα του απΆ τα 17. Η κυρά-Σουλτάνα και τα τέσσερα παιδιά τους (η Κατερίνα, ο Χρήστος, η Ευαγγελία και ο Γεράσιμος), ήταν ένα πάθος όμοιο με το κλαρίνο.
Στα 28 του, κατατάχτηκε στον Ελληνικό στρατό. (¶ργησε κάπως, μιας κι η Ελλάδα νωρίτερα ήταν σκλάβα των κατακτητών.) Καλαμάτα, Αθήνα, Γιάννενα, οι σταθμοί της στρατιωτικής του θητείας. Όταν απολύθηκε, εξάσκησε το επάγγελμα του αυτοκινητιστή, όπως και πριν. Το κλαρίνο (αυτό παραλείψαμε να το πούμε), δεν αποτελούσε την κύρια ασχολία του.
(Τα πανηγύρια, τότε, αρχίναγαν γύρω στις 6 το απόγευμα και τέλειωναν στις 12 το βράδυ. Τα γλέντια αυτά, κυρίως στην μνήμη των Αγίων, ήταν το πανηγυρικό κλείσιμο μιας θρησκευτικής εορτής. Περίμενε ο καθένας τη σειρά του για να χορέψει, έδινε την παραγγελιά του, έπινε το κρασάκι του, έτρωγε το ψητό στη λαδόκολλα και ήσυχα-ήσυχα πήγαινε μετά στο σπιτάκι του. Σπανιότατα, παρουσιάζονταν τα σημερινά φαινόμενα των αλληλομαχαιρωμάτων, για ένα τραγούδι ή γιατί κάποιος πείραξε μια κοπέλα πάνω στο μεθύσι του. Υπήρχε ένας κάποιος σεβασμός τότε. Ναι μεν, μπορεί να θαύμαζες κάποιον ή κάποια που χόρευε όμορφα, μα έκτροπα δεν επιτρέπονταν και συνήθως δεν γίνονταν.) Όπως σε όλες τις εποχές, οι άρχοντες κι οι πιο κονομημένοι ξόδευαν κάτι παραπάνω απΆ τους άλλους, ίσως και για επίδειξη της ισχύος τους, κι η λεγόμενη «χαρτούρα» δεν άφηνε παραπονούμενα «τα όργανα». Ο Βρυώνης όμως, είχε την δουλειά του: Το φορτηγάκι του και τα ταξίδια του ανά την Ελλάδα. Μετέφερε μπαμπάκι, στάρι, λάδια κι ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς, και το ψωμί δεν έλειψε ποτέ απΆ την οικογένειά του. Εξάλλου, είχε να φροντίσει τις ελιές του, τΆ αμπέλια του ? την περιουσία που του άφησε ο πατέρας του.

«Τι μΆ τσαμπνάτε ρε!...»
Δεν σηκώθηκαν τα μυαλά του απΆ το όργανο, αν και δεν έλειψαν οι ευκαιρίες. Όταν του είπαν πως για να ηχογραφήσει ένα δίσκο μπορεί να χρειάζονταν και τρεις μήνες, απάντησε: «Τι μΆ τσαμπνάτε ρε! Σιγά να μην αφήκω τα χωράφια μΆ να ρμάξΆνε, για να τρέχω στΆς Αθήνες!». Αυτός είναι ο Βρυώνης! Ένας ρομαντικός εραστής της τέχνης (εξού και το: «ερασιτέχνης»), που δεν καταδέχτηκε ποτέ να την? παντρευτεί, για να μην σβήσει ο έρωτας.
Την τελευταία εικοσαετία, πάντως, «έριξε λίγο νερό στο κρασί του», και με τον μουσικοφιλολογικό σύλλογο: «Ορφέας», κυρίως, ταξίδεψε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, πρεσβεύοντας επάξια την δημοτική μουσική μας παράδοση. Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία, ήταν κάποια απΆ τα πολλά μέρη που πήγε, κι οι άνθρωποι εκεί τον χειροκρότησαν, τον ηχογράφησαν και τράβηξαν φωτογραφίες και βίντεο με τον κυρ-Νίκο. Κρίμα, που μόνο κάποιες φωτογραφίες διασώθηκαν, ενώ καμία αξιόλογη ηχογράφηση δεν έφτασε στα χέρια μου.

Μόνο ο τοπικός Πολιτιστικός σύλλογος...
Πρόσφατα, ο «Πολιτιστικός Σύλλογος Αγίου Πέτρου» τού απένειμε τιμητική πλακέτα σε κάποια εκδήλωση που του αφιέρωσε. Πέραν τούτου όμως, τίποτΆ άλλο! Θα ΅ταν ευχής έργο, νομίζω, η σοβαρή δημιουργία τμήματος εκμάθησης παραδοσιακών μουσικών oργάνων, υπό την εποπτεία και την διδαχή του Νίκου Βρυώνη. Θα ήταν ένα είδος δικαίωσης, για την προσφορά του στον πολιτισμό, η χορήγηση ενός σεβαστού χρηματικού ποσού, για την ανεκτίμητη εργασία που θα επιτελούσε, αν γίνονταν αυτό το τμήμα. Θα ΅ταν μια δημιουργική απασχόληση για τον κυρ-Νίκο, τώρα που η μοίρα τού στέρησε τη γυναίκα του και, σαν να μην έφτανε αυτό, αφαίρεσε απότομα και τραγικά την ζωή του παιδιού του.

