ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΗΣ: ΑΓΑΠΗΣ ΑΓΓΕΛΟΙ
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Πολιτιστικά
- Panvagil
- Παρασκευή, 24 Απριλίου 2009 03:00
- Εμφανίσεις: 461
Το αναστάσιμο μήνυμα, νωπό ακόμα και πάντα επίκαιρο, ένα μύνημα πανανθρώπινο, που ξεπερνά θρησκείες και δόγματα, για να αγγίξει την ίδια την ανθρώπινη ουσία.: η αγάπη. Μέσα στον κυκεώνα της καθημερινότητας, με χίλιες περισπάσεις, ποιος έχει την πολυτέλεια να κάτσει να διαλογιστεί βαθύτερα, πάνω στον άνθρωπο, τη γέννηση, το θάνατο, την ανάσταση; Μόνο με την αέναη αναγέννηση της φύσης αν προσπαθούσαμε να συντονιστούμε, η ψυχική ανάταση και η σωματική αναζωογόνηση θα έφταναν να μας γεμίσουν βαθιά υπαρξιακή χαρά και αγάπη.
Κάποτε ένας σπουδαίος άνθρωπος μου είχε πει ότι οι άγγελοι μιλάν με το στόμα του διπλανού μας. Η κουβέντα αυτή φάνταξε τόσο δυνατή, που μ επηρέασε ανεξήτιλα. Από τότε άρχισα να βλέπω κάθε άνθρωπο, όσο σημαντικός ή ασήμαντος κι αν ήταν, όσο αγαπητός ή απεχθής, σαν αγγελική έκφραση θείων μυνημάτων, κάτι σαν νομοτέλεια μεταφυσική. Με το πέρασμα του χρόνου, άρχισα να κατανοώ ότι, τίποτε το μεταφυσικό δεν είναι πιο μακριά από τον ίδιο μας τον εαυτό. Το υπερφίαλο «εγώ» άρχιζε σιγά και επώδυνα να υποχωρεί, κι έτσι έμενε λίγος χώρος για τους «άλλους». Ένα παιδί ή ένας περαστικός, ένας γέροντας ξεχασμένος στο χωριό ή ένας πανεπιστημιακός δάσκαλός είχαν κάθε φορά κάτι να μου πουν, γιατί εγώ άφηνα περιθώρια να τους ακούσω. Όταν μάλιστα, υπερνικώντας τις αναστολές και τους φόβους προσπάθησα να επικοινωνήσω ουσιαστικά, με λόγια, γραπτά, διδασκαλία, τέχνη, τότε τα θαύματα που συνέβαιναν και κρατούσαν για απειροελάχιστες στιγμές, γίνονταν οι οάσεις της ζωής μου και οι πηγές της δύναμής μου.
Οι άνθρωποι που με περιέβαλαν, οι οικογένεια, οι φίλοι, που φθείρονταν μαζί μου μες στην καθημερινότητα, έγιναν φορείς σχεδόν θείων αναγγελιών, γιατί εγώ άφηνα και δεχόμουν να τους καταλάβω. Ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι κοντά σου ο φύλακας άγγελός σου, γιΆ αυτό πρέπει να δοκιμάζεις. ¶νθρωποι έρχονται στη ζωή μας εκπληρώνοντας κάποιο σκοπό. Πολλές φορές μένουν μαζί μας για λίγο, άλλες φορές για πάντα. Όταν κάποιος μοιράζεται χρόνο από τη ζωή μας, έχει έρθει για να βοηθήσει, να καθοδηγήσει, να υποστηρίξει, να συνδράμει. Μοιάζει θεόσταλτος και είναι. Είναι εκεί, ακριβώς για τον λόγο που τον χρειαζόμαστε. Το ίδιο συμβαίνει και με τη δική μας παρουσία. Είμαστε εκεί για να ανταποκριθούμε στο συμπαντικό κάλεσμα. Οι επικοινωνία είναι αμφίδρομη υπόθεση.
Πολλές φορές οι άνθρωποι θα μας πληγώσουν, θα μας πονέσουν, θα μας γελάσουν. Ακόμα και από αυτά, τα επώδυνα και δυσάρεστα, καλούμαστε να μάθουμε και να προχωρήσουμε στην αυτοβελτίωσή μας. Ο συμπαντικός δάσκαλος εξαντλεί μαζί μας κάθε περιθώριο και καταλήγει σε δυσάρεστα μέσα για να μας συνετίσει, να μας παιδεύσει. Για να μας κάνει, ίσως, να ακούσουμε, να αφουγκραστούμε.