«Εγώ μαθαίνω ακόμα!»
Μόνο του καμάρι, είναι οι μαθητές του. Αυτοί που, από παιδάκια αμούστακα, έτρεξαν κοντά του για να μάθουνε την τέχνη. Οι περισσότεροι τα παράτησαν γρήγορα, άλλοι πιο μετά. Λίγοι συνεχίζουν ακόμα. «Ή το ΅χεις μέσα σου το όργανο ή δεν το ΅χεις», λέει χαρακτηριστικά ο Βρυώνης. Και στην ερώτηση πόσα χρόνια εξάσκησης χρειάζεται κάποιος για να παίξει σωστά κλαρίνο, η απάντηση είναι καταπέλτης: «Εγώ μαθαίνω ακόμα!». Ένας απΆ αυτούς τους λίγους που συνέχισαν είναι κι ο Νιόνιος ο Κοπανέλος. (Όπως είναι γνωστός.) «Αυτός δουλεύει πολύ κι έχει μέλλον μπροστά του», αποφάνθηκε ο δάσκαλος. Το παράπονό του είναι ένας άλλος μαθητής του, ο Σπύρος ο Αργυρός. «Μεγάλο ταλέντο, τα ΅παιρνε αμέσως», είπε ο κυρ-Νίκος, «μα μπήκε στην αστυνομία και τα φόρτωσε στον κόκορα».

Φτώχεια και περηφάνεια
Όταν τον επισκέφτηκα, στο φτωχό του σπιτάκι, είδα τους σοβάδες γκρεμισμένους απΆ το σεισμό. Παντού υπήρχε η εγκατάλειψη. Η έλλειψη των γυναικείων χεριών. (Τι να προφτάσει κι η αδερφή του, που έχει και το δικό της σπίτι από πάνω;) Μαζί με τη φτώχεια όμως, είδα και την περηφάνια!
Δεν καταδέχτηκε να μου παραπονεθεί. Δεν κατηγόρησε κανέναν. Φούμερνε μόνο το τσιγαράκι του, ρούφαγε τον καφέ του, και με το καλαμπούρι στο στόμα μιλούσε για τα παλιά. Ύστερα, πήρε το κλαρίνο κι έπαιξε, ξεκούρδιστο όπως ήταν, λίγες νότες. Εκεί, στην αυλή, κάτω απΆ την ροδιά, ενώ η νύχτα έπεφτε σιγά-σιγά, άκουσα το φύσημα της ανάσας του στο καλάμι, και ρυθμό τού κρατούσε το χτυποκάρδι μου. Τον σκέφτηκα δεκαοχτώ χρονών, στο πανηγύρι της Παναγίας, στην Εύγηρο, τότε που «φύσηξε» για πρώτη φορά μπροστά σε κόσμο? Μου φάνηκε πως είδα τις κοπέλες με τα παλικάρια να χορεύουν, κι ήμουν, λέει, κι εγώ εκεί! Κι είπα συνεπαρμένος στο διπλανό μου: «Μωρέ, ποιος είναι ετούτος ο λεβέντης;» Κι εκείνος μΆ απάντησε: «Είναι το παιδί μου!», φουσκώνοντας από περηφάνια. «Το παιδί μας!», συμπλήρωσε και μια γυναίκα δακρυσμένη? «Eίναι ο Νίκος ο Βρυώνης, ο γιος του Λεωνίδα και της Αναστασίας!», ψιθύρισα κι εγώ, επιστρέφοντας στην πραγματικότητα. Την ίδια στιγμή, σταμάτησε η μουσική κι ο Βρυώνης βρυχήθηκε πως το κλαρίνο ήταν ξερό, και πήγε να το βρέξει.
Έτσι τον γνώρισα, στα 80 του χρόνια, αυτόν τον γερόλυκο της παραδοσιακής δημοτικής μουσικής μας, που αν η ζωή του γίνονταν τραγούδι, δεν θα μπορούσε να ήταν τίποτΆ άλλο, από ένα περήφανο τσάμικο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ε. ΣΟΛΔΑΤΟΣ

ribbon

Summer Dream

Summer Dream

Τα πολυτελή στούντιο και μεζονέτες μας βρίσκονται κοντά στην πόλη, σε ήσυχο σημείο, στην καρδιά του ελαιώνα...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

Villes Odysseas

Villes Odysseas

The "Villes Odysseas" complex has 6 villas and it is very close to cosmopolitan Nidri...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

Summer Dream

Summer Dream

Τα πολυτελή στούντιο και μεζονέτες μας βρίσκονται κοντά στην πόλη, σε ήσυχο σημείο, στην καρδιά του ελαιώνα...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ribbon

View of Ionio

Rania Studios

Χτισμένα μέσα σε 3500τ.μ. σε μια ήσυχη και καταπράσινη περιοχή...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

top