Χωρίς να κάνουμε κάτι λάθος, χωρίς να φταίμε, ο άνθρωπος που ήρθε κοντά μας φεύγει. Μπορεί να πεθάνει, να φύγει ταξίδι, να μας ξεχάσει, ή εμείς να φύγουμε από κοντά του. Ήταν εκεί για όσο υπήρχε ανάγκη. Αν κατανοήσουμε ποια ανάγκη μας ή επιθυμία μας βρήκε ανταπόκριση κι εκπληρώθηκε, θα δεχτούμε ότι, η προσευχή μας πήρε απάντηση και ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε. Το έργο του άλλου, ήταν σπουδαίο, κι ας μπήκε στη ζωή μας για λίγο: εμείς ωριμάζουμε, μοιραζόμαστε, μαθαίνουμε.
Εκείνοι που έρχονται για να δεθούν μαζί μας για πάντα, μας διδάσκουν μαθήματα ζωής. Πάνω στα διδάγματά τους θα χτίσουμε στέρεα συναισθηματικά θεμέλια. Έτσι θα μπορέσουμε να εφαρμόσουμε ό,τι μάθαμε μαζί του και στις υπόλοιπες ανθρώπινες σχέσεις.
Οι άγγελοι υπάρχουν, αλλά μερικές φορές δεν έχουν φτερά και τους ονομάζουμε φίλους. Είτε για πάντα, είτε για λίγο, είτε εκπληρώνοντας μια συγκεκριμένη αναγκαιότητα, η ύπαρξή τους μας δίνει την ευκαιρία μιας εμπειρίας απόλυτης αγάπης.
Η αγάπη είναι μια κατάσταση που ανθίζει μέσα μας και δεν έχει παραλήπτη. Απευθύνεται σε όλον τον σύμπαντα κόσμο, στον άνθρωπο, στο θεό. Το μόνο πράγμα που χρειάζεται είναι να της δώσεις το χώρο που της αναλογεί μέσα σου. Τρέφεται αποκλειστικά με αλήθεια, το ψέμα τη σκοτώνει.
Όταν την αφήσεις να εγκατασταθεί μέσα σου, το εγώ υποχωρεί. Αυτό το τέρας που νομίζει ότι όλα του ανήκουν, που υπάρχει εναντίον των άλλων. Είναι τόσο αδύναμο, που τρέφεται με αυξανόμενες απαιτήσεις: θέλει χρήματα, δόξα, εξουσία. Ο ανταγωνισμός είναι το στοιχείο του και έρεισμά του ο φόβος.
Η αγάπη δεν έχει κίνητρα. Χαίρεται όταν μπορεί να δώσει κι έχει ανεξάντλητα αποθέματα πάντα. Όποιος έχει αγάπη στην καρδιά του νοιώθει και είναι πάμπλουτος.
Η αγάπη γεννιέται από την αυτογνωσία, από την αποδοχή του εαυτού μας. Όταν έχεις βαθιά επίγνωση του εαυτού σου, δε σου μένει τίποτα να κρύψεις από τους άλλους, παρά μόνο να αρχίσεις να μοιράζεσαι. Να μοιράζεσαι την ίδια την αγάπη, που κατοικεί μέσα σου, να μοιράζεσαι τον εαυτό σου. Με την αγάπη ευρύνεται κανείς, με τον εγωισμό περιορίζεται μέσα στα στενά πλαίσια του φόβου του. Του φόβου του για τον ίδιο τον εαυτό του.
Η αγάπη είναι μια βαθιά επιθυμία να ευλογήσεις τη ζωή. Είναι ο ναός του θεού.
Λένε ότι η αγάπη είναι τυφλή αλλά η φιλία διαισθητική. Ευχαριστώ, λοιπόν, τους φίλους μου, και τους αφιερώνω τούτο το άρθρο. Τους ευχαριστώ που έγιναν μέρος της ζωής μου, για λίγο ή για πολύ. Τελικά, τα οφείλω όλα σε αυτούς. Μου έμαθαν ό,τι χρειαζόμουν να μάθω για τον εαυτό μου, με γέλιο και με δάκρυ. Μου ετοίμασαν ένα χώρο για να χτίσω μέσα μου ένα σπιτάκι για την αγάπη και να την αφήσω να μένει εκεί.
Υ. Γ. Ένα e-mail που έλαβα από έναν καλό φίλο, με ενέπνευσε για το παραπάνω κείμενο. Ένα μήνυμα φιλίας και αγάπης, που παρόλη την «αμερικάνικη» προσέγγιση του, ως τεστ ή κουίζ, περιείχε ψήγματα αλήθειας και ζεστασιά ανθρώπινη.
ΧΑΡΑ ΣΑΪΤΗ
Εικαστικός και θεωρητικός της τέχνης








